igorblogt

igorblogt

Hier staan veelal persoonlijke verhalen.

Ik ben ook behoorlijk actief op Twitter: kijk maar.
En heb zelfs een website: www.igorwijnker.nl

Die Nerven (en Wolvon)

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker di, november 24, 2015 15:22:26

Donkere tijden zijn het, in meerdere opzichten. Maar de feestdagen zullen er niet onder lijden. Geen betere soundtrack bij deze Unheimlichkeit dan die van Die Nerven. Als de goede sint en zijn gekleurde assistenten straks weer hun hielen en hoeven hebben gelicht komt dit duistere Duitse trio ons dat even flink inwrijven in ons vertrouwde donkere muziekhol aan de Oosterstraat – en dat is een aanbeveling.

Toen ik twee maanden geleden voor het eerst kennismaakte met Die Nerven waren de omstandigheden ronduit vrolijk. Het was de eerste band van het lange weekeinde Into the Great Wide Open, ons tentje stond op een mooie plek (dachten we toen nog), de eerste bieren smaakten opperbest, we stonden nog een beetje wankel op de zeebenen (jaja) en waren in een uitgelaten vakantiestemming: kom maar op met die muziek!

En toen stapte drie stoïcijnse jongemannen het podium op. Er klonk eerst iets grommends, ergens van onder, het geluid zwol tergend langzaam aan, de gitarist fluisterde onheilspellend: Verleugne die Jugend ohne Geld/ Wir treiben langzam in den Wahnsinn/das Glück ist weg die Feinde nicht/We are the last man dancing. Zijn uitbarsting liet lang op zich wachten, maar kwam des te harder aan.

Drie kwartier hielden die drie me in de ban. Met dreigende, boze, opzwepende, nietsontziende en toch melodieuze post punk. En verdammt goede liedjes.

En ze lieten horen waarom juist een trio zo krachtig en gelaagd kan klinken: er was meer ruimte voor de bas die je soms niet hoorde maar des te krachtiger voelde (Groningse aardbevingservaringsdeskundigen kennen het gevoel maar al te goed), de gitaar klonk extra desolaat en smerig, de klappen van de drummer kwamen harder aan en elk woord was als een steenslag.

Het klopte als een bus, of in Die Nerven-terminologie: als een zwerende vinger. En aan het vaak wat geforceerd vrolijke festivalsfeertje hadden bassist/zanger Julian Knoth, zanger/gitarist Max Rieger en drummer Kevin Kuhn geen enkele boodschap. Tussen de nummers door zeiden ze niets, er kon geen glimlachje af.

Drie etmalen en tientallen bands later behoorde dit optreden nog steeds tot de hoogtepunten van mijn weekeinde.

Waarschuwing, de volgende zin komt uit het Dikke Clichéboek van de Popjournalistiek: “Die Nerven is een band die je live moet meemaken.” En toch is het zo.

Niet dat er iets mis is met hun studiowerk, zowel kwali-als kwantitatief. Sinds 2012 heeft Die Nerven al vier albums uitgebracht. En hoewel de band enorm is gegroeid, vaart hij al vanaf het begin een duidelijke koers: met gestripte liedjes, met veel dynamiek, spannende opbouw en een nogal nihilistisch wereldbeeld (zie alleen al de songtitels: Alles was ich hasse, Morgen breche ich aus, Vom Leben Sterben, Ich erwarte nichts mehr, Wüste, Ich habe gelogen).

Kwam de woede er in het verleden (op Asoziale Medien) meestal schreeuwend uit, tegenwoordig is die iets meer gestileerd en is de impact daardoor nog groter.

De grote doorbraak in eigen land kwam vorig jaar. Het album Fun prijkte in 2014 op veel Duitse eindejaarslijstjes en werd door Der Spiegel een van de belangrijkste Duitse albums van dit decennium genoemd. Die Zeit begroet de eigenwijze band als zeer welkome gast op het gelikte feest dat de Duitse popmuziek momenteel blijkbaar is. „Es ist an der Zeit, den Rock wieder mit Dissonanz zu befeuern.“

Al dacht zaal de Harmonie in Bonn daar anders over toen Die Nerven daar in oktober aan de najaarstour begon. De tweehonderd onwetenden hadden gehoopt op een lekker avondje rockmuziek met lange gitaarsolo’s en meeklapmomenten. „Bestimmt keine deutsche Durchschnittsrockband“ stond boven het vrij hilarische verslag in Der Spiegel. Voor een harmonieus avondje moet je juist niet bij Die Nerven zijn.

Dat weten ze in het buitenland inmiddels ook. John Bramwell, de zanger van I am Kloot, die toch geheel andere muziek maakt en geen flauw benul had van de songteksten, noemde Die Nerven de beste live-band sinds hij The Pixies had gezien – in het voorprogramma van My Bloody Valentine. Hij wil de band naar Engeland halen.

Met de laatste plaat Out zal Die Nerven nog meer zieltjes winnen. Out kwam vorige maand uit en is transparanter geproduceerd, bij vlagen dansbaar (‘Streber-disco’, noemen de bandleden hun groove) en de nummers zijn nog pakkender - zonder aan kracht in te boeten. In Die Tag Vergessen blaast zowaar een bijna zonnig trompetje het liedje uit, maar die detoneert niet in dit duistere juweel.

Out komt uit op Glitterhouse, met dank aan een avond in Groningen. Die Nerven blies in januari tijdens Eurosonic een van de bazen van het platenlabel zo hard van zijn sokken dat hij de band na afloop uitvoerig bedankte: “Ik voelde me weer even jong.”

De Groningse early adopters hadden Die Nerven natuurlijk al eerder in de smiezen. Vorig jaar speelde het drietal de kelderbar al aan gort. En dit live-monster gaat de grote zaal ook geheid opslokken.

En dat Wolvon deze avond aftrapt is logisch. Als de typeringen donker, keihard en melodieus op één Groningse band van toepassing zijn dan is het op dit noise-trio.

Het bizarre toeval wil dat tijdens het schrijven van dit stukje het nieuws meldde dat er steeds meer wolven door de Duitse bossen lopen. Daar kan ik dan nog wat Wolvon-nieuws aan toevoegen: zoals bekend was er een ontsnapt naar de Randstad. Dat was een aderlating, want Bram was zeer geliefd. Maar inmiddels is er weer eentje gevangen: Henk Wobbes heet ie. Hij drumde eerder in de punk hardcore powerviolence grind band Grinding Halt en heeft al een paar optredens meegedaan. Woensdag 9 december wordt ie weer losgelaten. Kortom: het wordt bestimmt geen Durchsnittsrockabend.







  • Reacties(2)//deblogger.igorwijnker.nl/#post309