igorblogt

igorblogt

Hier staan veelal persoonlijke verhalen.

Ik ben ook behoorlijk actief op Twitter: kijk maar.
En heb zelfs een website: www.igorwijnker.nl

Hèhè

Berichten uit de kluiskamerGeplaatst door Igor Wijnker ma, mei 04, 2009 12:12:36

Dit wordt ‘m dus, de nieuwe en significant verbeterde voorkant van het nu toch echt binnenkort te verschijnen nieuwe boek.

Na mijn eerdere, nogal larmoyante stukjes over mijn geworstel met het tweede boek leek het mij beter om daar voortaan over te zwijgen. Tot het af is.

Waarvan akte.

De exacte verschijningsdatum kan ik niet geven, maar als het meezit ligt de pil aan het einde van deze maand in uw boekwinkel.

Een heel dik boek is het trouwens niet eens geworden, tot mijn eigen verbazing.

De laatste versie die ik inleverde telde ruim 120.000 woorden. Dat zijn 469 pagina’s in word. En ik wilde er natuurlijk geen woord in schrappen.

Schijnt commercieel niet zo handig te zijn, zo’n dik boek.

Dus is het formaat wat groter gemaakt en het lettertype aangepast zodat er opeens veel meer woorden op een bladzijde kunnen. En dan heb je zomaar een boek van redelijke normale omvang: 320 pagina’s. Ik dacht aanvankelijk dat ze er bij de uitgever stiekem allerlei zinnen uit hadden gefilterd. (Jawel, de biograaf begint qua paranoia trekjes van de hoofdpersoon in het boek te ontwikkelen). Maar wat bleek: niets was zonder mijn toestemming verwijderd.

Ik vond dat enerzijds wel jammer, dat van die geslonken omvang: al dat geploeter bleek opeens veel minder om het lijf te hebben. Ik kan de reacties van betrokkenen al raden: ‘Jezus Wijnker, ben je met dit boekje nu bijna drie jaar bezig geweest?!’

Het is inderdaad wat mager, nog geen 0,30 pagina’s per dag. Voor de rekenaars: dit is een hele grove rekensom.

Als zwakke excuses kan ik aandragen dat er nog allerlei extra werk bij een biografie komt kijken. Foto's opsporen, selecteren, inscannen, bronnenlijst maken, naamregister.

Als sterk excuus wil ik aanvoeren dat ik heel lang moest zoeken naar de goede toon. En nu nog durf ik niet zeggen of ik die gevonden heb - dat mogen anderen bepalen.

Ik kan nog steeds niet zonder tandenknarsbitje slapen en af en toe schiet ik ’s nachts wakker omdat ik opeens bedenk dat ik cruciale informatie heb weggelaten. Maar dat zijn stuiptrekkingen. Iin wezen ben ik al helemaal klaar met het boek en wil ik er -op dit moment- het liefste nooit meer over praten.

Verder voel ik me uitstekend.

  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post72

Slecht en goed nieuws (5, slot)

Berichten uit de kluiskamerGeplaatst door Igor Wijnker di, juli 15, 2008 21:45:44

Blog ImageEerst het slechte en tevens laatste ‘nieuws’ dat ik hier zal melden over de voortgang van boek twee: het manuscript is ingeleverd, besproken met de uitgever en weer terug in de kluiskamer. Uit piëteit met de betrokkenen zal ik de inhoud van het gesprek hier niet prijsgeven, maar er is nog heel wat werk aan de winkel.

En voor het écht afgerond is meld ik er hier niets meer over. Dat is ook een bekende ongeschreven regel waaraan ik mij natuurlijk al direct had moeten houden.

Dan het verheugende nieuws: de filmmaker Mark Limburg wil mijn bijdrage aan de verhalenbundel Halve finale EK’88 (waarover nog steeds verwarring schijnt te zijn: is het fictie of non-fictie?) verfilmen. We spraken elkaar vandaag. Hij klonk bevlogen, enthousiast en concreet.

Daar kan een eenzaam ploeterende kluizenaar weer even op teren.

  • Reacties(4)//deblogger.igorwijnker.nl/#post43

Koffiepauze

Berichten uit de kluiskamerGeplaatst door Igor Wijnker ma, juni 02, 2008 18:13:44

Vroeger werden kleine kluizen tegen een kerk of klooster gebouwd, bestemd voor kluizenaars (m/v) die daar vrijwillig hun intrek namen. Om deze maand eindelijk eens mijn tweede boek af te ronden zit ik ook min of meer vrijwillig in de kluiskamer van de voormalige Rabobank, op de plek waar ooit het klooster van Aduard stond.

Blog ImageDit trof ik net aan tijdens mijn koffiepauze. Op het koelste plekje van het huis. De gretig verenplukkende poes kunt u er zelf bij denken. De Wildt heet de moordenares en ze was nogal verontwaardigd toen ik haar wegtrok bij de buit.

