igorblogt

igorblogt

Hier staan veelal persoonlijke verhalen.

Ik ben ook behoorlijk actief op Twitter: kijk maar.
En heb zelfs een website: www.igorwijnker.nl

Nieuw boek in de maak

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker za, januari 30, 2016 15:41:23

Het werd weer ‘ns tijd voor een nieuw boek, vond ik. Over een onderwerp dat mij zeer na aan het hart ligt en waar de mooiste verhalen voor het oprapen liggen: de Groningse muziekwereld.

Een boek over muziek? Ja, maar vooral een boek over mensen. Geschreven met het fijne pennetje dat je van mij gewend bent. (Ja, over die laatste zin twijfelde ik ook, maar in een reclame moet je soms even een onbescheiden toon aanslaan).

Waar was ik? Oh ja, het boek. Het wordt een mooie uitgave, met foto’s en zelfs verrijkt met audio-portretten en -reportages.

Komend jaar zal ik –weliswaar met alle liefde- een ongezonde hoeveelheid tijd, energie en spaargeld in dit project stoppen. Zodat het over een jaar feestelijk kan worden gepresenteerd.

Als je nu denkt “dat boek wil ik dan wel hebben” dan kun je nu al een goede daad verrichten door het vooraf te bestellen. Het geeft je straks een prachtig document en de rest van dit jaar een goed gevoel.

Ik klink nu een beetje als een bedelaar, maar in werkelijkheid ben ik een crowdfunder of –vinder. Klinkt al veel beter hè?

Enfin, click maar even op de link dan wordt het haarfijn uitgelegd: de link









  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post311

Die Nerven (en Wolvon)

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker di, november 24, 2015 15:22:26

Donkere tijden zijn het, in meerdere opzichten. Maar de feestdagen zullen er niet onder lijden. Geen betere soundtrack bij deze Unheimlichkeit dan die van Die Nerven. Als de goede sint en zijn gekleurde assistenten straks weer hun hielen en hoeven hebben gelicht komt dit duistere Duitse trio ons dat even flink inwrijven in ons vertrouwde donkere muziekhol aan de Oosterstraat – en dat is een aanbeveling.

Toen ik twee maanden geleden voor het eerst kennismaakte met Die Nerven waren de omstandigheden ronduit vrolijk. Het was de eerste band van het lange weekeinde Into the Great Wide Open, ons tentje stond op een mooie plek (dachten we toen nog), de eerste bieren smaakten opperbest, we stonden nog een beetje wankel op de zeebenen (jaja) en waren in een uitgelaten vakantiestemming: kom maar op met die muziek!

En toen stapte drie stoïcijnse jongemannen het podium op. Er klonk eerst iets grommends, ergens van onder, het geluid zwol tergend langzaam aan, de gitarist fluisterde onheilspellend: Verleugne die Jugend ohne Geld/ Wir treiben langzam in den Wahnsinn/das Glück ist weg die Feinde nicht/We are the last man dancing. Zijn uitbarsting liet lang op zich wachten, maar kwam des te harder aan.

Drie kwartier hielden die drie me in de ban. Met dreigende, boze, opzwepende, nietsontziende en toch melodieuze post punk. En verdammt goede liedjes.

En ze lieten horen waarom juist een trio zo krachtig en gelaagd kan klinken: er was meer ruimte voor de bas die je soms niet hoorde maar des te krachtiger voelde (Groningse aardbevingservaringsdeskundigen kennen het gevoel maar al te goed), de gitaar klonk extra desolaat en smerig, de klappen van de drummer kwamen harder aan en elk woord was als een steenslag.

Het klopte als een bus, of in Die Nerven-terminologie: als een zwerende vinger. En aan het vaak wat geforceerd vrolijke festivalsfeertje hadden bassist/zanger Julian Knoth, zanger/gitarist Max Rieger en drummer Kevin Kuhn geen enkele boodschap. Tussen de nummers door zeiden ze niets, er kon geen glimlachje af.

