igorblogt

igorblogt

Hier staan veelal persoonlijke verhalen.

Ik ben ook behoorlijk actief op Twitter: kijk maar.
En heb zelfs een website: www.igorwijnker.nl

George, my guilty pleasure

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker ma, december 26, 2016 15:59:20


Ik kwam er vandaag pas achter dat George Michael bij Wham! ook al zo'n beetje alle liedjes zelf schreef. En dat hij als jong broekie ook al (vaak) de productie op zich nam. Ik las het in het cd-boekje van The Final, de verzamelplaat uit 1986. Ja hoor, die heb ik gewoon. Net als Michaels eerste soloplaten: Faith en Listen without Prejudices vol 1.

Wham! was een boyband (en Michael een megaster/hitparadepaardje), laat dat duidelijk zijn, maar dan toch wel een van een andere orde. Ik groeide op met Wham! en George Michael. Kon er niet omheen. Wilde er ook niet omheen, getuige de aanschaf van bovengenoemde cd's.

Ik heb er nooit echt mee te koop gelopen, ook omdat ik sinds beginjaren negentig vooral in alternatieve muziekkringen verkeer, waar men niet zoveel heeft met hitparade-muziek. Die twee mooiboys zagen er natuurlijk ook best raar uit af en toe, vond Michael zelf ook.


Al zag ik bovenstaande foto's vandaag voor het eerst en wist ik niet dat het zo lachwekkend erg was.

Maar goed, het gaat om de muziek, toch? Ik heb net weer even The Final gedraaid en ik moet bekennen: daar staan eigenlijk geen slechte liedjes op. Toegegeven, ik ben een liedjes-fetisjist: ik hoor liever een geweldig liedje dat slecht wordt gespeeld dan een saai lied dat perfect wordt uitgevoerd cq geproduceerd. Nu had Michael van dat tweede ook wel kaas gegeten - al waren zijn producties mij meestal te gelikt. Maar maai!...wat schreef en zong die man veel gouden melodieën.

Ik denk dat veel vijftigplussers met een ontwikkelde muzieksmaak zich niet kunnen vinden in mijn woorden. Ik kan mij zelfs heel goed voorstellen dat de iets oudere generatie, die de punkperiode nog heeft meegemaakt, een afkeer had/heeft van Wham! en George Michael. Je moe(s)t wel heel sterk in je schoenen staan om uit die kast te komen.

Ook ik had rustig in de kast kunnen blijven toen Website van Hank mij een paar jaar geleden vroeg persoonlijke stukjes te schrijven over mijn muziekvoorkeuren. Maar aangekomen bij aflevering 13 Guilty Pleasures moest ik wel met de billen bloot. (ja hoor, doe maar even een clickje op de billen, naughty one)




  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post331

Met Lou en Ans naar Breezand (en terug)

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker zo, november 06, 2016 21:52:58

In het kader van Rock City Live toog ik vrijdagmiddag met de Groningse muzieklegende Lou Leeuw en zijn gade Ans (artiestennaam Shiba) naar het huis van William Wijnker in Breezand. Deze muziekminnende neef had als gulle crowdfunder van m'n project nog een optreden te goed en wilde zijn verjaardag opluisteren met een Groningse muzikant. Ik ken de Polderse smaak (liever bekende liedjes) en dacht meteen aan Lou Leeuw.

Het was even puzzelen maar met z'n drieën pasten we precies in de compacte Hyundai. Lou achter het stuur, ik ernaast, Ans op de achterbank -ingeklemd tussen twee flinke boxen en de deur. Verder was de auto nokvolgeladen met een oude mixer in loodzware bekisting (die in de jaren negentig, net als Lou, ongeschonden een zwaar auto-ongeluk op de snelweg had doorstaan), akoestische gitaar in koffer, twee microfoonstandaards, een grote tas met snoeren en stekkerdozen, een lessenaar, oude leren koffer gevuld met percussie-instrumenten, een djembe, een kleine cajon, mappen met tientallen tekstvellen (A3-formaat), een beautycase met cd's van Lou ("vanavond voor de speciale prijs van 5 euro"), 5 x z'n biografie 'Een Rockende tijger' ("15 euro, want de uitgever moet er ook wat aan verdienen") en een zakje met gesmeerde boterhammen.