Dat naar binnen brengen van lijkjes is nieuw. Tot nu toe hield zij en Fratsen (haar even aaibare partner in crime), de vangst nog keurig buiten de deur, maar door de hitte nam ze het slachtoffer deze keer mee naar een koele plek.

Dat hoop ik dan maar, dat het vanwege de hitte was. Doe ik wel vaker in dit soort kwesties: wishful thinking. Zo dacht ik eigenlijk dat ze het moorden verleerd waren. Dat het vogelvangen vooral een spel was geworden. Al twee keer hadden we de afgelopen week een vogel uit de bek van onze lieverds kunnen bevrijden. Redelijk ongeschonden fladderden de underdogs naar de dichtstbijzijnde boom om daar bij te komen van de schrik en de schade op te nemen.

Maar voor deze was het te laat. Gelukkig was ze al dood toen ik haar vond. Geen vervelender klus dan zo’n lijdend wezentje met een door doodsangst versnelde ademhaling op het gras te leggen, nog even oogcontact te hebben met de glimmende zwarte kraaloogjes en vervolgens met een spade de laatste adem eruit te slaan.

Het slappe nekje knikte toen ik haar op de schep legde. Ze voelde nog lauw.

Een prachtig beestje. Dankzij de moordlust van onze poezen krijgen we wel de gelegenheid om zo’n vogeltje van dichtbij te bestuderen. Dat deed ik dan maar, met de Zakgids Vogels in de hand. De ‘met donkere strepen afgezette keel’ zag ik niet direct (en ik had niet zo’n zin om die te proberen te vinden), maar ‘de lichte poten, de pijlvormige borstvlekken en de halvemaanvormige vlek achter het oog’ waren onmiskenbaar van de zanglijster. (correcties zijn uiteraard welkom)

Bij het delven van het graf stuitte ik op een eerder slachtoffer. Onherkenbaar door de aarde die het al aan het verzwelgen was. Ik stopte ze bij elkaar. Daarna handen wassen en weer aan het werk.

En niet denken aan de mogelijkheid van hongerende jonkies die in het nest vergeefs wachten op verse wormen.

  • Reacties(4)//deblogger.igorwijnker.nl/#post38

Asociaal

Berichten uit de kluiskamerGeplaatst door Igor Wijnker wo, mei 07, 2008 11:21:22

Vroeger werden kleine kluizen tegen een kerk of klooster gebouwd, bestemd voor kluizenaars (m/v) die daar vrijwillig hun intrek namen. Om deze maand eindelijk eens mijn tweede boek af te ronden zit ik ook min of meer vrijwillig in de kluiskamer van de voormalige Rabobank, op de plek waar ooit het klooster van Aduard stond.

Blog Image

Ik zit in een lekkere schrijfmood als mijn moeder per sms meldt dat ze eraan komt met pa en oom&tante. Een half uur later hoor ik bekende stemmen bij het huis, maar ik ben bijna klaar met hoofdstuk zeventien en stel de begroeting uit.

Ik wacht tot ze aanbellen of zich aan het raam van de kluiskamer melden. De geluiden sterven weg en ik ben weer alleen met mijn boek. Ik ben me ten volle bewust van mijn asociale gedrag en schrijf toch verder. Ben ik het volgende stadium van schrijfgekte beland? (Zonder enige wetenschappelijke onderbouwing denk ik dat je gek kunt worden van het schrijven van een boek)

Ik begin aan de –naar verwachting- laatste zin van het hoofdstuk als er een nieuwe sms arriveert: we zijn er. Even later zet ik een punt en sluit met voldaan gevoel het document. Ga naar buiten, loop een rondje om het huis en roep “Hallo! Hallo?”.

Er staan twee bekende auto’s, maar geen ouders noch oom&tante. De stadia volgen elkaar nu in heel snel tempo op. Uit de verte klinken weer de stemmen.

Daar staat het viertal, aan het andere eind van de straat –in het felle zonlicht. Terug uit de buurtsuper waar ze me ook vergeefs hadden gezocht.

Ze dachten dat ik even weg was en konden bovendien de deurbel niet vinden. Die bevindt zich tegenwoordig inderdaad niet meer naast de deur, dus moet eigenlijk nodig een andere functienaam krijgen.

Met ietwat meewarige blikken wordt mijn versie aangehoord. Maar aan de andere kant: ze hadden ook een zoon/neef kunnen hebben die aan de heroïne verslaafd is.

  • Reacties(8)//deblogger.igorwijnker.nl/#post34

Afleiding

Berichten uit de kluiskamerGeplaatst door Igor Wijnker ma, mei 05, 2008 17:22:10

Vroeger werden kleine kluizen tegen een kerk of klooster gebouwd, bestemd voor kluizenaars (m/v) die daar vrijwillig hun intrek namen. Om deze maand eindelijk eens mijn tweede boek af te ronden zit ik ook min of meer vrijwillig in de kluiskamer van de voormalige Rabobank, op de plek waar ooit het klooster van Aduard stond.

