radio-notitiesGeplaatst door Igor Wijnker wo, augustus 25, 2010 15:30:11
Met brakke lijven wandelen we rond het middaguur van de festivalcamping naar het dorpje Haldern. Alsof we terug in de tijd lopen: langs boerenland, vaker gepasseerd door een tractor dan een auto. De wc-rol is mee voor noodgevallen. Ik heb na twee etmalen nog steeds niet gekakt. Die Dixie-toiletten met zwemmende drollen nodigen op een of andere vreemde manier niet uit tot toiletbezoek. De maïsvelden daarentegen.
We betreden de bebouwde kom en passeren een groepje mensen in het zwart, de gezichten ernstig. Krakend komen er radertjes op gang in mijn alcoholische brein: er staat toch geen emocore-band geprogrammeerd? Terwijl ik peins ontwaar ik rechts een kerkhof, met nog wat treurende mensen in het zwart.
We moeten op de stoep om een auto heen waar een rouwende staat te roken. Ik zet mijn meest neutrale gezicht op.
Een paar seconden later komt een auto naast ons tot stilstand en stapt OOG-collega Martijn Middel (van het onvolprezen programma Oorsmeer) en zijn vriendin uit. Ze zijn op weg naar hun ontbijt (denk ik) en Martijn wijst ons de route naar de Haldern Pop Bar waar weldra Moss gaat optreden. Ik schreef hier al eens een klagerig stukje over de door Hilversum genegeerde band. Kort daarna braken ze echt door en inmiddels worden ze zelfs overdag op 3FM gedraaid. Misschien heb je de mannen dit weekeinde zien gloriëren op Lowlands.
Dit verhaal van hun Duitse debuut speelt een week eerder.
Als we arriveren staat en zit er al heel wat festivalvolk en in de bar is het blijkbaar zo warm en vol dat mensen door het raam naar buiten kruipen. In de eerste persoon meen ik Kim Janssen te herkennen. Kort daarna volgen andere leden van de Groningse band The Black Atlantic. Ze worden begeleid door applaus.
De kroeg loopt leeg en vanwege de drukte gaan wij vast naar binnen. The Black Atlantic geeft daarna op het pleintje voor het café nog een toegift – zie ik later pas op youtube. Nou ja, je kunt niet alles hebben. Wat we dan weer wel hebben is witbier uit glas: een verademing na dat lauwe bier uit blik en evenementenpis uit plastic.
Zitplaatsen zijn er niet, dus gaan we pal voor het podium staan en toekijken hoe ze in Godsnaam vijf personen plus instrumenten&versterking op het podium van twee bij vier meter krijgen. Alleen de pedalenbakken van de twee gitaristen, gitarist/toetsenist en bassist beslaan gezamenlijk al zo’n twee vierkante meter.
Omdat het café al is afgeladen moet de op- en afbouw door het raam. De twee bands werken eendrachtig samen. Uit het schizofrene leven van een popmuzikant: in Nederland op handen gedragen (lees maar), hier gewoon zelf je versterkers dragen. Je kunt zeggen: dat doet afbreuk van de rock&roll-mythe, maar ik vind het wel sympathiek. En ze doen het ook met plezier.
Het biedt ook een interessant kijkje achter de schermen, zo voor het podium. Zanger Marien heeft z’n eigen microfoonkabel, drummer Finn heeft z’n kit heel laag. We moeten wel een beetje ruimte maken voor de microfoonstandaards die niet meer op het podium passen.
Tijd voor een soundcheck is er niet. Is ook nauwelijks nodig voor deze geoliede machine, die staat te popelen om te beginnen. Alleen het sample-apparaat doet het niet. De drummer komt omhoog (ontwijkt hierbij handig de schemerlamp die ongeveer tegen zijn hoofd hangt), aan zijn hand bungelt een kabel met een plug. ‘Ehhh, misschien een detail, maar is het een idee om deze ergens in te doen?’
‘Doe ‘m maar in mijn versterker,’ zegt Marien achteloos.
De ontspannenheid kenmerkt de band die blaakt van het zelfvertrouwen. En ook de volgepakte Haldern Pop Bar gaat voor de bijl. Ook al blijkt het een thuiswedstrijd (Marien: ‘Zijn hier nog mensen uit Nederland?’ Hele kroeg: Jaaaaaahhh!!!’) Maar ook het handjevol Duitsers wordt meegesleept.
