igorblogt

igorblogt

Hier staan veelal persoonlijke verhalen.

Ik ben ook behoorlijk actief op Twitter: kijk maar.
En heb zelfs een website: www.igorwijnker.nl

VERA is 120 jaar (deel 2)

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker wo, augustus 28, 2019 10:29:07

Zaterdag viert VERA haar 120-jarige bestaan. Deze week zal ik daarom enkele passages delen uit de geschreven documentaire Onder Veranen die het hart vormt van m'n laatste boek Rock City.

Voor de bezoeker is het een eigenwijze club, voor muzikanten is het thuiskomen. Maar Vera is ook een gemeenschap. Het is het beste dat de tapcoördinator ooit is overkomen, met 6.000 naaldenprikken vereeuwigd op de rechtarm van de kelderbarman en de reden voor de illustrator om naar Groningen te verhuizen. Van de kelderbar tot de zeefdrukzolder, van het bordes langs de stinkende wc’s via de zaal kruip-door-sluip-door-naar kantoor: een portret van binnenuit van een volstrekt unieke club, geschreven door een Veraan (sinds 2011).

De artiest van deze avond zit volmaakt ontspannen op een stoel achter een gevulde fruitschaal in het hem vertrouwde kleedkamertje. Kid Congo Powers, een vijftiger inmiddels, maar met zijn olijke gezicht en stijlvolle kleding heeft hij iets tijdloos. “Hoe vaak ik hier ben geweest?!” Ogen rollen achter zijn grote brillenglazen. “Ik heb het niet geteld. Het gaat terug naar de 80’s. In de zaal staan we op de muur met The Gun Club: concert van het jaar in 1984. Of ik hier ook met Nick Cave heb gespeeld? Mmmm, mogelijk…” Hij begint te lachen: “die jaren zijn een beetje vaag voor mij. Met The Cramps was ik hier nooit…geloof ik. Met de Knoxville Girls wel.” Als we het precies willen weten, Peter Weening heeft de gegevens op een rijtje. Hij geeft de artiest meestal een uitgeprint overzicht van de keren dat ze hier speelden: met welke band en voor hoeveel bezoekers. Navraag leert dat dit de negende keer is voor Kid Congo.

“Voor mij is het altijd een groot verlangen om hier te spelen,” zegt Congo. “Ook vanwege het publiek. Dat ziet heel veel verschillende muziek, het is opgegroeid met Vera. Net als ik: ik was begin twintig toen The Gun Club hier werd omarmd. Dat was een speciale gebeurtenis.”

Congo is inmiddels een half leven verder, speelde over de hele wereld in honderden popzalen. “En het bijzondere is: al die tijd is Vera nauwelijks veranderd. Peter ziet er ook nog exact hetzelfde uit. Als ik op Facebook of Twitter schrijf dat ik in Vera speel dan reageren al m’n bevriende muzikanten: ‘ohh, i love the Vera!’.” Willy Vlautin noemt Vera “een lucky break voor elke band die tourt. Als je zo’n bandje als ik en gewend bent om in de VS in bars waar ze weinig om je geven dan droom je ervan om op een dag in een club als Vera te spelen.”

Kid Congo Foto: Igor Wijnker

“En het is niet alleen rock ’n roll,” zegt Congo, “je hebt hier elke week cinema en de prachtige posters.” Vlautin ging in oktober 2016 wel heel ver in zijn bejubeling van de zeefdrukposters. Maar dat had wellicht ook te maken met de afscheidstour met Richmond Fontaine dat net in Vera zijn allerlaatste show ooit in Nederland had gegeven. “Het is het waard om 22 jaar in een band te spelen en die poster te krijgen.”

Zover wil Kid Congo niet gaan, maar hij koestert ook deze poster, die weer is gemaakt door Willem Kolvoort, net als in 2013. “Yeah, he also made the poster of my last show. I love it.”

Al die posters die door het hele gebouw hangen. “Het is een museum, maar ook een trip: hier is jouw leven – in muziek. Zoveel muzikanten die ik ken of heb gekend. Een aantal is overleden, of doet nu iets anders. Veel herinneringen komen hier naar boven. Dit is een geheugenbank.”

“Ik vind het mooi dat ze trots zijn op hun historie, maar dat ze daar niet in blijven hangen. Ik zag net een flyer van een vorige maand en was verbaasd hoeveel goede bands erop stonden. Ze hebben nog steeds een goede booking-policy, wat niet gebruikelijk is. Ze kijken of een band interessant is en niet omdat ie populair is en ergens moet spelen tijdens de tour.”

Kid Congo vindt het ook gewoon fijn om hier te zijn. Omringd door muziekliefhebbers, vrijwilligers die hier voor hun plezier werken. “Het voelt absoluut niet corporate en dat is heel bijzonder voor een club. De kwaliteit is altijd goed en de gastvrijheid groot. En Groningen is een fijne stad, niet agressief.”

Het zit ook in hele kleine dingen. Zo is de Vera hotsauce van geluidsman Ronald Moerman ondertussen geliefd en berucht onder muzikanten. Die willen nog wel eens van een hete kermis thuiskomen als ze achteloos een lepel van de saus uit de grote pot door hun eten roeren.

Kid Congo kon ‘m prima hebben, die heeft wel voor hetere vuren gestaan. Maar of we de artiest even willen excuseren: hij moet zich nog omkleden voor hij het podium op gaat. Een kwartier later verschijnt de frontman in een prachtig streeppak met stropdas en een bontmuts en geeft met de beduidend jongere muzikanten van begeleidingsband Pink Monkey Birds een gloedvol optreden.

(morgen deel 3)

Rock City is tijdelijk verkrijgbaar met fikse korting. Bestel het boek hier en ik signeer 't ook nog (als je wilt).



  • Reacties(0)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.