SportGeplaatst door Igor Wijnker do, april 22, 2010 11:23:10De uitzending van 21 april kun je via deze link beluisteren. Het is het laatste deel van de drieweekse wereldreis (nee, wij trekken ons niets aan van aswolken).
Volgende week weer een gewone uitzending?
Wijnkers Woensdag weet (nog) niet zo goed wat gewoon is. Als het meezit ga ik vandaag een leuke reportage maken.
Daarna naar de presentatie van dit boek:
Er verschijnen de komende tijd veel boeken over Afrika en voetbal. Als je er maar één wilt aanschaffen, kies dan dit boek.
SportGeplaatst door Igor Wijnker ma, november 30, 2009 16:57:23Als je nu nog steeds niet weet welk cadeau je moet kopen, hier een sinterklaastip: de Sportkalender 2010 (een uitgave van de Arbeiderspers).
Met medewerking van enkele behoorlijk bekende schrijvers, zoals René Appel, Abdelkader Benali, Bram Bakker, Vincent Bijlo, Joris van Casteren, Mensje van Keulen, Hermine Landvreugd, Annelies Verbeke, Thomas Verbogt, Dirk van Weelden, Peter Winnen en ja, Igor Wijnker.
Laatstgenoemde is overigens ‘een geboren sportkalendrist.’
Zoiets over jezelf melden is nogal aanmatigend, maar het ik heb het niet zelf bedacht. Sterker: ik kende dat beroep niet eens. Het is een uitspraak van Jan Luitzen. En hij kan het weten, want Jan is de mede-samensteller. Daarom vroeg Jan of ik meer dan de maximale vier bijdragen wilde maken. Ik ben de lulligste niet, dus heb ik maar meteen 1/73ste deel van die kalender voor m'n rekening genomen.
Het ding heeft twee handige gaatjes aan de achterzijde zodat het vuistdikke boekwerk met slappe kaft kan worden opgehangen in het privaat. Al had ik persoonlijk voor drie gaatjes hebben gekozen (zo bedien je namelijk in één keer drie verschillende doelgroepen: de wc-eigenaren met 1, met 2 én met 3 muurspijkertjes). Bij ons ligt ie op het kastje.
Hoe dan ook: het is een informatief en tevens reuze praktisch cadeau: elke dag een beschreven vel om de geest te verrijken en eventueel de billen mee af te vegen, al weet ik niet zeker of het gerecyclede papier zich daarvoor leent.
Misschien getuigt dat ook van weinig respect voor de schrijver, maar ik schrijf al jaren voor de bodem van kattenbakken, dus mijn zegen heeft u.
SportGeplaatst door Igor Wijnker vr, april 10, 2009 12:42:18Omdat ik de laatste tijd zo weinig tv kijk, stuitte ik vandaag pas op dit prachtige filmpje dat Holland Sport ruim een week geleden heeft uitgezonden. Van de mij niet onbekende jonge wielrenner Bauke Mollema, stoempend op een mij evenmin onbekende weg: de Friesestraatweg tussen Zuidhorn en Groningen. In wezen wordt de hoofdrol vertolkt door het weidse en winderige Westerkwartier.
Cameraman is Pim Hawinkels en het was om dit soort filmpjes dat ik destijds elke aflevering van Sportpaleis De Jong opnam op de videorecorder.
Sinds die andere presentator, wiens naam mij maar niet te binnen wil schieten, is vertrokken bij Holland Sport zien we godzijdank weer vaker van deze sportpoëtische filmportretten.
Overigens is het verhaal dat ik over Bauke schreef voor wielertijdschrift De Muur nummer 22 integraal te lezen op deze plek. Het betreft hier de eerste versie van het verhaal. Bauke vindt die namelijk beter dan de versie die in het blad verscheen.
Bauke Mollema in een typisch Westerkwartierse achtertuin te Aduard.
