Van oude coaches (en leraren), de dingen die voorbij gaan
het mediacircusGeplaatst door Igor Wijnker do, november 05, 2009 15:10:24Ik werd deze week geattendeerd op een stuk dat 21 oktober verscheen op de opiniepagina van NRC Handelsblad. Het is geschreven door de hooggeachte onderwijspublicist Ton van Haperen die waarschuwt voor een generatiekloof tussen de oude docenten en leerlingen. Dit schrijft de heer Van Haperen op 2/3e van zijn betoog:
Hoe die kloof er dan uit ziet? Een voorbeeld uit de sport. Parooljournalist Igor Wijnker beschrijft in het boek Bezeten de opkomst en neergang van basketbalcoach Ton Boot. Wijnker koppelt de gedreven persoonlijkheid van Boot aan een decennialange reeks van overwinningen; de man is een mirakel. Vervolgens zoomt hij in op het laatste jaar. Boot is dan de zestig gepasseerd en heeft zijn passie voor drills en fundamentals omgezet in een snoeiharde trainingsaanpak.
Maar de spelers begrijpen hun coach niet. Zijn in beton gegoten optreden valt verkeerd, is van een andere tijd. En echt, die jonge basketballers zijn oké, ze proberen het, vanwege zijn reputatie, maar al snel kunnen ze moeilijk anders en gaat ontwijken over in saboteren. Boot eindigt als een zure zeur, die het succes als zand door de vingers ziet wegglippen.
Kijk, deze topcoach komt op televisie, heeft geld en kan kiezen uit alternatieven. Leraren zijn echter afhankelijk van collectieve regelingen. En dan is de situatie glashelder. Ja, langer werken moet, ook in het onderwijs. Hotshots die vanuit een kantoor roepen hoe het allemaal moet, copycats die met mappen over de gang lopen – dat kan best doorgaan tot 67. Maar de mannen en vrouwen voor de klas hebben hun moment van bederf, met zestig is het klaar, dan moeten ze met pensioen.
Lees hier het gehele artikel of natuurlijk genoemd boek waarin die kloof tot in de fijnste haarscheurtjes wordt beschreven.
- Reacties(0)http://deblogger.igorwijnker.nl/#post90
