igorblogt

igorblogt

Hier staan veelal persoonlijke verhalen.

Ik ben ook behoorlijk actief op Twitter: kijk maar.
En heb zelfs een website: www.igorwijnker.nl

Woensdag in Vera: Tangarine

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker ma, november 27, 2017 14:21:16

Het is alweer jaren geleden toen ik in een huiskamer, met uitzicht op de Reitdiephaven, instant fan werd van Tangarine. Het was eigenlijk in de wat kille hal van het appartementencomplex. Dat maakt ook niets uit bij de eeneiige tweeling Brinks. Had het Assense duo in een slachthuis gespeeld, of op de Meubelboulevard dan was ik ook voor de bijl gegaan.

Meer hadden Arnout en Sander Brinks niet nodig: twee akoestische gitaren en twee stemmen die zo wonderlijk en wondermooi samenvloeiden dat je soms niet meer wist welk geluid uit welke keel kwam. Very, very, very close harmony.


Ik kocht hun laatste cd Wintersongs: The December Sessions. Het werd een warme metgezel die alle cd-spelers in ons huis tientallen keren van binnen heeft gezien en die vooral overuren maakte in de auto. En ik bleef ‘m draaien, ook in de andere jaargetijden.

Ik mag graag naar een bak vervormde gitaarherrie luisteren, maar heb ook vaak behoefte aan pure muziek. Aan de zuiverheid van Tangarine. Wat een weldaad voor het oor.

De vergelijking met Simon & Garfunkel drong zich op. Niet alleen door die samenzang, maar ook vanwege het sprankelende geluid en de tijdloze klasse van de liedjes.

Het bleek dat de broers Brinks hiervoor al drie platen hadden uitgebracht en dat ze al jarenlang stad en vooral land in noord- en oost-Nederland afreisden voor optredens in dorpshuizen, buurtcentra en andere enerverende plekken. Meestal werden ze bijgestaan door Friends, waaronder de toen nog drummende Joost Dijkema.

Door in de marge zoveel meters te maken konden de broers en hun muziek wel goed rijpen, maar lang kon deze misstand natuurlijk niet duren. Het was slechts wachten op de dag tot de rest van Nederland deze rasmuzikanten zou omarmen.

Om dat te bespoedigen nodigde ik ze een keer uit in mijn radioprogramma op OOG. Het werd een hoogtepunt. De broers hebben natuurlijk prachtige tv-hoofden, maar bleken ook geanimeerde vertellers te zijn en betoverden het kleine studiohok met hun muziek. Het voert wat ver om de landelijke doorbraak die daarna volgde hieraan toe te schrijven (er luisterde namelijk zelden iemand), maar een paar jaar later tekenden ze bij platenlabel Excelsior.

En toen Tangarine kort daarna de huisband werd van De Wereld Draait Door, kwam de carrière in een stroomversnelling. Die rol van huisband vervulden ze met verve, daarbij geholpen door hun opvallende uiterlijk – het was alsof ze met een tijdmachine uit de 19e eeuw naar het heden waren getransporteerd.

Een nieuwe tijd brak aan voor Brinks&Brinks: adieu dorpshuizen, popzalen here we come! Vanwege de vele optredens in de rest van Nederland verhuisden Sander en Arnout naar Zwolle.

Tangarines eerste plaat bij Excelsior (Seek & Sigh uit 2013) lag nog duidelijk in het verlengde van Wintersongs, met een enkele bombastische uitschieter (The Past in Us). Opvolger Move On, die al het jaar daarop verscheen, is ronduit Beatlesk. De plaat illustreert de veelzijdigheid en muzikaliteit van de broers, maar is toch minder onderscheidend. De liedjes zijn goed, maar hun grote kracht wordt door de productie wat ondergesneeuwd.

Dat bleek in 2015 tijdens de theatertour In Stereo, waarin de twee de liedjes kaal en akoestisch speelden en alle nuances optimaal tot uiting kwamen.

Het succes van die tour leidde Arnout en Sander weer terug naar hun wortels. Dit smaakte naar meer. Maar vereiste ook een rigoureuze aanpak. Om een tijd uit de hectiek van Nederland weg te zijn, maakten de broers in een camper een lange reis door de VS. Ze schreven een nieuwe plaat. En met niemand minder dan John Convertino en Joey Burns van de legendarische band Calexico namen ze die op in hun studio in Tucson, Arizona. De totstandkoming is fraai vastgelegd door filmmaker Jeroen Willems.

Tangarine, geflankeerd door Calexico.