Drie etmalen en tientallen bands later behoorde dit optreden nog steeds tot de hoogtepunten van mijn weekeinde.

Waarschuwing, de volgende zin komt uit het Dikke Clichéboek van de Popjournalistiek: “Die Nerven is een band die je live moet meemaken.” En toch is het zo.

Niet dat er iets mis is met hun studiowerk, zowel kwali-als kwantitatief. Sinds 2012 heeft Die Nerven al vier albums uitgebracht. En hoewel de band enorm is gegroeid, vaart hij al vanaf het begin een duidelijke koers: met gestripte liedjes, met veel dynamiek, spannende opbouw en een nogal nihilistisch wereldbeeld (zie alleen al de songtitels: Alles was ich hasse, Morgen breche ich aus, Vom Leben Sterben, Ich erwarte nichts mehr, Wüste, Ich habe gelogen).

Kwam de woede er in het verleden (op Asoziale Medien) meestal schreeuwend uit, tegenwoordig is die iets meer gestileerd en is de impact daardoor nog groter.

De grote doorbraak in eigen land kwam vorig jaar. Het album Fun prijkte in 2014 op veel Duitse eindejaarslijstjes en werd door Der Spiegel een van de belangrijkste Duitse albums van dit decennium genoemd. Die Zeit begroet de eigenwijze band als zeer welkome gast op het gelikte feest dat de Duitse popmuziek momenteel blijkbaar is. „Es ist an der Zeit, den Rock wieder mit Dissonanz zu befeuern.“

Al dacht zaal de Harmonie in Bonn daar anders over toen Die Nerven daar in oktober aan de najaarstour begon. De tweehonderd onwetenden hadden gehoopt op een lekker avondje rockmuziek met lange gitaarsolo’s en meeklapmomenten. „Bestimmt keine deutsche Durchschnittsrockband“ stond boven het vrij hilarische verslag in Der Spiegel. Voor een harmonieus avondje moet je juist niet bij Die Nerven zijn.

Dat weten ze in het buitenland inmiddels ook. John Bramwell, de zanger van I am Kloot, die toch geheel andere muziek maakt en geen flauw benul had van de songteksten, noemde Die Nerven de beste live-band sinds hij The Pixies had gezien – in het voorprogramma van My Bloody Valentine. Hij wil de band naar Engeland halen.

Met de laatste plaat Out zal Die Nerven nog meer zieltjes winnen. Out kwam vorige maand uit en is transparanter geproduceerd, bij vlagen dansbaar (‘Streber-disco’, noemen de bandleden hun groove) en de nummers zijn nog pakkender - zonder aan kracht in te boeten. In Die Tag Vergessen blaast zowaar een bijna zonnig trompetje het liedje uit, maar die detoneert niet in dit duistere juweel.

Out komt uit op Glitterhouse, met dank aan een avond in Groningen. Die Nerven blies in januari tijdens Eurosonic een van de bazen van het platenlabel zo hard van zijn sokken dat hij de band na afloop uitvoerig bedankte: “Ik voelde me weer even jong.”

De Groningse early adopters hadden Die Nerven natuurlijk al eerder in de smiezen. Vorig jaar speelde het drietal de kelderbar al aan gort. En dit live-monster gaat de grote zaal ook geheid opslokken.

En dat Wolvon deze avond aftrapt is logisch. Als de typeringen donker, keihard en melodieus op één Groningse band van toepassing zijn dan is het op dit noise-trio.

Het bizarre toeval wil dat tijdens het schrijven van dit stukje het nieuws meldde dat er steeds meer wolven door de Duitse bossen lopen. Daar kan ik dan nog wat Wolvon-nieuws aan toevoegen: zoals bekend was er een ontsnapt naar de Randstad. Dat was een aderlating, want Bram was zeer geliefd. Maar inmiddels is er weer eentje gevangen: Henk Wobbes heet ie. Hij drumde eerder in de punk hardcore powerviolence grind band Grinding Halt en heeft al een paar optredens meegedaan. Woensdag 9 december wordt ie weer losgelaten. Kortom: het wordt bestimmt geen Durchsnittsrockabend.