We vertrokken met een waterig zonnetje, in Friesland begon het te druppelen en op de Afsluitdijk zwenkten de ruitenwissers op hoge snelheid. Het regende nog steeds toen wij in het donker in Breezand arriveerden, maar binnen -verwelkomd door William en z'n vrouw Anita- was alles goed. De garage was sfeervol ingericht met rode gordijnen, William had z'n oude pick up en grote verzameling singles van zolder gehaald. We installeerden de boel, kregen in de keuken van het prachtige huis nog wat kibbeling en brood en ondertussen druppelden de genodigden binnen.

En toen de beamer ook was gearriveerd en geïnstalleerd konden we beginnen. Het was voor mij een bijzondere avond. Terugkeren in mijn geboortestreek (in de volksmond De Polder), iets over m'n multimedia-project vertellen en dan de Groningse legende te mogen introduceren voor veel neven en nichten, en m'n ouders. Oud-radiocoryfee Mark Stakenburg was er ook.

Het was een beetje schipperen: ik wilde met veel bekenden praten, maar ook genieten van het immer goedgeluimde fenomeen - zeventig lentes jong. Begeleid door zijn trommelende geliefde die heel af en toe ook (mee)zong.

Moesten de muzikanten eerst nog hun best doen het geroezemoes te overstemmen (wat ze overigens ongestoord deden), gaandeweg kwam de stemming er steeds beter in. Misschien hielp de alcohol ook een beetje mee.

De eerste bezoekers vertrokken. Van William mocht het nog uren duren: "je speelt nog minstens twee sets, toch?" "Geen probleem," zei Lou. "Ik heb het naar mijn zin. Mag ik misschien nog een koffie?"

Ruim de helft van de aanwezigen was inmiddels vertrokken, maar Lou en Ans bleven spelen. Er werd steeds luidruchtiger meegezongen door de aanwezigen.

Het werd middernacht. De gitaar werd even geleend door een vriend die lang-zal-hij-leven wilde spelen. Lou nam de gitaar weer over en speelde nog een set. " Oké, dit was het. Dank u wel, u bent een geweldig publiek." Publiek (nog een handjevol): "Boehoe! Nog een liedje!" " Moet ik nog wat spelen? Iets van de Stones? Ja hoor, dat kan wel."

En zo nam Lou nog zeker drie keer tevergeefs afscheid. Tot zelfs hij het genoeg vond. "Ik vind het hartstikke leuk, maar we moeten ook nog helemaal terug naar Groningen." En nog de spullen opruimen en in de auto puzzelen.

Na diverse omhelzingen en de afspraak volgend jaar weer te komen, reden we in de regen terug naar huis.

Terwijl ik op de bijrijdersstoel half zat te knikkebollen, en Ans ook weinig geluid maakte op de achterbank, stuurde Lou ons naar huis. Gelukkig had hij alleen koffie en water gedronken.

Ik zit nog een beetje bij te komen en na te genieten van deze avond. Lou heeft zaterdagavond en -nacht alweer met de huisband in de Kroeg van Klaas gespeeld. En vanavond is hij daar weer veel op het podium te vinden bij de thema-avond.



  • Reacties(1)//deblogger.igorwijnker.nl/#post329

Nieuw boek in de maak

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker za, januari 30, 2016 15:41:23

Het werd weer ‘ns tijd voor een nieuw boek, vond ik. Over een onderwerp dat mij zeer na aan het hart ligt en waar de mooiste verhalen voor het oprapen liggen: de Groningse muziekwereld.

