In België (deel 1)
Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker di, november 10, 2009 19:53:59Dit weekeinde met liefje in Antwerpen geweest. Geslapen in een niet al te proper, maar – dacht ik - prettig centraal gelegen hotel aan het Koningin Astridplein. Dat bleek een soort Rembrandtplein te zijn. De eerste avond belandden we in buurtkroeg In de stad Aalst van eigenares Rita Peirsman. Dat laatste heb ik ook maar gelezen op het internet, in een krantenartikel van Het Nieuwsblad. De krant publiceert een serie over volkscafé’s. ‘Nog nooit heb ik hier problemen meegemaakt,’zegt Rita in het artikel. ‘Ja, er wordt al wel eens gebraakt van zattigheid en één keer is een ruit gesneuveld. Maar het is altijd plezant en gezellig. Alle dagen zijn hier onvergetelijk.'
Zonder deze voorkennis betraden wij dit kleine volkscafé dat blauw stond van de shagrook en waar geen zitplaats meer vrij was. De meeste klanten keken lodderig uit hun vochtige ogen waar vergeefse levens in stonden gekerfd. Levens die met een valse start waren begonnen en niets meer te verliezen hadden.
Ze leken vergroeid met hun plek - sommige tafels hadden kuiltjes waar precies de elleboog van de stamgast in paste. Ze waren extreem uitbundig, gedegenereerd of in slaap gesukkeld. Dat laatste was opmerkelijk met de 300 watt stage boxen die de kleine ruimte vulden met Nederlandse smartlappen.
Er stond alleen nog een lege kruk naast de gokkast waarop een klein gespierd mannetje speelde: een soort kruising tussen Vladimir Poetin met een boksersneus en de psychopaat Begbie (zie foto) in de film Trainspotting.
De Vlaamse Vladimir balde juist zijn vuisten omdat de drie rollen hem gunstig waren gezind: dat was hét moment om die kruk te pakken. Later zou zijn stemming overigens weer omslaan.
Zonder dat we daarvoor veel hoefden te doen raakten wij bevriend met Eddy, een zachtaardige en behoorlijk aangeschoten homo die zijn 44ste verjaardag vierde en mij tot de homofilie probeerde te bekeren.
Hij gaf mij af en toe een kushand, we gaven elkaar bier dat voortreffelijk smaakte. Al begreep ik later pas waarom, toen ik het artikel in Het Laatste Nieuws las: 'Omdat de tapkraan constant open staat, drinkt ge hier de beste pinten van 't stad', weet Rita. 'Bier mag namelijk niet te lang in de leiding zitten.'
Eddy deed geld in de jukebox, liet een lied horen dat in de jaren vijftig namens België deelnam aan het Eurovisie Songfestival, een plat-Vlaams liedje en de klassieker van Corry Konings (allen*: “Mooi was die tijd!”).
De oudste bezoeker die al een half uur met zijn slapende hoofd op de natte tafel had gelegen, ontwaakte door de catchy tune van Corry (Eddy’s favoriete artieste) en toverde de mooiste tandeloze lach aller tijden tevoorschijn. Eddy danste met mijn vriendin, terwijl daar helemaal geen ruimte voor was. De anderen tolereerden het ongecoördineerde gezwier van de jarige.
Daarna ging Eddy even op mijn schoot zitten, maar pas nadat hij het aan mijn geliefde had gevraagd.
De Belgische Begbie was ondertussen aan de verliezende hand en begon tegen de gokkast te schoppen, kreeg ruzie met een andere kerel en gaf daarbij mijn vriendin ook een duw.
Maar, zoals eigenares Rita in Het Laatste Nieuws zegt: problemen zijn er nooit in café In de Stad Aalst.
En het was inderdaad onvergetelijk. Al vroegen we ons de volgende ochtend wel af of we er goed aan hadden gedaan om het aanbod van Eddy te accepteren om in het voorjaar bij ons te komen logeren.
* Copyright Bob Frommé
(in deel 2: de verovering van België)
- Reacties(4)http://deblogger.igorwijnker.nl/#post91