  • Reacties(2)//deblogger.igorwijnker.nl/#post309

Chastity Belt

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker za, oktober 03, 2015 10:53:08

Preutse zieltjes doen er verstandig aan 29 oktober niet naar Vera te komen. Chastity Belt komt langs om ons om de oren te slaan met melodieuze gitaarliedjes en teksten waarop de afdeling kuisheid&censuur van de RIAA zich heerlijk kan uitleven met haar Parentel Advisory-stickertjes. Alleen de songtitels (Giant Vagina, Cool Slut, Healthy Punk, Nip Slip en Pussy Weed Beer) jagen deze hoeders van de moraal al in de gordijnen.

Verwacht overigens geen Nip Slips of Rockbitch-achtige toestanden in je favoriete popzaal. De vier meiden van Chastity Belt (kuisheidsgordel) hebben keurig gestudeerd en zien eruit als All American girls die net hebben gerepeteerd met het kerkkoor. Dat is een van de charmes van deze band: hun vermogen om mensen op het verkeerde been te zetten. Ze spelen ogenschijnlijk luchtige popliedjes, toveren een poeslieve glimlach tevoorschijn en kramen vervolgens teksten uit waarvan Thierry Baudet zou blozen. “We're just a couple of sluts/So what if we like to fuck/We just wanna have some fun/Grind upon everyone, oh!” sneert zangeres/gitarist Julia Shapiro met quasi verveelde stem in Cool Slut. “Ik heb een lomp gevoel voor humor,” zei ze in een interview.

Shapiro leerde medestudentes Gretchen Grimm (drums) , Lydia Lund (gitaar) en Annie Truscott (bas) aan het begin van dit decennium kennen op het Whitman College in Walla Walla, Washington. Ze besloten een band te vormen – vooral om op feestjes te spelen en gratis te drinken. Ze namen zichzelf ook niet al te serieus, getuige hun eerste demo Fuck Chastity Belt die ze als volgt aanprezen: “This is the worst Music you will ever hear. Chastity Belt is the worst band to ever exist. The album was produced by Peter Richards. Peter Richards is deaf in one ear.”

Die optredens in studentenhuizen ontaardden in die beginperiode nog wel eens in dronken orgieën. Als we hun debuutalbum No Regerts (ja, ze houden ook van taalgrapjes) mogen geloven. “This is sex/This is War/This is me fucking you on the dancefloor. You’re a slut/I’m a whore/We fucked everyone before. Oh boy, we all fuck you/You make me feel like a prostitute.” (Uit: James Dean)

En meer van dat soort ontboezemingen verpakt in catchy liedjes, met veel galm op de stem, één rechttoe-rechtaan slaggitaar en daar omheen slingerend zo’n jubelende jengelgitaar die meestal niet al te zwaar is vervormd. Ze omschrijven hun muziek zelf als post post punk. Liedjes over naar de kloten gaan, sex hebben (meestal met vreemden), domme dingen doen en daar geen spijt van hebben. En waarom zouden ze ook: je kunt er een prima debuutalbum mee vullen.

Maar de band besefte ook wel dat ze op de tweede plaat niet nog een keer uit hetzelfde grofgebekte vaatje moest tappen. Het leek de vier ook een goed idee om te verhuizen. Het werd Seatle. “Een van de meest waardevolle lessen die we leerden in Seatle,” zegt drumster Gretchen Grimm, “is hoeveel makkelijker je speelt als je niet dronken bent.” De band werd opgepikt door het label Hardly Art dat in maart Time to Go Home uitbracht.