Een boek over muziek? Ja, maar vooral een boek over mensen. Geschreven met het fijne pennetje dat je van mij gewend bent. (Ja, over die laatste zin twijfelde ik ook, maar in een reclame moet je soms even een onbescheiden toon aanslaan).

Waar was ik? Oh ja, het boek. Het wordt een mooie uitgave, met foto’s en zelfs verrijkt met audio-portretten en -reportages.

Komend jaar zal ik –weliswaar met alle liefde- een ongezonde hoeveelheid tijd, energie en spaargeld in dit project stoppen. Zodat het over een jaar feestelijk kan worden gepresenteerd.

Als je nu denkt “dat boek wil ik dan wel hebben” dan kun je nu al een goede daad verrichten door het vooraf te bestellen. Het geeft je straks een prachtig document en de rest van dit jaar een goed gevoel.

Ik klink nu een beetje als een bedelaar, maar in werkelijkheid ben ik een crowdfunder of –vinder. Klinkt al veel beter hè?

Enfin, click maar even op de link dan wordt het haarfijn uitgelegd: de link









  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post311

Die Nerven (en Wolvon)

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker di, november 24, 2015 15:22:26

Donkere tijden zijn het, in meerdere opzichten. Maar de feestdagen zullen er niet onder lijden. Geen betere soundtrack bij deze Unheimlichkeit dan die van Die Nerven. Als de goede sint en zijn gekleurde assistenten straks weer hun hielen en hoeven hebben gelicht komt dit duistere Duitse trio ons dat even flink inwrijven in ons vertrouwde donkere muziekhol aan de Oosterstraat – en dat is een aanbeveling.

Toen ik twee maanden geleden voor het eerst kennismaakte met Die Nerven waren de omstandigheden ronduit vrolijk. Het was de eerste band van het lange weekeinde Into the Great Wide Open, ons tentje stond op een mooie plek (dachten we toen nog), de eerste bieren smaakten opperbest, we stonden nog een beetje wankel op de zeebenen (jaja) en waren in een uitgelaten vakantiestemming: kom maar op met die muziek!

En toen stapte drie stoïcijnse jongemannen het podium op. Er klonk eerst iets grommends, ergens van onder, het geluid zwol tergend langzaam aan, de gitarist fluisterde onheilspellend: Verleugne die Jugend ohne Geld/ Wir treiben langzam in den Wahnsinn/das Glück ist weg die Feinde nicht/We are the last man dancing. Zijn uitbarsting liet lang op zich wachten, maar kwam des te harder aan.

Drie kwartier hielden die drie me in de ban. Met dreigende, boze, opzwepende, nietsontziende en toch melodieuze post punk. En verdammt goede liedjes.

En ze lieten horen waarom juist een trio zo krachtig en gelaagd kan klinken: er was meer ruimte voor de bas die je soms niet hoorde maar des te krachtiger voelde (Groningse aardbevingservaringsdeskundigen kennen het gevoel maar al te goed), de gitaar klonk extra desolaat en smerig, de klappen van de drummer kwamen harder aan en elk woord was als een steenslag.

Het klopte als een bus, of in Die Nerven-terminologie: als een zwerende vinger. En aan het vaak wat geforceerd vrolijke festivalsfeertje hadden bassist/zanger Julian Knoth, zanger/gitarist Max Rieger en drummer Kevin Kuhn geen enkele boodschap. Tussen de nummers door zeiden ze niets, er kon geen glimlachje af.

Drie etmalen en tientallen bands later behoorde dit optreden nog steeds tot de hoogtepunten van mijn weekeinde.

Waarschuwing, de volgende zin komt uit het Dikke Clichéboek van de Popjournalistiek: “Die Nerven is een band die je live moet meemaken.” En toch is het zo.

