igorblogt

igorblogt

Hier staan veelal persoonlijke verhalen.

Ik ben ook behoorlijk actief op Twitter: kijk maar.
En heb zelfs een website: www.igorwijnker.nl

Chastity Belt

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker za, oktober 03, 2015 10:53:08

Preutse zieltjes doen er verstandig aan 29 oktober niet naar Vera te komen. Chastity Belt komt langs om ons om de oren te slaan met melodieuze gitaarliedjes en teksten waarop de afdeling kuisheid&censuur van de RIAA zich heerlijk kan uitleven met haar Parentel Advisory-stickertjes. Alleen de songtitels (Giant Vagina, Cool Slut, Healthy Punk, Nip Slip en Pussy Weed Beer) jagen deze hoeders van de moraal al in de gordijnen.

Verwacht overigens geen Nip Slips of Rockbitch-achtige toestanden in je favoriete popzaal. De vier meiden van Chastity Belt (kuisheidsgordel) hebben keurig gestudeerd en zien eruit als All American girls die net hebben gerepeteerd met het kerkkoor. Dat is een van de charmes van deze band: hun vermogen om mensen op het verkeerde been te zetten. Ze spelen ogenschijnlijk luchtige popliedjes, toveren een poeslieve glimlach tevoorschijn en kramen vervolgens teksten uit waarvan Thierry Baudet zou blozen. “We're just a couple of sluts/So what if we like to fuck/We just wanna have some fun/Grind upon everyone, oh!” sneert zangeres/gitarist Julia Shapiro met quasi verveelde stem in Cool Slut. “Ik heb een lomp gevoel voor humor,” zei ze in een interview.

Shapiro leerde medestudentes Gretchen Grimm (drums) , Lydia Lund (gitaar) en Annie Truscott (bas) aan het begin van dit decennium kennen op het Whitman College in Walla Walla, Washington. Ze besloten een band te vormen – vooral om op feestjes te spelen en gratis te drinken. Ze namen zichzelf ook niet al te serieus, getuige hun eerste demo Fuck Chastity Belt die ze als volgt aanprezen: “This is the worst Music you will ever hear. Chastity Belt is the worst band to ever exist. The album was produced by Peter Richards. Peter Richards is deaf in one ear.”

Die optredens in studentenhuizen ontaardden in die beginperiode nog wel eens in dronken orgieën. Als we hun debuutalbum No Regerts (ja, ze houden ook van taalgrapjes) mogen geloven. “This is sex/This is War/This is me fucking you on the dancefloor. You’re a slut/I’m a whore/We fucked everyone before. Oh boy, we all fuck you/You make me feel like a prostitute.” (Uit: James Dean)

En meer van dat soort ontboezemingen verpakt in catchy liedjes, met veel galm op de stem, één rechttoe-rechtaan slaggitaar en daar omheen slingerend zo’n jubelende jengelgitaar die meestal niet al te zwaar is vervormd. Ze omschrijven hun muziek zelf als post post punk. Liedjes over naar de kloten gaan, sex hebben (meestal met vreemden), domme dingen doen en daar geen spijt van hebben. En waarom zouden ze ook: je kunt er een prima debuutalbum mee vullen.

Maar de band besefte ook wel dat ze op de tweede plaat niet nog een keer uit hetzelfde grofgebekte vaatje moest tappen. Het leek de vier ook een goed idee om te verhuizen. Het werd Seatle. “Een van de meest waardevolle lessen die we leerden in Seatle,” zegt drumster Gretchen Grimm, “is hoeveel makkelijker je speelt als je niet dronken bent.” De band werd opgepikt door het label Hardly Art dat in maart Time to Go Home uitbracht.

Muzikaal is er niet heel veel veranderd. De liedjes zijn iets langer en de wilde meiden van weleer nemen wat vaker gas terug, al kunnen ze nog steeds gierend uit de bocht vliegen zoals in het heerlijk hysterische The Thing. En afgaande op de teksten wordt er nog steeds flink geneukt en gezopen. Maar de toon is anders, melancholischer. “I never expect much from anyone/ So I'm never disappointed/ and I never have to trust” (Drone) “I’m never satisfied/I keep feeding myself lies” (On the Floor)

Het is trouwens opvallend dat bij Hardly Art –naast het geweldige Protomartyr- vooral de vrouwelijke bands (Shannon and the Clams, La Luz en Coleen Green) de toon zetten. Van die bands wordt Chastity Belt beschouwd als meest feministische. “We hebben geen feministische agenda,” zegt Shapiro, “we delen gewoon onze ervaringen.” En dat doen ze op geheel eigen wijze. “To all the girls in the world/Trying to take off their shirts/Ladies it's okay to be/It's okay to be slutty, oh!”

Deze scribent, die het feminisme een warm hart toedraagt, zou daaraan willen toevoegen: gaat dat zien vanavond in Vera…vier rock ’n roll-sletjes voor slechts zes euro…geen geld!







  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post307