Muzikaal is er niet heel veel veranderd. De liedjes zijn iets langer en de wilde meiden van weleer nemen wat vaker gas terug, al kunnen ze nog steeds gierend uit de bocht vliegen zoals in het heerlijk hysterische The Thing. En afgaande op de teksten wordt er nog steeds flink geneukt en gezopen. Maar de toon is anders, melancholischer. “I never expect much from anyone/ So I'm never disappointed/ and I never have to trust” (Drone) “I’m never satisfied/I keep feeding myself lies” (On the Floor)

Het is trouwens opvallend dat bij Hardly Art –naast het geweldige Protomartyr- vooral de vrouwelijke bands (Shannon and the Clams, La Luz en Coleen Green) de toon zetten. Van die bands wordt Chastity Belt beschouwd als meest feministische. “We hebben geen feministische agenda,” zegt Shapiro, “we delen gewoon onze ervaringen.” En dat doen ze op geheel eigen wijze. “To all the girls in the world/Trying to take off their shirts/Ladies it's okay to be/It's okay to be slutty, oh!”

Deze scribent, die het feminisme een warm hart toedraagt, zou daaraan willen toevoegen: gaat dat zien vanavond in Vera…vier rock ’n roll-sletjes voor slechts zes euro…geen geld!







  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post307

Noorderzon-tip: Donderweg

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker zo, augustus 23, 2015 11:50:25


Een van de tofste Nederlandse popboeken die ik in jaren las is Donderweg Mijn leven in de fast lane van de popmuziek van Jaap Boots. In deze autobiografie schrijft Boots met veel vaart en zelfspot over zijn jeugd in Bergen, z’n eerste schreden op het dj-pad en zijn ontmoetingen met beroemde muzikanten. Ik krijg een ontzettend goed humeur van zijn persoonlijke verhalen, die recht uit zijn rock ’n roll-hart komen.

De oud-VPRO’er stamt nog uit de tijd dat de publieke omroep niet braaf elk festival uitzond, maar nog ruimte bood voor avontuur, zoals Ronflonflon of Boots’ minstens zo van de pot gerukte show Mister’s Lee Mysterious Washing Machine.

Boots presenteerde rond de millenniumwisseling ook Club Lek, dat elke woensdagavond werd uitgezonden op Radio 3. Of Hilversum 3, of hoe die zender toen ook heette. Ik mocht graag langskomen in dat kleine zaaltje aan het Rembrandtplein, waar soms geweldige bands optraden. Het kostte niks, het bier was even duur als tegenwoordig maar dan in guldens en je stond altijd eerste rang, want plek voor andere rangen was er niet.

Ik ging niet elke week hoor. Een alleenstaande jongeman heeft ook wel eens andere verplichtingen. Zo stond ik tijdens een van die woensdagavonden af te wassen in mijn piepkleine huisje in de lelijkste straat van Amsterdam* toen Boots meldde dat de band Hernia straks ook live ging spelen. ‘WAT!?’ schreeuwde ik. Het volgende moment zat ik met mijn handen nog nadruipend van het afwaswater al op mijn stadsbrik. Racend door die kilometerslange grauwe straat, met rode konen van de inspanning en plaatsvervangende trots, of was het jaloezie: ‘Verdomme, mijn oude bandmaten** in Club Lek!’

Club Lek is voor mij niet zomaar iets. Op één avond trof ik daar ‘ns drie van mijn favoriete bands aller tijden. In één uitzending: 16 Horsepower, My Morning Jacket en Pinback. Al had ik nog nooit van die laatste band gehoord.

En nu werd Hernia even de nationale ether in gekatapulteerd. Naar eeuwige roem, onmetelijke rijkdom (toen bestond Spotify nog niet) en gewillige vrouwen. Nou ja, dat hád gekund. Binnen een jaar bestond de band niet meer. Al timmert drummer Björn sindsdien wel aardig aan de weg.

Ik dwaal enorm af, maar dat is ook de schuld van Jaap Boots die met zijn heerlijke boek dit soort herinneringen oproept. En nu doet hij het live nog eens dunnetjes over met zijn gelijknamige theatershow. Nee, niet alleen dunnetjes, maar ook moddervet. Ik spreek uit ervaring, want ik was een van de weinige aanwezigen toen Boots in december in Vera vertelde en zong (ja, de man is ook muzikant).

