igorblogt

igorblogt

Hier staan veelal persoonlijke verhalen.

Ik ben ook behoorlijk actief op Twitter: kijk maar.
En heb zelfs een website: www.igorwijnker.nl

Op 6-11 in VERA: IDLES

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker do, november 01, 2018 21:43:21

Eens in de zoveel jaar komt een band bovendrijven -als de gele regenton in Jaws- die de boel flink wakker schudt. Zo’n band die je een keiharde schop tegen je geweten geeft.

Protomartyr denderde in 2014 mijn leven binnen. Om er voorlopig niet meer uit te verdwijnen. Toen vorig jaar IDLES op mijn radar verscheen met de single Mother, wist ik: dit is er weer eentje. Het is een lied als een sloophamer: een simpele basloop en zanger Joe Talbot die de woorden in je oor spuugt en gaandeweg steeds bozer wordt: My mother worked 15 hours 5 days a week/My mother worked 16 hours 6 days a week/My mother worked 17 hours 7 days a week/ The best way to scare a Tory is to read and get rich (3x) I know nothing I’m just sitting here looking at pretty colours (3x) Mother….fucker (2x)

Heel/Heal, het openingsnummer van debuutplaat Brutalism (2017), bleek nog furieuzer te zijn. Talbot zingt hier het bloed in zijn keel. Om in het volgende lied (Well Done, over het klassenverschil in Engelend) te briesen dat hij nog liever zijn neus eraf snijdt dan de adviezen van die bevoorrechte eikels in hun ivoren torens op te volgen.

IDLES, aangenaam.


Het was meteen duidelijk waar IDLES voor staat. Maar een band die zich zo nadrukkelijk met politiek bemoeit, bewandelt ook een heel dun koord.

Talbot valt niet, want hij maakt het persoonlijk en is een meesterlijke songtekstschrijver. Een jongeman die in korte tijd veel tegenslag kende en lijkt te zeggen: “Dit is mijn fucked up leven, maar ik ben er nog. Hoe gaat het met jou?”

Toen Joe zestien was raakte zijn moeder verlamd na een beroerte. Hij heeft haar verzorgd tot op het sterfbed. Ze overleed tijdens het maken van de debuutplaat en is afgebeeld op de hoes, als eerbetoon. En als aanklacht tegen de samenleving waarin onderbetaalde burgers zich dood werken.

“Ze wás het album, daarom staat ze op de cover,” legde de zanger uit. IDLES ging een stap verder: de band liet een limited edition maken van honderd lp’s, inclusief de as van Talbots moeder die in het vinyl werd geperst.

We hebben hier duidelijk niet van doen met het zoveelste Britse bandje dat –vooral door de eigen chauvinistische muziekpers- op het schild wordt gehesen als de nieuwste sensatie. Om er weldra weer vanaf te worden gelazerd.

IDLES werd aanvankelijk vaak in één adem genoemd met bijvoorbeeld Shame, maar is toch ècht van een andere orde. Als je een geestverwant zoekt van dit vijftal uit Bristol dan kom je eerder uit bij Sleaford Mods die hier eerder dit jaar een onvergetelijk concert gaf.

Muzikaal is het niet zo fijnzinnig, maar tekstueel messcherp. Beide groepen laten een tegengeluid horen in een land dat ten onder gaat aan het liberalisme en in de greep is van angst- en haatzaaiende politici die beloven dat alles weer kan worden als vroeger.

IDLES nam de eerste plaat zoveel mogelijk live op in de studio, met de zelf opgelegde restrictie dat elk lied na maximaal drie pogingen op band moest staan. Geen studiotrucjes, maar rauwe emotie.

De plaat en optredens vielen in vruchtbare aarde. Maar dat het zo’n hoge vlucht zou nemen, had niemand kunnen voorzien. IDLES lijkt de laatste maanden opeens overal te zijn en op ieders tong te liggen. Het komt vooral door mijn eigen bubble, maar Talbot en band werden zelfs geportretteerd in Toms Engeland, de fraaie tv-serie van de toch zeer beschaafde Tom Egbers.

