igorblogt

igorblogt

Hier staan veelal persoonlijke verhalen.

Ik ben ook behoorlijk actief op Twitter: kijk maar.
En heb zelfs een website: www.igorwijnker.nl

VERA bestaat 120 jaar (deel 1)

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker di, augustus 27, 2019 15:43:26
Zaterdag viert VERA haar 120-jarige bestaan. Deze week zal ik daarom enkele passages delen uit de geschreven documentaire Onder Veranen die het hart vormt van m'n laatste boek Rock City.

Voor de bezoeker is het een eigenwijze club, voor muzikanten is het thuiskomen. Maar Vera is ook een gemeenschap. Het is het beste dat de tapcoördinator ooit is overkomen, met 6.000 naaldenprikken vereeuwigd op de rechtarm van de kelderbarman en de reden voor de illustrator om naar Groningen te verhuizen. Van de kelderbar tot de zeefdrukzolder, van het bordes langs de stinkende wc’s via de zaal kruip-door-sluip-door-naar kantoor: een portret van binnenuit van een volstrekt unieke club, geschreven door een Veraan (sinds 2011).


Het is een vroege avond in juli als Erik Jan van Leusen –EJ voor intimi- met een trekkersrugzak volgestouwd met ruim vijftien kilo muziek de steile smalle trap afdaalt naar de middeleeuwse kelder. Sinds de zomer van 1999 is dit zijn domein. In deeltijd uiteraard, anders had hij er nu niet zo kwiek bijgelopen. Ook voor de kelderbarman zijn het gezellige diensten die (inclusief naborrel) nog wel ‘ns tot half zes ’s ochtends doorgaan. En waarbij de barman- of vrouw niet roomser dan de paus hoeft te zijn. “Je mag twee keer per uur een consumptie nemen, maar in de praktijk is dat altijd minder. Anders houd je het ook niet vol. En aan een dronken barman heb je ook niets.”

Tot een paar jaar geleden stonden die echter wel regelmatig achter de bar. “Van die gekkies. Oude alcoholisten die hard stonden te schreeuwen en nieuwe jonge vrijwilligers afschrikten,” aldus een medewerker die anoniem wil blijven.

EJ vist de pakketten met vinyl en cd’s uit de diepe tas en stalt ze uit in het hoekje achter de bar. “Deze muziek is thuis allemaal zorgvuldig afgewogen, herschikt en uitgekozen.” Als kelderbarman ben je immers ook dj – een mooie extra voor EJ. Hij mag ook veel meer uren vullen dan de dj in de grote zaal. De kelderbar-dj kan gerust een hele lp draaien.

Als EJ zijn jas aan de kapstok hangt wordt op zijn linker onderarm een getatoeëerde vissengraat zichtbaar, vijftien bij vier centimeter. Zesduizend naaldenprikken. “Die heb ik laten zetten toen ik hier tien jaar vrijwilliger was.” De vissengraat, ontworpen door Tup Wanders, werd in 1991 het symbool van de protestactie ‘Don’t Fuck With Vera!’. Die werd ontketend nadat de gemeenteraad overwoog de subsidiekraan dicht te draaien. De openlijke twijfel van de politiek over de waarde van Vera deed de club meer goed dan kwaad: na massale steunbetuigingen uit binnen- en buitenland was meteen duidelijk hoe belangrijk Vera voor de stad was. En is.

Het is een waarde die niet in geld is uit te drukken.

Als de gezaghebbende popjournalist Gijsbert Kamer twittert dat hij morgen –voor z’n lol- van Utrecht naar Groningen reist voor een avondje Vera en afsluit met ‘Joepie!’ dan zegt dat alles. Simon Akkermans van C-mon & Kypski zei het jaren eerder al treffend tegen Vera-programmeur Peter Weening toen die de muzikant backstage in de entourage van Dazzled Kid zag. “Doe je ook mee?” vroeg de programmeur. “Nee,” antwoordde Akkermans, “maar je moet toch minstens een maal per jaar in Vera komen.”

(morgen deel 2)

Rock City is tijdelijk verkrijgbaar met fikse korting. Bestel het boek hier en ik signeer 't ook nog (als je wilt).




  • Reacties(0)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.