Vanavond staat hij op Noorderzon. Je weet wat je te doen staat.

*wat denk jij, welke straat wordt hier bedoeld?

**nou ja band, we hadden niet eens een naam en het aantal gigs bleef beperkt tot één huiskameroptreden.



  • Reacties(4)//deblogger.igorwijnker.nl/#post304

Elliott Smith (her)leeft vanavond in Vera

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker di, juli 07, 2015 13:14:40

Vanavond kun je in Vera de film Heaven Adores You over Elliott Smith zien. Na afloop spelen drie muzikanten (inclusief mijzelf) liedjes van hem. De organisatie vroeg aan ons of we een paar regels over onszelf en Smith konden schrijven en zou dat in aanloop naar vanavond op Facebook zetten. Volgens mij is dat niet gebeurd. Misschien wel omdat ik het niet bij een paar regels hield.

Dan plaats ik het wel op deze plek:

Elliott Smith maakt sinds 2009 definitief deel uit van mijn leven. Ik weet zelfs nog exact de datum, maar dat is ook niet zo moeilijk: op die dag werd in Amsterdam mijn tweede boek gepresenteerd (over Ton Boot en Donar) en besloot ik in Concerto mezelf een cadeau te geven: en wel de zes albums van Elliott Smith die ik nog niet had. Toevallig kwam ik in die platenzaak ook nog ene Ron Jans (vorige week was-ie nog in Vera trouwens) tegen die heel veel cd’s hamsterde voor hij naar Schiphol ging.

Ik weet niet meer precies waarom ik juist die dag vond dat de tijd rijp was voor Elliott Smith. Waarschijnlijk was ik eerder die week nogal geraakt door zijn laatste plaat In a basement on a Hill. En als je net bent bevallen van een boek ben je natuurlijk extra emotioneel.

Maar ik begrijp nu nog steeds niet waarom ik me pas zo laat definitief tot hem heb bekeerd. Ik had immers al een paar cd’s van hem die ik ook graag luisterde en hem zelfs al eens in Paradiso gezien -weliswaar met een band die te luid was voor zijn zachte stem.

Hoe dan ook: ik zette die albums op en daar ben ik sindsdien niet mee gestopt. Op zeker moment leek ik zelfs geobsedeerd door zijn muziek en vond ik het zelfs nodig om een tribute te organiseren in het Platform Theater. Ik vrat alles wat er over hem werd geschreven, keek op Youtube naar amateurs die zijn liedjes coverden. En ik ver- en hertaalde wat liedjes van hem.

Het gaat alweer wat beter, dank u. Maar helemaal genezen ben ik niet en ik hoop ook dat dit nooit zal gebeuren.

Al snap ik nog steeds niet waarom het kwartje niet eerder viel bij mij; op elke plaat staan zoveel pareltjes.

Ik ben volkomen weerloos bij die combinatie van zijn sprankelende melodieën en melancholische tot ronduit zwartgallige teksten, gezongen met die vaak hoge smachtende fluisterstem.

Er is geen muzikant die mij tegelijk zo verdrietig en vrolijk kan stemmen.

En van wie ik zo graag liedjes speel. Soms zelfs nog liever dan mijn eigen muziek. En dan mag dat straks ook nog in de Kelderbar – mijn favoriete plek in Vera.

Heaven Adores You begint om 21.00 uur. Na afloop spelen Sascha Elisah, Richard Barock en ik liedjes van Elliott Smith in de Kelderbar. Toegang: € 4,50 + evt. maandkaart á € 1,50.







  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post303

Brother Dege

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker di, juni 02, 2015 23:57:11

Laat ik er niet omheen draaien: ik moest mij eerst grondig in Brother Dege (echte naam: Dege Legg) verdiepen voordat ik zijn muziek kon waarderen. Mijn advies: laat je niet leiden door zijn albums. Je kunt beter naar een live-opname kijken, of naar de vermakelijke roadmovie Set Off die vorig jaar tijdens een tour door de VS en Europa werd gefilmd (voornamelijk met smartphones).