SportGeplaatst door Igor Wijnker di, maart 10, 2009 19:26:30Vandaag had ik de eer hoofdpersoon te zijn in een stukje van de schrijver met het ietwat vreemde pseudoniem Terug naar het overzicht. Ik blijf dat een vreemd fenomeen vinden: mensen die heel stellig iets beweren en dan niet eens de moeite nemen om even hun naam erbij te zetten.
Terwijl deze Terug (ik neem de vrijheid om te tutoyeren) zich toch de nodige moeite heeft getroost om mijn voorpublicatie in Revu te recenseren. Want, dat moeten we Terug wel nageven: hij kan heel behoorlijk rekenen. De beste man neemt zelfs de moeite om het aantal regels te tellen dat ik aan personen of scènes in de voorpublicatie heb besteed. Daarnaast heeft hij ook even gecheckt wanneer Henk Pieterse jarig is (al ontgaat mij de relevantie) en hoeveel jaar er alweer zijn verstreken sinds 1983.
Waarmee Terug mij iets minder overtuigt zijn voorbeelden of argumenten die mijn verhaal onderuit halen. Ik ben misschien niet zo’n goede rekenaar als mijn criticaster, maar ik kwam na lang zoeken tot precies nul.
Het wordt zelfs ronduit grappig als hij eerst met allerlei verwijten op de proppen komt en zich er vervolgens zelf aan bezondigt.
Dus nog even voor de helderheid, meneer Naar het overzicht (dit is serieus, dus vousvoyeer ik maar weer):
-ik was er in 2007 inderdaad zelf bij in Groningen.
-ik vind het ook volkomen onterecht, maar wist niet dat er drie foto’s van Ton Boot bij het verhaal zouden worden geplaatst.
-is Boot trouwens ook dat idool waar ik volgens u altijd aan refereer? Waarschijnlijk gebruikt u dat woord niet meer nadat u mijn boek heeft gelezen.
-volgens mij is oud-bondscoach Marco van den Berg niet van zijn geloof gevallen. Hij heeft twee brave Amerikanen in zijn team.
-de quotes van Jansen junior en senior heb ik inderdaad uit de context gehaald, als u bedoelt dat ik niet al hun citaten heb gebruikt. Maar dat deed ik ook in uw belang, met senior heb ik bijvoorbeeld uren gesproken – dat zouden zelfs voor u te veel regels zijn geworden.
-niet dat het mij echt kan boeien, maar wie is eigenlijk die bekende Nederlander in het verhaal?
-en wilt u mij a.u.b. geen expert noemen; ik ben hooguit een buitenstaander die soms met verbazing rondkijkt in de Nederlandse basketbalwereld.
Ik hoop wel dat de heer Terug naar het overzicht, ook het hele verhaal gaat lezen in Achilles en daarvan weer kond gaat doen, want ik ben eerlijk gezegd wel benieuwd hoeveel regels ik heb besteed aan bijvoorbeeld de achtergrond van dit probleem dat volgens Terug naar het overzicht helemaal niet bestaat.
SportGeplaatst door Igor Wijnker zo, augustus 24, 2008 15:08:20
Zondagochtend om 8.15 uur de wekker gezet om de olympische basketbalfinale tussen Spanje en de VS te zien. Ik had een raar voorgevoel dat deze wedstrijd geen formaliteit zou worden. Terwijl die op basis van de poulewedstrijd (119-82 voor de VS) wel kon worden verwacht.
Wat ik ook verwachtte was dat ik de wedstrijd relaxed hangend, in semi-sluimertoestand op de bank zou kunnen aanschouwen. Maar ik was meteen wakker toen de 17-jarige Ricky Rubio dribbelend op mijn tv-scherm verscheen. Mijn hart maakte een vreugdesprongetje.
Dat was even mijn Henk Spaan-momentje. Als connaisseur met een groot internationaal netwerk en mijn fijne neus voor talent had ik hem namelijk al jaren geleden op de korrel en introduceerde hem vorig jaar ook bij de NRC-lezers (zie dit artikel, even naar beneden scrollen).