Je kunt onmogelijk stilstaan bij deze pakkende liedjes en vooral de opzwepende drums. En hoe belangrijk de drummer is bij Moss, weet ik nu. Vooral dankzij dit krachtige beeld: de vier mannen met gitaar, bijna identiek staand naast elkaar, de bezwete hoofden een kwartslag naar links gedraaid, anticiperend op wat de drummer gaat doen.
Ondanks het vroege tijdstip is de sfeer in de Haldern Pop Bar uitzinnig. En na afloop blijken ook de mensen buiten zich uitstekend te hebben vermaakt. Volgend jaar maar in de tent of op het hoofdpodium van Haldern.
Van de mannen van Moss zijn we nog niet af –tenzij het buitenland ze gaat weglokken.
En straks in ieder geval in mijn programma.
Net als Villagers, de band rond Conor J. O’Brien die mij in de spiegeltent tot tranen roerde, maar dat is een ander verhaal.
PS: Beginnen? Niet dus, ontdekte ik toen ik woensdagmiddag de redactievloer van OOG betrad. 'De programma's beginnen volgende week pas,' zei anchorman Gert van Akkeren. 'Hadden ze dat niet gezegd?'
radio-notitiesGeplaatst door Igor Wijnker zo, juli 04, 2010 14:44:58
De uitzending was bijna afgelopen. Ik had net een telefonisch interview gedaan met de zanger van de Groningse band We Swim You Jump, het laatste lied laten instarten door technicus Eddy en afgekondigd met de abusievelijke woorden: ‘Tot volgende week. Laatste keer… Wijnkers Woensdag.’ Ik bedoelde natuurlijk: de laatste keer van dit seizoen.
Daarna liep ik naar de ruimte van Eddy, waar mijn collega Roel van het volgende programma (Jazzoog) reeds was gearriveerd. Roel maakt dit programma al jaren voor OOG Radio. Tegenwoordig neemt hij zijn uitzending vantevoren thuis op en neemt die opname (gebrand op een cd) mee naar de studio. Eddy helpt hem altijd even met het opstarten.
Roel heeft wel eens gezegd dat hij blij is dat ik tegenwoordig met mijn programma vóór hem zit. Maar ik ben minstens zo gesteld op Jazzoog. Na de uitzending stroomt er meestal nog wat adrenaline door mijn aderen, maar zodra de sonore stem van Roel klinkt, gevolgd door het eerste lied (liefst van een vaak gedraaide lp) daalt er een rust in mij neer. Dat is de magie van radio: ik word direct meegevoerd naar vroeger. Toen het leven nog in zwart-wit was en lekker overzichtelijk. Toen je nog geen PVV had, maar gewoon de Ku-Klux-Klan.
De meeste opnamen van Roel zijn meer dan vijftig jaar oud. Het is muziek uit de hoogtijdagen van de radio en van de kranten. En terwijl ik luister naar zo'n krakerig lied, doe ik de lichten uit in de opnamestudio en de lege redactiezaal. Eddy geeft nog wat technische tips aan Roel en kort na 19.00 uur verlaten Eddy en ik meestal gelijktijdig het pand Met achterlating van Roel.
Die daar in z’n eentje naar zijn programma zit te luisteren, in de gerieflijke lederen fauteuil achter de schuiven en knoppen. Ik houd van dit vredige en klassieke beeld: de jazzman, alleen in de verlaten en wat donkere studio. De laatste weken had Roel echter technische problemen, vertelde hij afgelopen woensdag op ernstige toon. Cd's met tikjes erin. Het vredige tafereel bleek minder idyllisch dan ik dacht: terwijl ik rustig naar huis fietste, zat Roel te vloeken en te tieren in de studio.
Gelukkig wist Roel nu eindelijk wat de oorzaak was: zijn cd-recorder had een vieze laser. En dat had hij heel eenvoudig verholpen door een cleaning-cd. Terwijl Roel dit triomfantelijk vertelde, stopte hij een cd in de bovenste speler van de studio. Uit de studioboxen klonk een klassiek muziekje. Eddy en ik schrokken ervan en bekritiseerden hardcore jazzman Roel om zijn curieuze muzikale koerswijziging. Hij stelde ons meteen gerust met de mededeling dat dit de bewuste cleaning-cd was. Daarna klonk inderdaad een vrouwenstem die cleaning-instructie gaf.
'Nog een keertje,' zei Roel. ‘Wordt-ie lekker schoon van.’