Niet dat er iets mis is met hun studiowerk, zowel kwali-als kwantitatief. Sinds 2012 heeft Die Nerven al vier albums uitgebracht. En hoewel de band enorm is gegroeid, vaart hij al vanaf het begin een duidelijke koers: met gestripte liedjes, met veel dynamiek, spannende opbouw en een nogal nihilistisch wereldbeeld (zie alleen al de songtitels: Alles was ich hasse, Morgen breche ich aus, Vom Leben Sterben, Ich erwarte nichts mehr, Wüste, Ich habe gelogen).

Kwam de woede er in het verleden (op Asoziale Medien) meestal schreeuwend uit, tegenwoordig is die iets meer gestileerd en is de impact daardoor nog groter.

De grote doorbraak in eigen land kwam vorig jaar. Het album Fun prijkte in 2014 op veel Duitse eindejaarslijstjes en werd door Der Spiegel een van de belangrijkste Duitse albums van dit decennium genoemd. Die Zeit begroet de eigenwijze band als zeer welkome gast op het gelikte feest dat de Duitse popmuziek momenteel blijkbaar is. „Es ist an der Zeit, den Rock wieder mit Dissonanz zu befeuern.“

Al dacht zaal de Harmonie in Bonn daar anders over toen Die Nerven daar in oktober aan de najaarstour begon. De tweehonderd onwetenden hadden gehoopt op een lekker avondje rockmuziek met lange gitaarsolo’s en meeklapmomenten. „Bestimmt keine deutsche Durchschnittsrockband“ stond boven het vrij hilarische verslag in Der Spiegel. Voor een harmonieus avondje moet je juist niet bij Die Nerven zijn.

Dat weten ze in het buitenland inmiddels ook. John Bramwell, de zanger van I am Kloot, die toch geheel andere muziek maakt en geen flauw benul had van de songteksten, noemde Die Nerven de beste live-band sinds hij The Pixies had gezien – in het voorprogramma van My Bloody Valentine. Hij wil de band naar Engeland halen.

Met de laatste plaat Out zal Die Nerven nog meer zieltjes winnen. Out kwam vorige maand uit en is transparanter geproduceerd, bij vlagen dansbaar (‘Streber-disco’, noemen de bandleden hun groove) en de nummers zijn nog pakkender - zonder aan kracht in te boeten. In Die Tag Vergessen blaast zowaar een bijna zonnig trompetje het liedje uit, maar die detoneert niet in dit duistere juweel.

Out komt uit op Glitterhouse, met dank aan een avond in Groningen. Die Nerven blies in januari tijdens Eurosonic een van de bazen van het platenlabel zo hard van zijn sokken dat hij de band na afloop uitvoerig bedankte: “Ik voelde me weer even jong.”

De Groningse early adopters hadden Die Nerven natuurlijk al eerder in de smiezen. Vorig jaar speelde het drietal de kelderbar al aan gort. En dit live-monster gaat de grote zaal ook geheid opslokken.

En dat Wolvon deze avond aftrapt is logisch. Als de typeringen donker, keihard en melodieus op één Groningse band van toepassing zijn dan is het op dit noise-trio.

Het bizarre toeval wil dat tijdens het schrijven van dit stukje het nieuws meldde dat er steeds meer wolven door de Duitse bossen lopen. Daar kan ik dan nog wat Wolvon-nieuws aan toevoegen: zoals bekend was er een ontsnapt naar de Randstad. Dat was een aderlating, want Bram was zeer geliefd. Maar inmiddels is er weer eentje gevangen: Henk Wobbes heet ie. Hij drumde eerder in de punk hardcore powerviolence grind band Grinding Halt en heeft al een paar optredens meegedaan. Woensdag 9 december wordt ie weer losgelaten. Kortom: het wordt bestimmt geen Durchsnittsrockabend.







  • Reacties(2)//deblogger.igorwijnker.nl/#post309

Chastity Belt

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker za, oktober 03, 2015 10:53:08

Preutse zieltjes doen er verstandig aan 29 oktober niet naar Vera te komen. Chastity Belt komt langs om ons om de oren te slaan met melodieuze gitaarliedjes en teksten waarop de afdeling kuisheid&censuur van de RIAA zich heerlijk kan uitleven met haar Parentel Advisory-stickertjes. Alleen de songtitels (Giant Vagina, Cool Slut, Healthy Punk, Nip Slip en Pussy Weed Beer) jagen deze hoeders van de moraal al in de gordijnen.