Nog voor middernacht naar bed gegaan, maar daarna uren liggen malen. Wat zal ik binnenkort heerlijk slapen als dat manuscript af is. Toch op tijd en redelijk energiek opgestaan. Het is 5 mei en zomers. Ik heb mezelf beloofd dat ik aan het einde van een goede werkdag naar het Bevrijdingsfestival in de stad mag en zit om 9.00 uur aan het toetsenbord.

De vraag bij mij is altijd: voor hoelang? Als ik één talent heb is het: me laten afleiden. Als je het positief wilt benaderen kun je ook zeggen dat ik een breed interessegebied heb. Bij mij gaat het ongeveer zo tijdens het schrijven. ‘Hé!...is dat de ransuil? Waar is de verrekijker?’, ‘nog even dat hoofdstuk aflezen in die roman’, ‘dat artikel in het tijdschrift heb ik nog niet uit’, ‘hoor ik daar de postbode?’, ‘jaha, ik kom al!’ (poes krabbelt aan de deur), ‘even checken of ik nog mail heb.’ Dat laatste is niet waar. Ik heb de internetverbinding ontkoppeld, uit zelfbescherming. Volgens Gerbrand Bakker is schrijven helemaal geen inspiratie, maar concentratie. Ik ben het met hem eens.

Om 12.00 uur lokt de brandende zon mij naar buiten. Niet omdat ik zo nodig een teint wil, maar om de siererwten van een voortijdige dood te redden. De door mijn muze (tevens hoofd groenvoorziening in ons huishouden) opgekweekte stekjes moesten in de vollegrond worden gezet. Ze is een week op reis en ik wil haar verrassen, dus heb ik ze gisteren geplant, compleet met bamboestokken waaraan zij zich kunnen optrekken. Gelukkig kwam de buurvrouw langs en gelukkig nam zij geen blad voor de mond: “dat lukt zo niet hoor. Je moet ze leiden, met dun gaas.”

Ik knikte, maar het was kort voor 20.00 uur en dode oorlogsslachtoffers gaan nu eenmaal voor stervende siererwten dus brak ik de reddingsoperatie af. Ik gaf ze nog snel water om hun overlevingskansen te vergroten. Bij terugkomst van de herdenking moest ik nog eten (ja, ook mijn hongerige maag gaat voor) en uitbuiken en hoopte ik dat de plantjes zich aan de stokken omhoog zouden trekken.

Maar buurvrouw had gelijk. Als ik ze weer bezoek liggen ze op de aarde – als verlamde wezentjes. Nog wel met een redelijk gezonde groene teint. Maar actie is gevraagd, zoveel is duidelijk.

Ik haal wat fijnmazig kippengaas tevoorschijn, gebruik de stokken nu als steunpalen voor het gaas. De plantjes voelen al wat slap (ik had geen uur later moeten komen) en begin de steeltjes voorzichtig door het gaas te vlechten. Al knakken er ook een aantal en met elke knak voel ik mij even moordenaar, maar verder is het uitermate rustgevend werk.

Inmiddels is het 15.00 uur. Bevrijdingsfestival zit er niet in dit jaar.

  • Reacties(3)//deblogger.igorwijnker.nl/#post33

Laatste loodjes

Berichten uit de kluiskamerGeplaatst door Igor Wijnker zo, mei 04, 2008 13:48:36
<p>Op speciaal verzoek van Coen:</p> <p>Vannacht om 4.39 uur een moeilijk hoofdstuk afgerond (omdat ik mij daartoe had verplicht).</p> <p>Er staat veel moois in, maar ben ik tevreden? Nee. Het is waarschijnlijk te veel (4432 woorden). Er zit nog steeds iemand in mij die graag aan iedereen wil laten zien hoeveel werk hij heeft verricht en dat hij honderden mensen voor dit boek heeft gesproken.</p> <p>Voor ik naar bed schrijf ik dus met stift deze boodschap aan mezelf:</p> <p> </p> <p>Dat verha-haal!! is een grapje voor insiders (mezelf). De hoofdpersoon, Ton Boot, heeft namelijk de gewoonte om een van zijn spelers (Raoul Heinen) tijdens trainingen zo aan te spreken, op verwijtende toon (‘Raoe-hoel, waarom verstop je je de hele tijd!’)</p> <p>Ik slaap goed maar word wakker met hoofdpijn.</p> <p>Na de douche kijk ik in de spiegel en schrik. Ik heb zo aan mijn haar zitten plukken trekken dat het uit model is en dunner is geworden. Ik vrees dat ik aan het eind van deze schrijfmaand nog weinig hoofdhaar over heb. Ik heb al proberen te schrijven met een hoofddeksel op, maar dat werd niks.</p> <p>Ook heb ik sinds een aantal dagen last van jeuk aan mijn armen.</p> <p> </p> <p>Heerlijk, straks ga ik lekker het volgende hoofdstuk afronden.</p> <p> </p>
  • Reacties(4)//deblogger.igorwijnker.nl/#post32