We babbelden wat, tot Eddy na anderhalve minuut plotseling wit wegtrok. Er bleek een rood lampje te branden.
Je kunt dit nu al klassieke radiofragment horen aan het einde van de uitzending, vanaf ca. 54.50min.
radio-notitiesGeplaatst door Igor Wijnker vr, juni 11, 2010 14:55:01The Drums, dat is de band die met "Let's go surfing" de zomerhit van 2010 heeft gemaakt en mogelijk de wereld gaat veroveren*, sprak ik zaterdagavond na een kort maar wervelend optreden in Vera. Omdat ik tegenwoordig van de radio ben nam ik dat gesprekje op, maar dan wel met een Voicetracer en met veel achtergrondlawaai dus de geluidskwaliteit is matig.
Je kunt dat gesprek en die zomerhit terugluisteren in de uitzending die nogal moeilijk op gang kwam (PVV zeg!!...want stond die koptelefoon in het begin hard!), en tamelijk stroef ging. Waarschijnlijk waren technicus Eddy en ik toch wat van slag door die verkiezingsuitslag en het besef dat wij in een raar land leven met heel veel domme, kortzichtige mensen.
In deze uitzending ook nog een telefoongesprek met Pim v/d Werken van de band Silence is Sexy die duidelijk stelling neemt tegen Wilders.
Dat helpt natuurlijk niets, maar mijn zegen heeft hij. Zo en nu ga ik de ramen lappen.
*na 9 juni durf ik niets meer met zekerheid zeggen. Dus het kan ook zijn dat je na deze zomer nooit meer iets hoort van The Drums.
radio-notitiesGeplaatst door Igor Wijnker wo, mei 26, 2010 12:19:25Heb genoeg meegemaakt de laatste weken, maar had geen zin om er over te schrijven.
Backstage in de Vera-kleedkamer bij Blaudzun, terwijl hij en de overige bandleden zich klaarmaakten voor het optreden. Dat ging er verbazingwekkend relaxed aan toe. Afgezien van het smeren van de keel van de zanger met een duistere vloeistof; Blaudzun beweerde dat het ammoniak was. Dat zou best kunnen, want na enig gegorgel klonken er buiten- en onderaardse geluiden uit de wc. Het contrast met zijn hemelse zang door de microfoon was frappant.
Sympathieke muzikanten. Mooi optreden.
Dat geldt ook voor dat van Kashmir, een Deense band die al 19 jaar actief is, maar die ik pas dit jaar ontdekte. Wie van Radiohead houdt wordt op zijn of haar wenken bediend.
Een dag voor het concert mocht ik drummer Asger Techau en gitarist/toetsenist Henrik Lindstrand interviewen. Ze arriveerden anderhalf uur later dan afgesproken, kwamen net uit de Nigthliner gerold na een lange busreis uit Zwitserland, waren doodop en wilden eigenlijk douchen. Weliswaar zeer voorkomende en welwillende kerels, maar het was een moetje.
Aan de interviewer de taak om er toch een boeiend gesprek van te maken.
En de reporter van Wijnkers Woensdag glipte na het Kashmir-concert nog even de kleedkamer in en sprak met Kasper Eistrup (zie foto), de charismatische blikvanger en songwriter van de band.
Je kunt de interviews en muziek hier beluisteren.
Hé, heb ik er toch wat over geschreven.
radio-notitiesGeplaatst door Igor Wijnker vr, maart 26, 2010 10:10:54De laatste twee uitzendingen van m'n radioprogramma Wijnkers Woensdag zijn nu ook te beluisteren, waar en wanneer je maar wilt.
* Dit is de uitzending van 24 maart, met ondermeer interviews met Tim Knol en band.
* En hier staat de special van 17 maart. Thema: lente.
radio-notitiesGeplaatst door Igor Wijnker wo, maart 24, 2010 12:28:37
De zaal is gevuld met tieners, twintiger, dertigers, veertigers en oude mannen met lange en dun geworden haren en – naast ons - een jochie van hooguit dertien jaar dat met ernstig gezicht naar het podium kijkt. Als hij zich ongezien waant, zingt hij heel voorzichtig mee - z’n onschuldige lippen komen nauwelijks van elkaar.
De jongen beseft nog niet precies dat er iets bijzonders gebeurt, maar later kan hij tegen zijn kinderen zeggen dat hij Tim Knol nog heeft gezien in maart 2010 in dat sfeervolle en niet eens geheel uitverkochte poptempeltje in Groningen.