Verwacht overigens geen Nip Slips of Rockbitch-achtige toestanden in je favoriete popzaal. De vier meiden van Chastity Belt (kuisheidsgordel) hebben keurig gestudeerd en zien eruit als All American girls die net hebben gerepeteerd met het kerkkoor. Dat is een van de charmes van deze band: hun vermogen om mensen op het verkeerde been te zetten. Ze spelen ogenschijnlijk luchtige popliedjes, toveren een poeslieve glimlach tevoorschijn en kramen vervolgens teksten uit waarvan Thierry Baudet zou blozen. “We're just a couple of sluts/So what if we like to fuck/We just wanna have some fun/Grind upon everyone, oh!” sneert zangeres/gitarist Julia Shapiro met quasi verveelde stem in Cool Slut. “Ik heb een lomp gevoel voor humor,” zei ze in een interview.

Shapiro leerde medestudentes Gretchen Grimm (drums) , Lydia Lund (gitaar) en Annie Truscott (bas) aan het begin van dit decennium kennen op het Whitman College in Walla Walla, Washington. Ze besloten een band te vormen – vooral om op feestjes te spelen en gratis te drinken. Ze namen zichzelf ook niet al te serieus, getuige hun eerste demo Fuck Chastity Belt die ze als volgt aanprezen: “This is the worst Music you will ever hear. Chastity Belt is the worst band to ever exist. The album was produced by Peter Richards. Peter Richards is deaf in one ear.”

Die optredens in studentenhuizen ontaardden in die beginperiode nog wel eens in dronken orgieën. Als we hun debuutalbum No Regerts (ja, ze houden ook van taalgrapjes) mogen geloven. “This is sex/This is War/This is me fucking you on the dancefloor. You’re a slut/I’m a whore/We fucked everyone before. Oh boy, we all fuck you/You make me feel like a prostitute.” (Uit: James Dean)

En meer van dat soort ontboezemingen verpakt in catchy liedjes, met veel galm op de stem, één rechttoe-rechtaan slaggitaar en daar omheen slingerend zo’n jubelende jengelgitaar die meestal niet al te zwaar is vervormd. Ze omschrijven hun muziek zelf als post post punk. Liedjes over naar de kloten gaan, sex hebben (meestal met vreemden), domme dingen doen en daar geen spijt van hebben. En waarom zouden ze ook: je kunt er een prima debuutalbum mee vullen.

Maar de band besefte ook wel dat ze op de tweede plaat niet nog een keer uit hetzelfde grofgebekte vaatje moest tappen. Het leek de vier ook een goed idee om te verhuizen. Het werd Seatle. “Een van de meest waardevolle lessen die we leerden in Seatle,” zegt drumster Gretchen Grimm, “is hoeveel makkelijker je speelt als je niet dronken bent.” De band werd opgepikt door het label Hardly Art dat in maart Time to Go Home uitbracht.

Muzikaal is er niet heel veel veranderd. De liedjes zijn iets langer en de wilde meiden van weleer nemen wat vaker gas terug, al kunnen ze nog steeds gierend uit de bocht vliegen zoals in het heerlijk hysterische The Thing. En afgaande op de teksten wordt er nog steeds flink geneukt en gezopen. Maar de toon is anders, melancholischer. “I never expect much from anyone/ So I'm never disappointed/ and I never have to trust” (Drone) “I’m never satisfied/I keep feeding myself lies” (On the Floor)

Het is trouwens opvallend dat bij Hardly Art –naast het geweldige Protomartyr- vooral de vrouwelijke bands (Shannon and the Clams, La Luz en Coleen Green) de toon zetten. Van die bands wordt Chastity Belt beschouwd als meest feministische. “We hebben geen feministische agenda,” zegt Shapiro, “we delen gewoon onze ervaringen.” En dat doen ze op geheel eigen wijze. “To all the girls in the world/Trying to take off their shirts/Ladies it's okay to be/It's okay to be slutty, oh!”