Sinds ik een premium Spotify-abonnement heb is deze streamingsdienst meestal mijn eerste bron voor nieuwe muziek. Zo ook met Brother Dege van wie ik nog nooit had gehoord. Ik luisterde naar zijn eerste album Folk Songs of the American Longhair (2010), ik luisterde naar de opvolger How to Kill a Horse (2013) en ik kreeg het Spaans benauwd: hoe moest ik hier een wervende aankondiging over schrijven?

Tijdens het lied The River dacht ik zelfs f*cking Jon Bon Jovi te horen. Ik heb op zich niets persoonlijks tegen deze rockmiljonair, maar ik hoopte zijn muziek na het bekennen van mijn jeugdzonden nooit meer te hoeven horen. Allen: ‘Vertel! Vertel! Welke jeugdzonde?’ Goed, voor de draad ermee: ik heb ergens –heel diep weggestopt in een stoffige kast- nog de cd Blaze of Glory liggen. Hand op mijn hart: die heb ik al decennia niet gedraaid. Maar tijdens het luisteren van Brother Dege kwam het opeens allemaal terug. Als die irritante kennis uit het verleden, of zoals Dege het waarschijnlijk zou verwoorden: als een donkere schim uit het verleden. Jawel, de broeder houdt van Grote Woorden.

En voor revolutionaire muzikale vernieuwing hoef je dus ook niet bij hem aan te kloppen. Hij is wel een ambachtsman en weet met zijn krachtige stem en –slidend op zijn Dobro resonatorgitaar- wel een sfeer neer te zetten, zo begon ik in mijn hoofd al wat positieve zinnen te formuleren. Een muzikant die na vele bands en projecten een paar jaar geleden eindelijk zijn stem en stijl vond en een heus eigen genre uitvond: psyouthern roots. Hoewel ik dat soort eigen bedenksels altijd een zwaktebod vind. Net als jezelf aanprijzen als het best bewaarde geheim uit het diepe zuiden van de VS. Dat klinkt in deze grenzeloze tijd niet geheel overtuigd, vooral niet als je al een paar decennia actief bent.

En zo’n uitspraak kun je ook moeilijk volhouden als Quentin Tarantino jouw lied 'Too Old to Die Young' gebruikt in z’n film Django Unchained. Hoe lang ik ook naar de albums van Brother Dege luisterde, ik deelde Tarantino’s enthousiasme niet, ik vond het nogal eentonig. Deltablues deja vu all over again.

Maar wacht ‘ns, dacht ik opeens, Brother Dege komt toch live spelen in Vera? En mijn geliefde club voor de underground zal toch niet een of andere Jon Bon Jovi-epigoon boeken? Ik klikte op het eerste het beste youtube-filmpje van een concert en schoof meteen naar het puntje van mijn stoel. ‘Hé, now we’re talking brother!’ Wat een energie, wat een vuur. Ook weer niet zo heel vreemd als Blind Willy Johnson, Sonic Youth en Black Sabbat je grootste voorbeelden zijn. Vooral met zijn band gaat de broeder helemaal los en snijdt zijn raspende scherpe stem door alle mixen heen.

In zijn eentje is hij ook overtuigend, met zijn ruimtevullende en bij vlagen felle gitaarspel (mede mogelijk gemaakt door de stalen plectrums op zijn wijs- en middelvinger, maar nu Brother Dege volgens zijn website met een band komt spelen heb ik zijn naam op 3 juni nog net iets dieper in mijn agenda gekrast. En ik reken er wel op dat er een vuurwerkvergunning is aangevraagd, want Dege laat letterlijk en figuurlijk vuurwerk uit zijn Dobro spuwen.

Het moge duidelijk zijn: ik ben inmiddels als een blad aan een boom omgedraaid en heb reteveel zin in het concert.

Brother Dege speelt woensdagavond 3 juni in Vera, aanvang 22.00 uur.

Deze tekst werd eerder gepubliceerd op www.vera-groningen.nl.







  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post301
« VorigeVolgende »