There and Back
heet de laatste plaat treffend. En het is inderdaad een terugkeer naar de basis. De spatzuivere broers (die in Love Could Tear Us Apart zelfs The Bee Gees naar de kroon steken), bijgestaan door de meesters van het lege, lome geluid. Als je goed naar de plaat luistert kun je de zoele woestijnwind heel zachtjes horen blazen. Convertino en Burns, die ook beiden de ritmesectie vormen op de plaat, waren zeer onder de indruk van de gebroeders Brinks. “Certain people decide to be songwriters, but these guys just have to write songs,” zegt Convertino. Burns: “They are very talented as songwriters, singers and performers.”

Dat Tangarine onlangs door modeblad Esquire onlangs werd verkozen tot best geklede band van Nederland is natuurlijk een leuke opsteker, maar slechts bijzaak. Dat de band na zes succesvolle jaren eindelijk weer terugkeert in Vera (destijds was Tangarine het voorprogramma van Tim Knol) is dat niet. De broers worden deze keer begeleid door Robin Buijs (drums), David Corel (bas) en Bas Rolf Verbaant (gitaar, pedal steel).

Grijp je kans om Tangarine in een intieme setting te zien. Want ondertussen begint de band ook vaste voet aan de grond te krijgen in Duitsland. Benieuwd wanneer de rest van Europa voor de bijl gaat.









  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post338

Irogs Beautyblog

Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker zo, juli 09, 2017 20:41:36
6 maanden worden 6 minuten

Ik heb groot respect hoor voor al die bikkels die zichzelf maandenlang in het zweet werken, tegen betaling van een flink bedrag, om in de baltstijd goed voor de dag te komen.

De volgers die mij inmiddels al een beetje kennen weten dat ik niet zo van dat sportschool-gedoe ben. Hoewel ik nota bene een half jaar (of daaromtrent) stage heb gelopen bij Sportschool Aarts in Haarlem als fitness-, callanetics- en aerobics-instructeur.

Veel tijd om te sporten heb ik ook niet tegenwoordig met mijn drukke zzp-praktijk.
En dan komt altijd weer die vraag: "Hoe kun je er dan op jouw leeftijd nog strak en vitaal uitzien? En dat sixpack?! Hoe doe je dat?!"

En dan zeg ik: "Mijn geheim? Breekbrood van DE AFBAKKER
6 minuten in de voorverwarmde oven (220 graden) en je gaat dansend naar het strand."

Ik wens iedereen nog een hele fijne zomer.


  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post337

Debuteren

(Ingezonden mededeling)Geplaatst door Igor Wijnker di, april 04, 2017 13:11:05


Het is, gezien de huidige prestaties van Oranje, misschien niet zo’n gelukkige vergelijking, maar debuteren in Hard Gras voelt voor mij toch een beetje als m’n eerste cap. En dan ook nog je debuut maken in een team met bevriende internationals Arthur van den Boogaard en Erik Brouwer, dat maakt het wel extra feestelijk.

Ik was wel aangenaam verbaasd over de voortvarendheid van bondscoach Spaan. Twee weken geleden ontdekte hij mij(n verhaal) en inmiddels ligt het alweer een paar dagen in de winkel.

Het is een kort verhaal over mijn ontmoeting met Johan Cruijff, die nogal uit de hand liep en uiteindelijk verstrekkende gevolgen had voor ons gezin. Maar dat moet je zelf maar even lezen.



  • Reacties(1)//deblogger.igorwijnker.nl/#post336

Verboden vruchten

BoekenweekGeplaatst door Igor Wijnker vr, maart 24, 2017 22:15:24
Na een paar slokken bier krijg ik doorgaans zin in tabak. Meestal bied ik krachtig weerstand, maar de vrouw was uithuizig, het koortsige kind was in dromenland en de vrij zat in de dag, kortom: dit was zo'n moment dat ik bezweek voor de verleiding.
Toegegeven, het was wat rottig getimed, net nu de KWF de grote tabaksproducenten voor de rechter daagt en nogmaals werd benadrukt hoe ongezond roken is. Maar -en dat kan misschien vreemd klinken- ik voel me nooit aangesproken als het over rokers gaat.
Dus toog ik welgemoed naar de kamer waar de tabaksdoos ligt. Als het goed is bevat deze een pak shag waar mijn eega en ik zo lang mee doen dat het vochtig moet worden gehouden met een paar aardappelschillen. (Wat ik al meldde, wij zijn rokers van niks)
Ik draaide er eentje en verliet de woning, want ik houd niet van rooklucht in huis en m'n kleren en wel van een frisse buitenlucht. De hemel was kraakhelder en die eerste teugen tabak waren, sorry jonge lezertjes, verrukkelijk. Er brandde licht in de Abdijkerk, waar wij naast wonen. Ik liep erop af en het hoorde steeds duidelijker de pianoklanken van het Busch Trio - bepaald geen koekenbakkers.
Abdijconcerten Aduard haalt sowieso altijd het neusje van de zalm in huis, die eeuwenoude voormalige ziekenboeg die een prachtige akoestiek schijnt te hebben.
Ik luister op z'n tijd wel 'ns klassieke muziek en heb er wel 'ns een familieconcert bezocht, maar verder laat ik al die ongetwijfeld prachtige optredens ongehoord aan mij voorbijgaan. Misschien later, als ik groot ben.
Bovendien kwam ik hier om te roken.
Maar toen ik daar zo stond te luisteren, trok ik de stoute schoenen aan, opende het hek van de abdijtuin*, liep op kousenvoeten over het grind naar het bankje. Ik ging zitten, keek naar de heldere sterrenhemel en luisterde onder het genot van de dodelijke tabak naar de onsterfelijke klanken van Haydn. Of Mendelssohn, daar wil ik vanaf wezen.
Ik wens iedereen nog een aangename boekenweek.



