Adviezen voor Moeammar
Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker vr, september 25, 2009 11:00:51Met lichte tegenzin begin ik aan de stapel kranten- en tijdschriftpapier die zich tijdens mijn afwezigheid heeft gevormd. ‘Kadafi kan zijn tent wéér niet opslaan,’ kopt mijn ochtendkrant naast een foto van de ‘excentrieke Libische leider’ die in New York is om de Algemene Vergadering van de VN toe te spreken.
Ik vind het nogal frappant hoe deze vermeende terrorist schuine streep dictator van weleer tegenwoordig als gerespecteerd man wordt bejegend, maar dit terzijde en Moeammar wordt ook nog niet door iedereen met open armen ontvangen, lees ik. Hij wilde zijn bedoeïenentent (inclusief satellietschotels) opzetten in de tuin van Donald Trump, ‘maar een lokale bouwinspecteur gooide roet in het eten. Omdat Kadafi niet over de juiste vergunningen beschikte, moest de bouw worden stilgelegd.’
De tent van Moeammar en zijn kornuiten.
Hier wat tips van een doorgewinterde wildkampeerder die net terug is van een tiendaagse fietsreportage in Friesland:
- neem voortaan een iets kleinere tent mee. Daarmee kun je zelfs in de berm gaan staan naast een bospad. En zeg nou zelf, Mouammar, je kunt toch best een paar dagen zonder satellietschotel?
Onze tenten, ergens in Friesland.
- ga voor de verandering eens naar Friesland. Wij hebben als principiële wildkampeerders geen camping gezien. Hebben overnacht langs bospaden, op een recreatieveldje, in de logeerkamer van een sympathiek echtpaar, naast een boerenakker, in een vogelkijkhut en langs een openbare weg onderaan een dijkje. En geen wetshandhaver die ons op de vingers heeft getikt.
- vraag vooral geen vergunning aan; dan maak je alleen maar slapende ambtenaren wakker. Ik heb het nu ook weer gemerkt: zodra je iemand om toestemming vraagt, geef je de ander macht. En sommigen kunnen daar niet mee omgaan, die denken dan opeens dat ze belangrijk zijn. Ik durf zelfs te stellen: des te lager op de hiërarchische ladder, des te moeilijker men doet.
Zo is het ook met journalistiek bedrijven. Ik voel vaak een zekere gêne om mensen te benaderen, maar die moet je overboord gooien. En met compagnon Matthijs aan mijn zijde heb ik veel meer lef. Gewoon op de man/vrouw afstappen en een gesprek beginnen danwel foto's maken. Je merkt vanzelf wel of men het op prijs stelt. Brutaal…onethisch? Ongetwijfeld, maar het is dé manier om een verhaal te maken.
Wij hopen tezijnertijd op ons gezamenlijke weblog wat van die verhalen te kunnen plaatsen. En we hebben nog veel meer plannen, houd de bekende informatiekanalen de komende tijd dus goed in de gaten.
Spectaculair is het niet wat we doen. In onze verhalen komen ook geen Bekende Nederlanders voor. Of het moet Ard Schenk zijn die in het schilderachtige stadje Sloten op een fiets langs een gracht reed en mij geen voorrang verleende terwijl hij nota bene van links kwam.
We willen pure verhalen, geen voorgekookte en door meerkoppige redacties uitgewerkte reportages. We stappen gewoon op een aardappel- en uienboer of oliebollenbakker af en beginnen een gesprek. Of we lopen een paar uur mee met de verstandelijk beperkte maar immens populaire papierprikker in een Fries stadje. Of we beschrijven de omgeving, al laat ik dat laatste liever over aan mijn compagnon die dat meesterlijk kan.
Het ligt zo voor de hand wat we doen (de mensen verrassen in hun dagelijkse bezigheden) dat Radio Gasterlân ons wilde interviewen.
Iets anders: het is ook verhelderend om als vagebonden rond te reizen. Met een degelijke en bepakte fiets en daarachter een aanhanger met in vuilniszakken verpakte koffer, tent en gitaar. Je kunt de mensheid grofweg in twee groepen verdelen: zij die dit (ons) verafschuwen en zij die met ons sympathiseren.
Ik weet niet hoe het voelt om eerst jarenlang te worden verafschuwd als dictator en vervolgens welwillend te worden begroet als excentrieke leider, maar heb wel even mogen ruiken aan een ander bestaan. Ik kan het iedereen aanraden. Het is een heel aparte sensatie om als zwerver te worden beschouwd. Dat was aan het eind van onze trip, toen ik in Franeker voor de supermarkt op een muurtje zat met mijn al dagen niet gereinigde adamskostuum in mijn ietwat vervuilde kleren, met een zwarte veeg op mijn groene gympen (ik weet nog niet hoe die daar terecht is gekomen) met mijn al maanden niet geknipte halflange haar en mijn baard van negen dagen. Je zag de mensen twijfelen: is dat nou een echte?
PS: Op de foto in mijn ochtendkrant kun je naast de excentrieke Libische leider ook nog onze premier (Balkenende) en zijn glibberige rechterhand Maxime Verhagen herkennen. Die twee doen me denken aan de Friezen met zuinige mondjes die we ook zijn tegengekomen en hun afkeer over onze aanwezigheid maar moeilijk konden verhullen.
- Reacties(6)http://deblogger.igorwijnker.nl/#post86
