igorblogt

igorblogt

Hier staan veelal persoonlijke verhalen.

Ik ben ook behoorlijk actief op Twitter: kijk maar.
En heb zelfs een website: www.igorwijnker.nl

Topsportkijkmentaliteit

SportGeplaatst door Igor Wijnker zo, augustus 14, 2016 12:26:09


Geachte landgenoten, majesteit,

Hierbij wil ik mijn excuses aanbieden voor wat er afgelopen nacht is gebeurd. Voor het feit dat ik het liet afweten op een heel belangrijk moment. Ik was ervan overtuigd dat ik er zou staan (of eigenlijk: zitten, nou ja, liggen) op het moment suprême, maar achteraf gezien heb ik het misschien toch te licht opgevat. Ik wil wel benadrukken dat ik slechts één sjekkie heb gerookt en één biertje heb gedronken. Al was het wel speciaalbier (6,6%). De blaastest zal dat later ook uitwijzen.

Maar dat ik heb gefaald is evident. Ik dacht dat ik klaar was voor de halve finale van Daphne Schippers, maar na het slot van A Fistful of Dollars (op Veronica), volgens mij was dat ruim een uur vóór de start van de 100 meter begon het knikkenbollen reeds een aanvang te nemen. Daarna weet ik niet meer precies wat er is gebeurd en wat ik heb gemist (handboogschieten, schoonspringen, baanwielrennen, nog meer pratende hoofden in de NOS-studio?).

De pijnlijke maar keiharde waarheid is dat nog vóór onze atletiekhoop het stadion betrad, ik mij overeind hees, slaapdronken door het huis zwalkte, mijn tanden poetste en bij het vrouwtje in het mandje kroop (copyright Ed de Goey).

En dan word je de volgende ochtend wakker om een uur of 9.15 uur met de typische reactie van de would be topsportkijker (“Hoe hebben we het gedaan!?”), maar toch vooral met een enorm schuldbesef en een gigantische kater. En al die tergende vragen: had ik vooraf meer mijn rust moeten pakken? Heb ik de omvang van de Spelen toch onderschat? Had ik niet al die studiogesprekken hoeven kijken&beluisteren? Niet de hele tijd van sportzender naar sportzender moeten zappen? Niet urenlang op de luie bank moeten liggen, maar in actieve houding op een stoel moeten zitten?

Ik ging vannacht naar bed in de overtuiging dat ik het nog kon goedmaken in de herkansing (in topsportkijkjargon wordt dat de herhaling genoemd). Maar ik hield mezelf natuurlijk voor de gek. Uiteraard gaat er niets boven een live-ervaring. Bovendien hebben de atleten niets aan dat soort topsportkijkers.

Ik besef dat ik ernstig heb verzaakt en ons topsportland in diskrediet heb gebracht. Maar het ergste is nog dat ik TeamNL in de steek heb gelaten. Al die tienduizenden topsportkijkers onder aanvoering van Herman van der Zandt die zelfs wakker zijn gebleven voor de finales vanochtend vroeg. Zij waren er wél toen Daphne en Ranomi ons nodig hadden. Ik niet.

Het is waar, ik ben eerder dit toernooi al in de fout gegaan en heb herhaaldelijk ’s nachts niet thuis gegeven. Op de sociale media is zelfs al geconcludeerd dat ik dus niet over de juiste topsportkijkmentaliteit beschik. Voor mij is dat nog geen uitgemaakte zaak. Bovendien duren de spelen nog een week en zoals sommige wielrenners in de laatste week van de Tour altijd op hun best zijn, heb ik er nog steeds vertrouwen in dat ik die laatste week nog veel verloren terrein kan goedmaken. De Spelen kan ik er niet meer mee redden, maar ik zal er alles aan doen om het verloren vertrouwen terug te winnen. Het is do or die (lees: sleep) de komende week. En ik ben alle betrokkenen dan ook zeer erkentelijk dat ik niet voortijdig ben teruggestuurd naar Rio en mij deze kans nog wordt gegeven.

Ik hoop ook dat de media (sociale en asociale) ook het respect kunnen opbrengen om mij en m’n familie deze laatste zware week nog even met rust te laten. Pas daarna zal ik dit toernooi met mijn team en gezin evalueren en zal duidelijk worden of ik mij beter kan richten op een eventuele maatschappelijke carrière of dat er wellicht toch nog een toekomst is voor mij als topsportkijker die er staat/zit/ligt/hangt als het moet.






  • Reacties(1)//deblogger.igorwijnker.nl/#post318