België veroveren (in Antwerpen, slot)
MuziekGeplaatst door Igor Wijnker ma, november 16, 2009 16:47:13Dat u niet denkt dat we alleen maar shag rookten, Belgisch bier zopen, Nederlandse smartlappen meezongen en feestjes vierden met jarige Vlaamse homo’s.
Wij doen dus ook aan Cultuur. Met een hoofdletter C, ja. De tweede avond in Antwerpen gingen we dus naar het cross-overfestival De Nachten. Het werd gehouden in het enorme complex van de Internationale Kunstcampus, aan de rand van de stad. Maar dat deerde ons niet. Met de vertrouwde Hollandse stadsfietsen achter in het busje, voelen we ons thuis in elke Europese stad.
Het programma van De Nachten was aantrekkelijk. En prettig geprijsd: voor slechts twintig euro mocht je onder andere naar een huiskamerconcert van pianist Guy van Nueten (die ik alleen kende van zijn samenwerking met Tom Barman), Fixkes, Kyteman’s Hiphop Orkest. Je kon ook tekenaars aan bureaus en allerlei schrijvers op de bühne aan het werk zien.
Alleen het thema vond ik nogal vergezocht: Die Wende. Zal wel iets met subsidies te maken hebben. Want afgezien van wat studenten die in Oost-Duitse soldatenuniformen rondliepen, het deels Duitstalige programmaboekje en op wanden geprojecteerde filmbeelden van Berlijn werd ik niet lastiggevallen met het thema. Gelukkig maar.
We ploften neer in gerieflijk pluche in de enorme theaterzaal, waar 883 van de 900 stoelen nog leeg waren. De komiek en dit jaar als schrijver gedebuteerde Tim Foncke betrad het enorme podium. Alsof we terug in de tijd gingen naar het jaar 1989 en we naar de jonge Herman Brusselmans keken en luisterden. De gortdroge spreker was al aardig op dreef, toen hij een vraag stelde aan de al iets minder lege zaal. Want het zat Tim toch wel dwars, dat hij zo vaak werd vergeleken met Herman Brusselmans. ‘Lijk ik inderdaad zo op hem?’
‘Ja,’ antwoordde 93% van de aanwezigen. De overige 7 procent had de vraag niet verstaan of kende Herman Brusselmans niet.
Dat vond Tim licht teleurstellend. Maar ik zeg: Brusselmans kan met een gerust hart een sabbatical nemen; Tim Foncke komt eraan.
Daarna verscheen op hetzelfde podium de Vlaamstalige band Fixkes, die in Nederland nog vrijwel onbekend is. Afgaande op de publieke toestroom zijn De Fixkes in België zeer populair. En wat mij betreft mogen ze hier ook doorbreken.
Het was ondertussen druk geworden in de wandelgangen waar ook allerlei kunstenaars actief waren, maar het wilde maar niet hinderlijk worden. Wat waren al die mensen beschaafd. Het zou goed zijn om die dikke Hollandse nekken eens naar hun zuiderburen te sturen voor een lesje nederigheid.
Rest mij derhalve niets anders dan een bekentenis. Lieve Belgische concertbezoekers: ik houd van jullie.
We lieten Tom Lanoye links liggen en liepen naar de kleinschaliger artiesten in de Dunkel Kammern. We namen plaats op de driezitsbank in de tijdelijke woon- en werkkamer van illustratrice Sabien Clement en schrijver Stijn Vranken. Ze zaten er al een hele week vrijwillig opgesloten om te werken aan een graphic novel. Met zo’n twintig gasten –sommigen zittend op de matrassen van het tweetal- mochten we naar dit werk in progressie kijken.
In een naburig en door landbouwplastic volledig verduisterd lokaal stond de vleugel van Guy van Nueten. Hij speelde vanaf 21.30 tot 1.30 uur elk halve uur een pianorecital. En dat deed de beste man nu al drie dagen achtereen.
Hij stond op mijn verlanglijst, maar al de gehele avond kwamen wij telkens te laat voor zijn huiskamerconcert in het pikkedonker. Dat zou ons niet meer gebeuren, dus voor het optreden van 23.30 waren wij veel te ruim op tijd. We troffen een verlaten lokaal en Van Nueten die nog moest bijkomen van het optreden van 22.30. Een bevriende muzikant kwam binnen en begroette hem met een omhelzing: ‘Beste Guy, hoe gaat het?’ ‘Man…ik ben kapot,’ verzuchtte de gevierde muzikant, die inderdaad de indruk wekte alsof hij de voorgaande twee etmalen door de ondervragers van de Stasi wakker was gehouden.
Guy hield het kort - hij wilde even wandelen. En daar verdween hij in de menigte. Ik had met hem te doen.
Twintig minuten later verscheen hij weer in de martel/muziekkamer, die intussen tot de laatste plaats was bezet.
Een aantal lampen bleef aan, dus helemaal donker werd het niet en dat vond ik jammer. De muziek was mooi en de toelichtingen waarmee hij de stukken inleidde waren boeiend, maar Guy hunkerde duidelijk naar een bed. We dankten hem en snelden naar de grote zaal waar Kyteman met zijn Hiphop Orkest de nacht zou afsluiten.
Er werd tijdens De Nachten niet voortdurend over gesproken, maar er hing de hele avond al iets in de lucht: hét optreden dat je niet mocht missen.
Dat optreden was al begonnen toen wij ons naar de grote zaal haastten. De wandelgangen waren leeg. De met papieren vellen beklede wanden hingen nog wel diagonaal vanwege de menselijke wervelwinden die ons waren voorgegaan.
Kyteman en zijn ca. 20-koppige orkest waren al begonnen met een opzwepende show in de tot de nok gevulde zaal. De Utrechters probeerden de tamme toeschouwers in beweging te krijgen, maar dat ding zeer moeizaam.
België moest nog veroverd worden: zoveel was duidelijk.
Je kon de vertwijfeling ook op de gezichten van sommige muzikanten zien. Maar de kleine charismatische leider Colin Benders zweepte zijn band op tot grote hoogten. En je moest wel een hart van beton hebben (van dat spul waar de Berlijnse muur mee was gebouwd) of gehandicapt zijn als je in het laatste deel nog in je stoel bleef zitten.
De zaal kookte over van enthousiasme en schreeuwde na afloop om meer. Méér, godnondeju!
En mijn enigszins gedeukte borstkasje zwol weer een beetje van nationale trots.
Als ik de muziek van Kyteman thuis beluister op cd doet het mij niet veel, maar die show was fe-no-me-naal.
- Reacties(0)http://deblogger.igorwijnker.nl/#post92