En toen ik hem vorig jaar met zijn club DKV Joventut in Groningen zag spelen bleek hij nog fenomenaler te zijn dan ik had gehoopt. Dat zijn oude coach Garcia Reneses bijna als een vader over hem sprak en waakte vond ik ronduit ontroerend. Niet wetende dat Reneses een paar maanden later zou worden aangewezen als de bondscoach in Peking en zijn wonderkind in de finale zou laten spelen.
In Groningen zag ik ook Rudy Fernandez. De Geweldige Rudy. Een fysiek fenomeen: zo dun als een stopnaald, maar wát een temperament, wát een driepuntschot, wát een drive naar de basket.
Sorry voor mijn superlatieven, maar ik kan er niets aan doen. Zeg Spaans basketbal en ik begin te gloeien. Dat veroverde definitief mijn hart in het voorjaar van 2001, in het sportpaleis van Unicaja Malaga waar de Ricoh Astronauts van Ton Boot werden weggespeeld in de halve finale van de Europa Cup. Voor 10.500 dolenthousiaste toeschouwers, die ook voor de Amsterdammers klapten en juichten. Met zulke vijanden heb je geen vrienden meer nodig.
Een paar dagen later zat ik in dezelfde hal, bij de kraker Malaga-Barcelona. Weer uitverkocht en weer die zinderende ambiance. Ik wilde emigreren. Ik zag temperament, plezier en basketballers die speelden met het hart.
Allemaal kenmerken die ik vanmorgen niet zag bij de Amerikaanse vedetten. En als ik er naast zit dan verdienen ze allen een oscar voor hun sublieme vertolking van vervelende&verveelde vedetten. Ze gaven me hetzelfde gevoel dat ik meestal krijg als er een profvoetballer voor een tv-camera verschijnt en met tegenzin vragen beantwoordt.
Ik heb geen abonnement op Sport1 en volg de NBA slechts van een afstand. En als Team USA het beste verenigt dat de NBA te bieden heeft, dan kan ik dat ook missen als kiespijn. Zoals ik -sinds we alleen nog publieke zenders ontvangen- ook de clips van hiphop-artiesten met plezier mis.
Het Redeem Team? Het Too Much Self Esteem Team lijkt mij passender.
De multimiljonairs dachten weer even achteloos over die Spanjolen heen te walsen, maar werden chagrijnig toen dat niet lukte.
En wat hoopte ik dat al die gespierde jochies met hun stoere tatoos op hun kloten (ongetwijfeld gladgeschoren) zouden krijgen.
Spanje speelde dapper en met een aanstekelijke levenslust. Zelfs commentator Mart Smeets werd weer even de basketballiefhebber van weleer. Ik voelde me –met hem en ongetwijfeld nog een paar duizend Nederlandse basketballiefhebbers- vanmorgen een bevoorrecht mens. Soms waren er van die oprispingen waarbij ik zat te huppen op de bank. Ik heb mijn vriendin –die boven haar roes lag uit te slapen- een paar keer wakker geschreeuwd van enthousiasme. Toen Rubio met zijn onwaarschijnlijk lange puberarmen uit de losse pols een lage pass gaf via de grond, keihard en vol effect. Ricky keek niet eens, want hij wist dat daar zijn DKV-teamgenoot Rudy kwam aangerend om de nog woest tollende bal er direct met zijn luciferarmpjes in te mikken. “Jaaaa!” riep ik. Mart Smeets werd ook gek.
Rudy, met 84 kg het lichtgewichtje van het veld (inclusief de scheidsrechters en cheerleaders) en wát een lef. Gewoon langs de reus Dwight Howard (2.11 meter, 120 kg) snellen, omhoog gaan en via de zijdeur die bal er keihard in dunken.
De Amerikanen hadden een geweldige Dwyane Wade (ere wie ere toekomt) en dreigde weer wat uit te lopen. Ik zat naar mijn tv te roepen “Doe Rudy erin!” Maar ik wist niet dat hij al vier persoonlijke fouten had.