Wat uit die reportage ook al bleek is dat IDLES veel meer is dan een band. Ze vormt de voorhoede van een tegenbeweging, die zich steeds meer roert. Die haar toekomst niet wil laten vergallen door de reactionaire goegemeente. En Talbot is de spreekbuis die bekrompen landgenoten bestrijdt waar hij kan. Met woorden en muziek. En plezier.

Tientallen zalen en festivaltenten bracht IDLES het afgelopen jaar in extase met opzwepende optredens, maar toch slaagde de band er in een nieuwe plaat te maken. The Joy as an Act of Resistance kwam eind augustus uit en is van hetzelfde hoge niveau als het debuut. Alleen is de toon positiever. Zoetsappig wordt het nergens. De muziek is nog steeds bruut, de teksten vilein en wrangkomisch. Er is een geweldige single (Danny Nedelko, meeschreeuwen gaat vanzelf), maar ook een aangrijpend lied (June) over zijn doodgeboren kind. Talbot durft zich kwetsbaar op te stellen, wíl zich kwetsbaar openstellen. “This album is an attempt to be vulnerable to our audience and to encourage vulnerability,” zei Talbot, “a brave naked smile in this shitty new world. We have stripped back the songs and lyrics to our bare flesh to allow each other to breathe, to celebrate our differences, and act as an ode to communities and the individuals that forge them. Because without our community, we’d be nothing.”

De band weet dit gevoel als geen andere band op een podium te vertolken. En daarmee zijn we aangekomen bij de grootste kwaliteit van de band en dé reden om deze dinsdagavond naar de Oosterstaat te komen: een optreden van IDLES is een belevenis. Een intense gebeurtenis, waarbij band en publiek –op een geslaagde avond- één worden. Unity!

Het is eigenlijk een wonder dat het nog steeds niet is uitverkocht. Grijp je kans.

Update: inmiddels is het concert uitverkocht.

(Gepubliceerd op de website van VERA)

  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post345

Op Noorderzon

(Ingezonden mededeling)Geplaatst door Igor Wijnker za, augustus 18, 2018 16:10:37
Ik was even zo vrij om de fraaie poster van Douwe Dijkstra (tevens ontwerper van de cover van Rock City) te bewerken voor de twee shows volgende week op Noorderzon.
Meer info lees je onder de poster.

Dit wordt een bijzondere Noorderzon voor mij.

Op de eerste twee festivaldagen (23 en 24 augustus) mag ik namelijk de VERA-container gebruiken. En wel om mijn boek Rock City (met verhalen uit muziekstad Groningen) live op de planken te brengen.

Uiteraard lukt dat alleen met de hoofdrolspelers uit het het boek. Daarom ben ik zo blij met de komst van Lou Leeuw, Peter (mr. Vera) Weening en de band Price (voorheen Creepy Karpis).

In de gezelligste container van de Leliesingel zullen zij aan de hand van video- en audiofragmenten en passages of foto’s uit het boek een unieke inkijk geven in hun werk & leven.

En uiteraard doen de muzikanten ook waar ze het beste in zijn: muziek maken.

Alle acts staan garant voor een levendige korte voorstelling over het weerbarstige muzikantenbestaan, de sensatie van een nieuw liedje en de charme/ellende van Groningen.

Programma en tijden:

Do. 23 augustus: Levende legende, Lou Leeuw & vrienden

Het Groningse popfenomeen Lou Leeuw komt langs. Deze onvermoeibare Stadjer heeft inmiddels een standbeeld verdiend, maar staat liever op de bühne. Dat doet Lou al sinds 1961: hij tourde met o.a. Herman Brood, Cuby & The Blizzards en Nina Hagen en is op z’n 72ste nog even energiek als in z’n jongste jaren. Lou neemt een schat aan verhalen en liedjes mee en z’n muziekvrienden Lex Koopman (gitaar), Harrie Groenewold (drums) en Shiba (zang), die garant staan voor een hartverwarmend halfuurtje.


Vrij 24: Going Underground (met Peter Weening en Price)

Tot ver buiten de landsgrenzen staat de stad bekend als mekka voor de underground. Vooral dankzij VERA en Peter Weening, programmeur van de buitencategorie. Hij gaf al een podium aan U2, Simple Minds, Nirvana en Pearl Jam voordat zij wereldberoemd werden en staat nog steeds met zijn poten in de modder. Weening weet als geen ander te vertellen over het wel en wee van die rare muziekwereld en draait er nooit omheen.

