igorblogt

igorblogt

Hier staan veelal persoonlijke verhalen.

Ik ben ook behoorlijk actief op Twitter: kijk maar.
En heb zelfs een website: www.igorwijnker.nl

Brother Dege

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker di, juni 02, 2015 23:57:11

Laat ik er niet omheen draaien: ik moest mij eerst grondig in Brother Dege (echte naam: Dege Legg) verdiepen voordat ik zijn muziek kon waarderen. Mijn advies: laat je niet leiden door zijn albums. Je kunt beter naar een live-opname kijken, of naar de vermakelijke roadmovie Set Off die vorig jaar tijdens een tour door de VS en Europa werd gefilmd (voornamelijk met smartphones).

Sinds ik een premium Spotify-abonnement heb is deze streamingsdienst meestal mijn eerste bron voor nieuwe muziek. Zo ook met Brother Dege van wie ik nog nooit had gehoord. Ik luisterde naar zijn eerste album Folk Songs of the American Longhair (2010), ik luisterde naar de opvolger How to Kill a Horse (2013) en ik kreeg het Spaans benauwd: hoe moest ik hier een wervende aankondiging over schrijven?

Tijdens het lied The River dacht ik zelfs f*cking Jon Bon Jovi te horen. Ik heb op zich niets persoonlijks tegen deze rockmiljonair, maar ik hoopte zijn muziek na het bekennen van mijn jeugdzonden nooit meer te hoeven horen. Allen: ‘Vertel! Vertel! Welke jeugdzonde?’ Goed, voor de draad ermee: ik heb ergens –heel diep weggestopt in een stoffige kast- nog de cd Blaze of Glory liggen. Hand op mijn hart: die heb ik al decennia niet gedraaid. Maar tijdens het luisteren van Brother Dege kwam het opeens allemaal terug. Als die irritante kennis uit het verleden, of zoals Dege het waarschijnlijk zou verwoorden: als een donkere schim uit het verleden. Jawel, de broeder houdt van Grote Woorden.

En voor revolutionaire muzikale vernieuwing hoef je dus ook niet bij hem aan te kloppen. Hij is wel een ambachtsman en weet met zijn krachtige stem en –slidend op zijn Dobro resonatorgitaar- wel een sfeer neer te zetten, zo begon ik in mijn hoofd al wat positieve zinnen te formuleren. Een muzikant die na vele bands en projecten een paar jaar geleden eindelijk zijn stem en stijl vond en een heus eigen genre uitvond: psyouthern roots. Hoewel ik dat soort eigen bedenksels altijd een zwaktebod vind. Net als jezelf aanprijzen als het best bewaarde geheim uit het diepe zuiden van de VS. Dat klinkt in deze grenzeloze tijd niet geheel overtuigd, vooral niet als je al een paar decennia actief bent.

En zo’n uitspraak kun je ook moeilijk volhouden als Quentin Tarantino jouw lied 'Too Old to Die Young' gebruikt in z’n film Django Unchained. Hoe lang ik ook naar de albums van Brother Dege luisterde, ik deelde Tarantino’s enthousiasme niet, ik vond het nogal eentonig. Deltablues deja vu all over again.

Maar wacht ‘ns, dacht ik opeens, Brother Dege komt toch live spelen in Vera? En mijn geliefde club voor de underground zal toch niet een of andere Jon Bon Jovi-epigoon boeken? Ik klikte op het eerste het beste youtube-filmpje van een concert en schoof meteen naar het puntje van mijn stoel. ‘Hé, now we’re talking brother!’ Wat een energie, wat een vuur. Ook weer niet zo heel vreemd als Blind Willy Johnson, Sonic Youth en Black Sabbat je grootste voorbeelden zijn. Vooral met zijn band gaat de broeder helemaal los en snijdt zijn raspende scherpe stem door alle mixen heen.

In zijn eentje is hij ook overtuigend, met zijn ruimtevullende en bij vlagen felle gitaarspel (mede mogelijk gemaakt door de stalen plectrums op zijn wijs- en middelvinger, maar nu Brother Dege volgens zijn website met een band komt spelen heb ik zijn naam op 3 juni nog net iets dieper in mijn agenda gekrast. En ik reken er wel op dat er een vuurwerkvergunning is aangevraagd, want Dege laat letterlijk en figuurlijk vuurwerk uit zijn Dobro spuwen.

Het moge duidelijk zijn: ik ben inmiddels als een blad aan een boom omgedraaid en heb reteveel zin in het concert.

Brother Dege speelt woensdagavond 3 juni in Vera, aanvang 22.00 uur.

Deze tekst werd eerder gepubliceerd op www.vera-groningen.nl.







  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post301