Gelukkig had Spanje veel meer te bieden. Pau Gasol, de flegmaticus met zulke gevoelige handen dat het mij niet zal verbazen als hij na zijn carrière klassieke borstbeelden gaat boetseren –zo'n heerlijk hookshot. Navarro, nog zo’n geweldenaar: penetrerend in de bucket en vóór de sprong de bal al loslaten (niet te verdedigen, zulke schoten).
Het werd verdorie 91-89 en het Redeem Team steeds chagrijniger. Ook omdat het Chinese publiek weliswaar in NBA-merchandising was gehuld (in shirts van Lebron, Kobe, Carmello en noem ze allemaal maar op), maar ondertussen op de hand was van Spanje.
Dit hadden de sterren nog nooit meegemaakt: dat ze niet op handen werden gedragen. Amerika’s blinde vlek. Nog steeds wil het niet doordringen tot de door MacDonalds aangetaste hersenen. Maar wij komen jullie toch democratie brengen? En ongebreideld kapitalisme? En een gezellige NBA-sfeer? En is dit dan onze dank? Fuck you!
Oh wat hoopte ik dat Spanje op de valreep ging winnen. Ik had er alle Nederlandse medailles ter plekke voor willen inruilen.
Ik hoop dat u mij geen landverrader vindt, maar de belangen waren hier ook veel groter. Dit was Europa (of eigenlijk de rest van wereld) tegen de spierballen van de VS.
Als het Spanje ging lukken om zelfs dit Amerika te bedwingen dan zou dat grote gevolgen hebben. Het zou de wereldmacht waarschijnlijk in een identiteitscrisis hebben gestort. Daarna zou de loutering volgen: zelfreflectie en bescheidenheid.
En met Obama aan het roer zou het weer helemaal goed komen met de wereld.
Maar het mocht natuurlijk niet zo zijn. Kobe Bryant maakte op de valreep een paar prachtige driepunters die de wedstrijd besliste. En toen moest hij zo nodig het sssst-gebaar maken naar het publiek. Ik had medelijden met hem.
SportGeplaatst door Igor Wijnker ma, augustus 04, 2008 11:32:42
Dit is Wilco van Rooijen. Het schijnt dat hij het afgelopen weekeinde op de beruchte berg K2 (8611 meter) in een ravijn is gevallen en zijn voeten heeft bevroren. Maar hij leeft nog en dat kan van een aantal teamgenoten niet worden gezegd.
Ruim een jaar geleden zat ik bij Wilco op de bank in zijn kleine Utrechtse stadswoning en maakte hij op mij een gedreven maar vooral rusteloze indruk. Hij was net terug van een loodzware en mislukte expeditie. Er zijn in die dagen ook wat mensen op de berg gesneuveld. Ik kan het nu even niet zo snel terugvinden, maar hij wilde -geloof ik- twee achtduizenders beklimmen in zeer korte tijd. Uiteraard had nog nooit iemand dit eerder gedaan. Want dat is volgens mij wat Wilco drijft.
Maar ik ben ook bang dat het nooit genoeg zal zijn.
Zijn vrouw Heleen was ook even aanwezig tijdens mijn interview en was uiteraard dolblij dat ze haar man weer ongeschonden terug had. Maar ze hield er ook rekening mee dat ze eerdaags als jonge weduwe aan zijn graf zou kunnen staan. Wilco was duidelijk nog verzwakt en vermagerd van de uitputtingsslag, stond ook al weer te popelen om nieuwe bergen te beklimmen of andere avonturen te beleven.
Toen de afgelopen dagen de berichten naar buiten kwamen over het ongeluk en de vermissing van Wilco, dacht ik aan de wanhoop in dat knusse Utrechtse huisje. Aan de slapeloze nachten van Heleen, die zichzelf op de donkerste momenten ongetwijfeld al in een rouwsluier zag staan. Met de 1-jarige Teun. Aan het graf van de avonturier die op zijn veertigste eindelijk zijn rust had gevonden.