Misschien is Marnix Visscher (van o.a. Korfbal, Price en Fisscher Price) wel die ruwe diamant die over een paar jaar furore maakt. Deze getalenteerde muzikant/songwriter komt muziek maken met z’n band Price en zal door mij aan de tand worden gevoeld. Gelukkig is hij niet op zijn mondje gevallen.


De optredens zijn om 17.00, 19.00, 20.00, 21.00, 22.00 en 23.00 uur en duren ca. 25 minuten.

Een kaartje kost €4,- en is op de avond van het optreden te koop. Er staat een verkooppunt naast de container.



  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post344

Naar Paul McCartney

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker zo, juni 24, 2018 21:47:11

Afgelopen week werd ik een paar keer teruggeslingerd in de tijd. Eerst door Eddie Vedder die terugkeerde op Pinkpop waar hij in 1992 uit de lucht kwam vallen, vlak voor mijn neus. Daarna door de eerste Pinkpop-dode, die louter door een wonderlijk geluk niet al veel eerder in onze groep was te betreuren. En toen kwam die geweldige en ontroerende reportage van Paul McCartney die met James Corden terugkeert in Liverpool.

Het komt op een of andere manier allemaal samen in dit verhaal, waarvan ik hier de eerste zes alinea's plaats.

Trip down memorylane naar Landgraaf

En zo kreeg ik opeens de kans om het grootste genie uit de popgeschiedenis in levende lijve te zien. Op een verjaardagsfeestje trof ik zaterdag een dorpsgenoot met een Pinkpopbandje. De pechvogel was voortijdig teruggekeerd uit Landgraaf met een ontstoken voet en was niet van plan het bandje door te verkopen, dus als ik zin had…

Dat mag je gerust een understatement noemen. Vorig jaar was ik op het allerlaatste moment nog bijna afgereisd naar Amsterdam om Paul McCartney in de Ziggo Dome te zien. En baalde ik achteraf dat ik toch thuis was gebleven. Want de 72-jarige was weer geweldig op dreef geweest en het had zomaar zijn laatste concert kunnen zijn.

Ik ben een beetje huiverig voor concerten van oude muzieklegendes, maar als er één iemand mij muzikaal heeft beïnvloed dan is dat McCartney (vooral in combinatie met Lennon). Afgezien van de energie die Nirvana bij mij losmaakte, opende die blauwe lp (1967-1970) van The Beatles – een paar jaar na Nevermind na de aanschaf van een platenspeler - mijn oren en ogen. Ik vind die muziek nog steeds van een verbijsterende rijkdom.

Het was wel even een heel geregel, maar op zondagochtend vertrok ik naar het zuiden van Limburg. In een oude leenauto met cassettespeler voor een optimale trip down memorylane. Ik moest het stof letterlijk van mijn oude bandjes blazen om te zien wat er op stond: Guns ’N Roses, Metallica, Red Hot Chilli Peppers, George Michael, ja ik had een eclectische muzieksmaak.

Het was raar om weer op Pinkpop rond te lopen. Beginjaren negentig ging ik elk jaar met de bus die Jongerenvereniging De Ark in Anna Paulowna (kop van Noord-Holland) had gehuurd. Om 5uur30 vertrokken we, een zak botterhammen en een krat bier (p.p.) mee. Daarna proberen de 24 flesjes vóór Landgraaf weg te tikken (wat de meerderheid probleemloos lukte) en dan lekker de beest uithangen in de modder.

Al moesten sommige medepassagiers eerst hun roes uitslapen. Dat deden ze half in de berm, half op de weg, terwijl auto’s en bussen rakelings passeerden. Dat daar iemand zwaar gewond is geraakt is een mirakel.

Lees verder via Reporters Online of Blendle








  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post343

In Marokko

Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker wo, juni 20, 2018 14:06:38

Vanwege het WK voetbal, waaraan Marokko meedoet, heb ik het grote verhaal (tevens slothoofdstuk in mijn boek Onder Marokkanen) over mijn reis door dit wonderlijke land bewerkt en online gezet op Reporters Online en Blendle.

