igorblogt

igorblogt

Hier staan veelal persoonlijke verhalen.

Ik ben ook behoorlijk actief op Twitter: kijk maar.
En heb zelfs een website: www.igorwijnker.nl

Vera is familie -die je niet naar de mond praat (Onder Veranen, deel 4)

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker vr, augustus 30, 2019 09:21:48

Zaterdag viert VERA haar 120-jarige bestaan. Deze week zal ik daarom enkele passages delen uit de geschreven documentaire Onder Veranen die het hart vormt van m'n laatste boek Rock City.

Zomaar een zaterdagavond in oktober. In de hal achter het podium tussen de verrijdbare zwarte kisten en andere podiumattributen, waar het ongemerkt alweer zondag is geworden. Maar het adrenalinepeil van Sean Yeaton lijkt ruim een uur na het optreden nog niet gezakt. De extraverte Yeaton is de bassist van Parquet Courts, de New Yorkse band die al eens de Vera Poll van 2013 won en een van de urgentste bands van nu en door de Financial Times zelfs ‘rock saviours’ worden genoemd.

Parquet Courts heeft opgetreden in zo’n beetje alle grote tv-shows in de VS en een Grammy-nominatie op zak, maar dat is klein bier vergeleken met optreden hier. “Hoe was het?” vraagt hij aan Jochem Schouten, al ruim twintig jaar bij Vera actief als geluidsman, maar vanavond aanwezig als toeschouwer.

“Mwha,” zegt hij. “Ik heb wel betere shows van jullie gezien.” Schouten heeft wel enig vergelijkingsmateriaal; als geluidsman/chauffeur toerde hij al een paar keer door Europa met Parquet Courts.

Er werd na afloop zeker hard geapplaudisseerd en gejoeld, maar niet zo fanatiek met flesjes op het podium geroffeld – het ultieme teken van goedkeuring.

“O man…” verzucht Yeaton, “ik voelde zo veel druk!”


Sean Yeaton Foto: Igor Wijnker

Dan passeert Andrew Savage, de kleine bandleider met de intense blik. Ook hij kijkt Schouten verwachtingsvol aan. “En…hoe klonk het?”

“Mmm, het had wel harder gekund.”

Het wordt steeds drukker in de hal. Zo druk dat de humpers, die het podium afbreken en weer opbouwen voor de dansnacht, hun werk niet goed kunnen doen. Yeaton, Schouten en collega-geluidsman Roland Moerman besluiten te verkassen naar de overdekte binnenplaats waar grote spullen zoals bankstellen, stoelen en andere rekwisieten zijn gestald. Yeaton, een dertiger met de energie van een vijfjarige, vertelt over z’n twee kleine kinderen: “they’re hilarious, they’re ridicolous.” Hij laat de Vera-familie wat foto’s zien van zijn eigen familie.

Peter Weening komt uit z’n kantoortje. “En…hoe was het, Peter? You had a good time?” vraagt Yeaton gretig. “Was it fine? Was it allright?”

“It was allright,” zegt Weening kalm. Naar de mond praten doen ze hier niet.

Weer begint Yeaton over de grote druk die hij vanavond voelde. “Na mijn allereerste keer op het podium op m’n zestiende, ben ik niet zó nerveus geweest als vanavond.”

“Jongen toch,” zegt Weening. “Waarom?”

“Ik weet het niet precies. Het is altijd raar om hier te spelen. Ik was twintig toen ik hier voor het eerste was, met Daniel Striped Tiger, een post-hardcore band. We speelden in de kelder voor vijftien mensen. En toen kwam ik ’s nachts in de grote zaal –er was een disco of zo- en ik zag dat podium en dacht: ‘wow, stel je voor dat je hier kunt spelen.’ En dat gevoel heb ik nog steeds. Deze plek is een deel van mijn leven sinds ik dit werk ben gaan doen.”

Pas dan merkt Yeaton de opnamerecorder op.

“Is dat voor een verhaal over Vera? Staat-ie aan?” Hij wil namelijk graag iets zeggen over Vera. “You know what: It’s the best place on earth. I love it! En het is belangrijk dat het bestaat. Goddamnit!”

Yeaton is een flapuit van het zuiverste water, maar ook jarenlang werkzaam als schrijver/journalist. Hij wil z’n woorden zorgvuldig kiezen, dus last een denkpauze in. “Weet je,” zegt hij na een halve seconde. “Soms ben je uitgeput tijdens een tour en denk je: waarom doe ik dit? Wat heb ik voor een leven? En deze plek herinnert me er altijd weer aan waarom ik muziek ben gaan maken. De connectie met deze plek is waanzinnig. Vera is altijd het hoogtepunt van een tour. Al die maffe verhalen die Peter heeft, over Kurt Cobain enzo.”

Het zijn de verhalen die Weening en andere oudgedienden zoals geluidsman Edwin Heath (die met Nirvana tourde voordat de band wereldberoemd werd) de rest van hun leven moeten vertellen. Hoe het huwelijk tussen Cobain (op dat moment met Nirvana in Londen) en Courtney Love (met haar band Hole in Vera) rond etenstijd werd bezegeld via de huistelefoon van Vera. En dat Weening - als het aan Cobain had gelegen- zelfs het aanzoek voor hem had gedaan. Wat Weening uiteraard weigerde. “Heb ik hem even onder handen genomen en gezegd dat hij dat toch maar zelf moest doen.” De rest is geschiedenis – een nogal tragische, dat wel.

Al gaat het Yeaton helemaal niet om de grote namen. Juist niet. “Ik hou ervan om hier te verdwalen en al die oude posters te bekijken, van al die gekke bands waar ik gek van was in verschillende fases van mijn leven: Melt Banana speelde hier! At The Drive -In! En dan nog al die bands die ik helemaal niet ken! Dat ze hier alles archiveren maakt het bijzonder. Je voelt gewoon die historie van de plek.”

Weening met een fijn lachje: “At The Drive-In speelde hier z’n allerlaatste show ooit*, voordat de band uit elkaar knalde. Ze wilden graag nog een keer hier spelen.”

“Wat ik van Vera tof vindt,” vervolgt Yeaton, “is dat ze je het gevoel geeft dat al die andere bands die hier ook zijn geweest, hetzelfde hebben ervaren, dezelfde deuren door zijn gegaan. En over twintig jaar komen er weer bands die zeggen: ‘Wow, die band speelde hier in 2017!’.”

En zij zien Parquet Courts op de muur, in het selecte rijtje poll-winnaars.

“Het winnen van de poll is natuurlijk een grote eer,” zegt Yeaton. “Vandaar ook die druk vooraf. Ik herinner me nog goed dat Peter me belde in januari. Het zegt me meer dan spelen op tv bij David Letterman of The Late Show met Stephen Colbert of zo. Dit geeft vooral voldoening omdat het betekent dat je in een show gaf die blijkbaar zo goed was en dat je nog een stap verwijderd bent van een memorabele band.”

Geen roffelend bierflesjesapplaus deze keer. “We speelden niet heel goed vanavond,” besluit Yeaton, “maar dat maakt me niet minder blij om hier te zijn.”

De 27ste plaats in de poll van 2016 die zijn band een paar maanden later krijgt toebedeeld is ook wel weer een mooie symbolische plek – even hoog als Nirvana in 1989.

(morgen het laatste deel)

Rock City is tijdelijk verkrijgbaar met fikse korting. Bestel het boek hier en ik signeer 't ook nog (als je wilt).



  • Reacties(0)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.