*als je bij de foto een x-as en y-as zou afbeelden die respectievelijk tot 5 en 4 gaan, dan staat het bankje ongeveer op de coördinaten 4,3.





  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post335

Verkiezingsgedachte

Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker di, maart 14, 2017 22:46:22

Het was al met al een langdradige en vervelende verkiezingscampagne. Met als dieptepunt een kiezer die op tv zei dat ze geen fan van hem is ("helemaal niet zelfs"), maar dat ze toch op hem gaat stemmen.
Gelukkig was ik vanmiddag op de valreep toch nog getuige van iets intelligents.
Ik zat op de eerste verdieping van de centrale bibliotheek te werken (lees: peinzend uit het raam te kijken) en zag op het stenen plateau een kauwtje die probeerde een nootje uit de harde schil te krijgen. Het pikte en pikte met zijn snavel. Vergeefs.

Ik schonk er verder geen aandacht aan. Het leven was nu eenmaal hard, vooral tegenwoordig in deze prestatiemaatschappij. Ik moest ook door; mijn steentje bijdragen aan de BV Nederland. Maar door mijn sociale en diervriendelijke inborst keek ik nog wel met een schuin oog naar mijn gevederde vriendje. En zag –over de rand van mijn laptop- de kauw nog wel een paar keer omhoog en weer omlaag vliegen.

Toen ik al snel weer zo’n peinsmoment had, besloot ik de vogel ‘ns een langere blik waardig te gunnen. En nu begreep ik pas waar hij/zij mee bezig was: de kauw nam het nootje telkens mee omhoog, ging op de dakrand staan (zo’n vier meter hoog) en liet het nootje vervolgens op een tegel vallen. Scheerde snel naar beneden, om aldaar te constateren dat het nootje nog steeds niet was opengebarsten.

Ik pakte mijn telefoon om het te filmen, maar toen fladderde hij/zij weg. Geschrokken van mijn beweging, dacht ik. Er ging een golfje van medelijden door mij heen; ik had het de kauw zó gegund. Hij/zij was links uit het zicht verdwenen en ik keek nog even door een ander raam en warempel, daar zat hij/zij! Nu op een andere dakrand die ruim twee keer zo hoog was. Weer liet hij/zij het nootje vallen. En jawel, het brak open.

En de kauw knalde met stip mijn top 3 van favoriete vogels binnen.

Zojuist las ik ook nog het volgende over de kauw: Na onderzoek is vast komen te staan dat de kauwenvrouwtjes behoorlijk bazig zijn en hun mannetje er goed onder hebben. Ondanks dat de dames dus niet altijd even lief zijn voor hun mannetje, blijven paren een leven lang bij elkaar.

Tot zover dit verhaaltje waar verder geen enkel verborgen of bindend stemadvies achter zit. Dat je vooral niet denkt dat ik vind dat je woensdag CDA of Christen Unie moet gaan stemmen. Al denk ik na vanmiddag wel dat sommige dieren meer aanspraak op een kiespas maken dan sommige mensen.



  • Reacties(1)//deblogger.igorwijnker.nl/#post334

Onverantwoord ijsplezier

WinterverhalenGeplaatst door Igor Wijnker do, januari 19, 2017 13:34:06


Nee, deze foto is niet genomen in de studio (met spiegelvloer) van topfotograaf Henk Veenstra (de man rechts op de foto). Dit was donderdagmorgen op het Paterswoldsemeer, op een volgens de officiële ijsmeester Nienhuis veels te dunne ijsplaat. Ik (links op de foto) stond erbij toen hij met de prikstok en gat maakte en achtereenvolgens 3 cm en 4 cm mat.

Dat neigt naar het onverantwoordelijke en het kraakte op sommige plekken inderdaad vervaarlijk. Je kon het ijs zelfs zien golven, als je stilstond en met het juiste tegenlicht naar de passerende schaatsers keek.

Kortom: als ik jullie was zou ik me er dan ook niet op wagen.

Bovendien was er geen donder aan.



  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post333
« VorigeVolgende »