Hier is het eerste deel van het verhaal:




Het einde nadert van mijn seizoen bij FC Chabab (vrij vertaald: FC Jeugd), een kleine voetbalclub in Amsterdam-West waar ik als participerend journalist bijna dagelijks over de vloer kom. Ik heb in het tumultueuze jaar (waarin Theo van Gogh werd vermoord, ik bestuurslid werd en meedeed aan de ramadan) zo’n sterke band met enkele clubleden opgebouwd dat ik diverse uitnodigingen krijg van voetballers van het veteranenteam om mee te gaan naar Marokko. Al worden de meeste reizen toch weer geannuleerd.

Ik besluit mee te gaan met een educatieve, sportieve en charitatieve rondreis, georganiseerd door Mohammed el Johari. Ik heb hem weliswaar nog nooit bij Chabab gezien, maar volgens voorzitter/geldschieter Charly is hij een goede man.

De reis wordt gemaakt onder de vlag van zijn stichting Rabita, die de afgelopen vijf jaar honderden afgedankte rolstoelen in Marokko heeft afgeleverd. De Marokkaanse overheid financiert ook een deel van de reis.

Rolstoelen zullen ook nu weer worden overhandigd en wel door een groep Amsterdamse B-junioren (14-16 jaar), geselecteerd en getraind door onze eigen Mimoun.


Foto: Mimoun, trainer en nachtbraker na een nachtje doorhalen.

El Johari is een man van actie. Alles is al geregeld. Ik hoef alleen maar ja te zeggen en twee pasfoto’s in te leveren. En daarvoor heb ik nog een paar dagen.

Ik ga dus niet met de veteranen, maar met de jeugd naar Marokko. Toch met chabab (zonder hoofdletter) naar Marokko. Al gaan er ook heel wat voetbalvaders en begeleiders mee. En voorzitter Charly, die zich als een van de sponsors van de reis heeft opgeworpen. Uiteraard.

De avond voor het vertrek is er een bijeenkomst in het kantoor van Rabita, waar de ingepakte rolstoelen al klaar staan voor vertrek. De spelers drentelen rond, met één oor in contact met de MP3-speler, petjes schuin op het hoofd, stoere blik eronder, maar ondertussen scherp oplettend dat ze niet uit de toon vallen.

De consul-generaal van Marokko is er ook, maar El Johari is ontstemd omdat de groep nog niet compleet is. Hij doet geen moeite zijn ergernis te verbergen. Als Charly ook is gearriveerd kunnen we beginnen. “Tijd is tijd,” zegt El Johari. “En niet zoals vanavond om 19.30 uur en dan komt iemand om 20.00 uur. Als je dat doet, dan heb je geen principes en kun je geen persoon zijn.”

Onderuitgezakt in de versleten leren banken luisteren de jongens naar El Johari. “Jullie hebben goede cijfers op school gehaald. Daarom mogen jullie mee met deze reis. Het is niet alleen vakantie en voetballen. Jullie zijn de toekomst. Wees goede Marokkanen. Haal niet alles van internet en…”

El Johari’s gloedvolle speech wordt ruw verstoord door een gsm. Die van zichzelf. Vanaf de banken klinkt hoongelach. El Johari zet zijn telefoon uit en praat onverstoorbaar verder. “Jullie zijn de derde generatie, wij de tweede. Dus dat is prima. We geven de vuur…of hoe heet dat, Igor?...de fakkel, ja…door aan jullie. Ja, jullie mogen mijn Nederlands ook corrigeren. Dat is juist heel goed.”

De jongens krijgen te horen dat ze zijn uitverkoren, dat ze straks in Marokko heel bijzondere ontmoetingen zullen hebben (‘met hele hoge en belangrijke mensen’), ze veel zullen leren en zich dienen te gedragen. Enzovoort.

De consul komt ook uitgebreid aan het woord, in het Arabisch. Als hij na vier minuten klaar is en El Johari zijn dankwoord uitspreekt, roept een speler: “Wat zei ie? Ik heb het niet verstaan.”

