igorblogt

Marien Dorleijn

radio-notitiesGeplaatst door Igor Wijnker zo, november 01, 2009 16:24:58

Ik zag hem ergens in het jaar 2000 voor het eerst. Het nieuwe en piepjonge lid van Ceasar, de band die mij destijds van een vreemd soort nationale trots vervulde.

Marien Dorleijn dus, een schuchtere knul met een guitige oogopslag. Hij stond er nog wat verlegen bij, tussen die ervaren muzikanten. Maar in dat 21-jarige ventje ging een gedreven muzikant schuil. En na twee jaar verliet hij de band alweer; Marien wilde zijn eigen muziek spelen.

We zijn inmiddels een decennium verder en de ouderdom lijkt maar geen vat te krijgen op de jongeman in kwestie. Dan heb ik niet over zijn muziek. Zijn band heet Moss en dit fijnbesnaarde gezelschap heeft onlangs een tweede elpee afgeleverd waarvoor het popjournaille massaal op de knieën ging:

Voor mijn radioprogramma (aflevering 2) belde ik de flegmatieke bandleider op en sprak hij hartverwarmende woorden over een gemeenschappelijke muziekheld Elliott Smith, die zichzelf op 21 oktober exact zes jaar geleden met een keukenmes in het hart stak.

De verbinding met zijn mobiel was niet optimaal. Marien was op zijn werk, bij een bekende doe 't zelf-keten. Eigenlijk is hij meubelmaker, maar dat bleek niet te combineren met muziek dus werkt hij noodgedwongen drie dagen in de week in loondienst. Rock n’ Roll in Nederland, mensen.

Twee avonden later mocht Marien weer los met zijn band. Ik ging naar het optreden in de Groningse poptempel Vera. Een kwartier voor Moss het podium zou betreden was de zaal nog akelig leeg. De muzikant maakte zich zorgen en informeerde bij de kassa. ‘Dat is altijd zo in Groningen,’ stelde het kassameisje van dienst hem gerust.

Ik weet niet waar al die mensen opeens vandaan kwamen, maar toen de vijf geboekte gestaltes opdoemden verschenen als bij toverslag ook tientallen toeschouwers die meteen samendromden voor het podium.

Op basis van de lyrische recensies had ik iets meer volk verwacht, maar ik ben dan ook zo’n ouderwetse man die het belang van critici overschat.

Het selecte groepje aanwezigen beleefde een gloedvol optreden van een band die alleen maar beter wordt en na afloop uitgebreid de tijd nam voor de fans en beginnende radiomakers.

Of dat schitterende tweede album eindelijk wat deuren heeft geopend, vroeg ik.

Niet echt.

Door Giel is Moss bijvoorbeeld nog nooit uitgenodigd, vertelde Marien.

Ik luister wel eens naar Giel en rond lunchtijd naar Stenders Eetvermaak en heb daar de afgelopen jaren toch een verzameling half- en kwarttalenten en talentlozen voorbij horen komen. Giel maakt bijvoorbeeld liever ruimte voor wansmaak (elke woensdag) en bij Stenders kun je als onbekende band wat airplay verdienen als je een kinderachtige opdracht uitvoert: meestal moet een BN’er worden lastigvallen.

Stenders maakt zijn programma met een prettige dosis zelfspot, maar het is wel illustratief voor deze zogenaamde muziekzender met de vooral overdag leugenachtige slogan. Als je van melig vermaak houdt dan luister je naar 3FM.

Maar er gloort hoop voor Moss, want volgende week mag Marien met zijn band opdraven in De Wereld Draait Door voor het roemruchte minuutje dat meestal de doorbraak forceert naar een groter publiek.

Ik vroeg nu eens op de man af waarom al die zichzelf respecterende bands zich eigenlijk lenen voor die godgeklaagde zestig seconden. De jongens van Moss vertelden doodleuk dat dit eigenlijk de enige plek op tv is waar non-commerciële popmuziek nog de aandacht krijgt.

Dat kan niet!, dacht ik meteen. Er wordt in Nederland de laatste jaren zoveel goede muziek gemaakt. Vervolgens probeerde ik een VPRO-programma te bedenken, maar voor mijn geestesoog verschenen alleen soaps over het wel en wee van Noord-Hollandse volkszangers, een huilende Marco Borsato en series waarin wordt gezocht naar een nieuwe zangeres voor K3 en een nieuwe zanger voor Direct.

Weer thuis dacht ik er nog eens over en werd ik overvallen door moedeloosheid. Als je dit heel nuchter bekijkt dan kun je alleen maar concluderen dat Nederland een bizar land is geworden.

Ik kan daar natuurlijk kwaad om worden, maar kan beter gewoon die nieuwe plaat in mijn cd-speler stoppen. En in mijn eigen onbeduidende radioprogrammaatje zoveel mogelijk van dit soort muziek te draaien.

• Reacties(3)http://deblogger.igorwijnker.nl/#post89