Deze scribent, die het feminisme een warm hart toedraagt, zou daaraan willen toevoegen: gaat dat zien vanavond in Vera…vier rock ’n roll-sletjes voor slechts zes euro…geen geld!







  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post307

Noorderzon-tip: Donderweg

MuziekverhalenGeplaatst door Igor Wijnker zo, augustus 23, 2015 11:50:25


Een van de tofste Nederlandse popboeken die ik in jaren las is Donderweg Mijn leven in de fast lane van de popmuziek van Jaap Boots. In deze autobiografie schrijft Boots met veel vaart en zelfspot over zijn jeugd in Bergen, z’n eerste schreden op het dj-pad en zijn ontmoetingen met beroemde muzikanten. Ik krijg een ontzettend goed humeur van zijn persoonlijke verhalen, die recht uit zijn rock ’n roll-hart komen.

De oud-VPRO’er stamt nog uit de tijd dat de publieke omroep niet braaf elk festival uitzond, maar nog ruimte bood voor avontuur, zoals Ronflonflon of Boots’ minstens zo van de pot gerukte show Mister’s Lee Mysterious Washing Machine.

Boots presenteerde rond de millenniumwisseling ook Club Lek, dat elke woensdagavond werd uitgezonden op Radio 3. Of Hilversum 3, of hoe die zender toen ook heette. Ik mocht graag langskomen in dat kleine zaaltje aan het Rembrandtplein, waar soms geweldige bands optraden. Het kostte niks, het bier was even duur als tegenwoordig maar dan in guldens en je stond altijd eerste rang, want plek voor andere rangen was er niet.

Ik ging niet elke week hoor. Een alleenstaande jongeman heeft ook wel eens andere verplichtingen. Zo stond ik tijdens een van die woensdagavonden af te wassen in mijn piepkleine huisje in de lelijkste straat van Amsterdam* toen Boots meldde dat de band Hernia straks ook live ging spelen. ‘WAT!?’ schreeuwde ik. Het volgende moment zat ik met mijn handen nog nadruipend van het afwaswater al op mijn stadsbrik. Racend door die kilometerslange grauwe straat, met rode konen van de inspanning en plaatsvervangende trots, of was het jaloezie: ‘Verdomme, mijn oude bandmaten** in Club Lek!’

Club Lek is voor mij niet zomaar iets. Op één avond trof ik daar ‘ns drie van mijn favoriete bands aller tijden. In één uitzending: 16 Horsepower, My Morning Jacket en Pinback. Al had ik nog nooit van die laatste band gehoord.

En nu werd Hernia even de nationale ether in gekatapulteerd. Naar eeuwige roem, onmetelijke rijkdom (toen bestond Spotify nog niet) en gewillige vrouwen. Nou ja, dat hád gekund. Binnen een jaar bestond de band niet meer. Al timmert drummer Björn sindsdien wel aardig aan de weg.

Ik dwaal enorm af, maar dat is ook de schuld van Jaap Boots die met zijn heerlijke boek dit soort herinneringen oproept. En nu doet hij het live nog eens dunnetjes over met zijn gelijknamige theatershow. Nee, niet alleen dunnetjes, maar ook moddervet. Ik spreek uit ervaring, want ik was een van de weinige aanwezigen toen Boots in december in Vera vertelde en zong (ja, de man is ook muzikant).

Vanavond staat hij op Noorderzon. Je weet wat je te doen staat.

*wat denk jij, welke straat wordt hier bedoeld?

**nou ja band, we hadden niet eens een naam en het aantal gigs bleef beperkt tot één huiskameroptreden.



  • Reacties(4)//deblogger.igorwijnker.nl/#post304
« VorigeVolgende »