“Ik ook niet!”

Een aanzienlijk deel van de uitverkorenen, geboren en getogen in Amsterdam, heeft het niet verstaan. Afgaande op de minutieuze vertaling van El Johari heeft de consul ook veel stichtelijks gezegd.


Foto: Op de foto met minister Chekrouni. El Johari praat geanimeerd met de minster, rechts voorzitter/suikeroom Charly.

Dan is eindelijk het moment waarop de meeste jongens hebben gewacht: de uitreiking van de sportkleding en de sporttas. Het is een uitgebreid pakket. Niet minder dan drie verschillende shirts zijn er vervaardigd: een witte, een rode en een oranje. Het witte tenue is duidelijk favoriet. De consul reikt de tenues persoonlijk uit en geeft elke speler vier zoenen. De cameraman van de multiculturele zender filmt en de meeste jongens moeten blozen.

Het rumoer neemt toe. “Meneer…meneer, waar moeten we morgen zijn,” vraagt een jongen ongerust, “want Schiphol is zo groot.” El Johari legt het uit en benadrukt dat iedereen drie uur voor vertrek aanwezig moet zijn. “Anders laten we je gewoon achter in Amsterdam!”

Verder lezen kan hier, via Blendle.





  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post342

Over het misschien wel mooiste poplied van de laatste jaren

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker wo, mei 16, 2018 20:57:05


Still uit clip van Milkshakes Funnelcakes, met links Matthew Silver.

Bij Vera begeef je je al snel op glad ijs* als je het over pop hebt, dus laat ik niet meteen lezers tegen de haren instrijken en verkondigen dat Milkshakes Funnelcakes van Awkward i een van de mooiste liedjes van de laatste jaren is.

Maar ik overdrijf niet als ik zeg dat het in elk geval een van de wonderbaarlijkste is. Bedacht en in oktober 2017 uitgebracht door een man die in Groningen werd geboren (in 1981) als Djurre de Haan en daarna met dezelfde naam in Winsum opgroeide. Onder de naam Awkward i heeft hij nu drie platen van tijdloze kwaliteit gemaakt. Met soms raadselachtige teksten die ik nog steeds niet kan plaatsen, maar die wel kloppen.

Milkshakes Funnelcakes is behoorlijk awkward. De eerste keer hoorde ik het met stijgende verbazing aan. Een verbazing in zeven trappen. Gelijk het aantal wendingen –bij benadering- dat het lied neemt.

Nadat ik het lied voor de honderdduizendste keer had beluisterd (en gezien) en ik er nog steeds geen genoeg van kreeg, besloot ik er maar ‘ns een aantekenblokje bij te pakken. Om als een soort popprofessor proberen te analyseren wat daar nou precies gebeurt in een tijdsbestek van nauwelijks vier minuten.

En zo kwam ik dus tot een zeventrapsraket, of –zo je wilt- deze wervelende attractie met ongeveer zeven bochten.

Misschien moet je het lied er even bij pakken. Doe maar zonder clip, want die leidt teveel af: https://open.spotify.com/track/3nRRxQYiWWKVpbNtUctfmp?si=g9C7-WMOSp2IBL_gRrN73w

Het begint als een lief wiegeliedje: een piano die met lichte toets wordt bespeeld en een akoestische gitaar waarop wordt getokkeld en geslide en dan de zanger die met warm timbre zingt ‘Milkshakes Funnelcakes, it’s your first birthday.’

Na 24 seconde al schiet de stem omhoog en brengt ons in een andere sfeer. Ook door de tekst: ‘i’m in a parallel world, in which it didn’t take place’. Daarna hoor ik woorden die ik niet goed versta, maar dat vind ik geen probleem, de muziek vertelt mij genoeg. Er komt een viool bij, de spanning neemt toe, er wordt naar iets toegewerkt. Maar de ontploffing van drums&koper zie ik niet aankomen.

Het lied is krap 50 seconden bezig en heeft mij al naar alle hoeken van de kamer gesleurd.

Twintig seconden later is de rust weergekeerd en zijn we –qua muziek- terug in het eerste deel en volgt hetzelfde procedé: zelfde opbouw, de melodieuze explosie. Prachtig! Een gemiddeld liedjesschrijver zou het ook lekker uitzingen tot het eind. Niks meer aan doen, strik erom en door naar het volgende lied; of -ik zeg maar wat- een cowboyhoed opzetten en het zingen op een Songfestival.

Maar Awkward i is niet gemiddeld. Na twee minuten, 2.06 min om precies te zijn, neemt het lied weer een wending door de drummer die een ander ritme slaat. Het is niet wereldschokkend, maar precies genoeg om me weer even aangenaam uit evenwicht te brengen.

Tien seconden later, weer een bocht. De drummer roffelt een mars (die we al eerder hoorden), de zanger zingt roffelend mee, althans: zoals je zingt wanneer je heel graag wilt meezingen terwijl je de tekst niet precies weet.

Tien seconden later: weer een subtiele ritmeverandering terwijl de stem een andere afslag neemt en ergens hoog boven ons zweeft.

Het lied lijkt na drie minuten te eindigen als een wiegelied, maar de songwriter kiest voor een euforisch slotstuk. En zo kom ik tot grofweg zeven wendingen.

Normaliter is dat teveel van het goede in een popliedje. Maar het wonderlijke is dat Milkshakes Funnelcakes al die afslagen heel naturel neemt en ik nergens misselijk word. Integendeel: ik wil weer.

Komt ook door de ontroerende clip van filmmaker Michiel ten Horn. Die past zo goed bij dit lied dat ik eigenlijk had verwacht dat de hele wereld Milkshakes Funnelcakes zou omarmen en dat wij –net als Matthew Silver- allen onze overbodige kleren van ons zouden afwerpen. Waarna wereldvrede weldra weer binnen handbereik was.

“U bedoelt eigenlijk dat het on-Nederlands goed is, weledelzeergeleerde popprofessor?”

Laat ik het zo zeggen: Elliott Smith zou volgens mij graag weer even terugkeren op aarde om dit lied op te nemen.

Dat Djurre de Haan aanstaande zaterdag terugkeert naar Groningen om als Awkward i (met band) in Simplon dit en andere prachtliedjes te spelen is iets om naar uit te kijken. Mocht dat niet lukken: op 27 mei speelt hij in Leermens.

*Zoals Vera-coryfee en hoofd techniek Edwin Heath mij toevertrouwde na een uitgebreid exposé over het geluid in de grote zaal: “Je bent wel Vera, het moet niet teveel als popmuziek gaan klinken.”




  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post341

Verloren land op Radio Noord

Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker ma, januari 29, 2018 19:36:11

Dat wil ik vaker doen, samenwerken met PJ Harvey. Zij bedacht de melodie, ik de tekst.

Zondag was voor het eerst ons liedje op de radio.

Prachtig vertolkt door Eva Waterbolk.

En smaakvol gearrangeerd door Frans Buschman.

Hier is de uitzending van
het betreffende radioprogramma Twij deuntjes veur ain cent van Henk Scholte: https://www.rtvnoord.nl/radio/programma/20060/Twij-Deuntjes-veur-ain-Cent/aflevering/14846

Ons lied begint bij 36.15.


En dit is een foto van Henk Scholte

Voor doven & slechthorenden of anderszins geïnteresseerden staat hieronder de songtekst van Verloren land:


De minister telt, het noorden schudt

Ze komen aan het fundament

De toekomst ligt achter ons, onder ons


Dutch Desease…nog-niet-uitgewoed

Waar is ons geld, de overvloed

in noordoost Groningen……..win…win…win


Ref:

Laat ze begaan…ze weten heus wel wat ze doen

Dit is toch Nederland, land van fatsoen

En de techniek, steeds dieper kan de boor

Laag na laag na laag...ze gaan door


Tot de zon, hier ondergaat

De melkkoe, dit land verlaat

En het graan…steeds verder buigt

in de dorpen, het cement, verkruimelt


Ref:

Laat ze begaan…en wat is hier nog te doen

Dit is verloren land, blaas de klaroen

Pijnstillers helpen niets, steeds dieper gaat de boor

Spring hoog, laag, hoog, laag…geen gehoor















  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post340
Volgende »