Met publiek dat wel wat gewend is en hoge verwachtingen heeft van deze nieuwe ster, maar toch wordt overdonderd door een geweldige band (bestaande uit twee piepjonkies, twee al wat oudere jonkies en een gretige veteraan uit 1965) die even los als gedreven speelt. Het geluid is ook nog eens spatzuiver.
En dan gebeurt er iets unieks: de zaal wordt muisstil als de zanger in zijn eentje een liedje zingt over een vriend die is gestorven aan een spierziekte.
Vervolgens keert zijn band terug om de zaal definitief plat te spelen. Met liedjes die de begenadigde songwriter (samen met toetsenist Matthijs van Duijvenbode) uit z’n mouw lijkt te schudden en die zich meteen in je hoofd nestelen. Al is het natuurlijk vooral ook De Stem. Die de luisteraar meevoert naar andere plekken. Laat Tim Knol een liedje maken over de mogelijkheden van zijn nieuwe mobieltje en het klinkt waarschijnlijk nog steeds geweldig.
Zoveel talent, dat kan makkelijk worden verpest. Vooral wanneer je, zoals nu, een hype bent.
Ook al doet de naam anders vermoeden: Tim Knol is geen soloartiest die even wat muzikanten bij elkaar heeft gebeld voor de optredens. Hier staat een band, een verzameling vrienden. En de jongeman om wie het allemaal draait, stelt zich bescheiden op als hij niet zingt. Dan loopt hij – op z’n sokken – met een dikke grijns naar gitarist Anne Soldaat om te genieten van zijn spel.
Op zeker moment gaat hij zelfs achter hem staan. Ik kan me voorstellen dat Tim Knol er soms even niet wil zijn. Hij wordt momenteel geleefd. Reist van radiostudio naar platenzaak naar popzaal. En overal gaan ze voor de bijl, maar willen ze ook een stukje van Tim Knol.
Kort na de laatste noten loop ik naar de kleedkamer. Uitbundige stemming na een heel lekker optreden. Vreugdekreten, omhelzingen, biertjes die gulzig worden opgedronken. Tim Knol is nog op het podium, om cd’s te signeren, om te horen van mensen hoe geweldig hij is.
Als de zaal nagenoeg leeg is kan hij eindelijk naar achteren, naar de beschermde omgeving. Maar daar is weer iemand met een camera, er hangt een fotografe rond. En er staat ook weer een persmuskiet van een of ander lokaal radiostation om wat quotes uit hem te zuigen, de microfoon (angel) in de hand.
Het is mijn hand.
‘Tim is moe,’ was mij al meegedeeld door diverse mensen die hem dierbaar zijn. Hij bevestigt het, zuchtend. De jonge artiest is oprecht blij met de notenkoek van dit bedrijf met de fraaie naam, hij neemt de tijd en doet zijn best. Ik ook, maar op dit soort momenten overheerst bij mij vooral een schuldgevoel.
Als de camera’s en recorders uit staan, kan Tim weer kwajongen zijn. Hij rent naar de enige wc, omdat daar zojuist de benjamin van de band in is gedoken. De bandleider krijgt geen voorrang. ‘Dan moet ik maar in de wasbak,’ zegt hij.
Dat klinkt net even anders als de teksten van zo-even in de microfoon: ‘straks lekker vroeg naar bed’* en ‘ik wil wel deze school afmaken, anders heb ik straks helemaal geen opleiding.’
Ik knikte begripvol toen hij dat zei (zo ben ik namelijk ook opgevoed), maar had eigenlijk moeten zeggen. ‘Beste Tim, maak je geen zorgen om je opleiding die nota bene de Herman Brood-academie heet. Jij maakt muziek als geen ander, daar ben je voor de op wereld gezet. ‘Born to perform,’ om jouw bandmaat en mentor Anne Soldaat te citeren.
De naam is genoemd: Anne Soldaat Deze songwriter die al twee decennia in de eredivisie bivakkeert, maar deze avond vooral de meestergitarist die op een uitermate bescheiden manier de show steelt in Vera.
Ik spreek Soldaat kort na het optreden en hij geniet met volle teugen van de opwinding die hij als prille twintiger al eens meemaakte met Daryll-Ann. Maar terwijl iedereen backstage nageniet, is Soldaat er alweer ongemerkt tussenuit geknepen. Waarschijnlijk even naar het kamertje in het Vera-hotel.
Tim Knol haalt hem hoogstpersoonlijk terug –ze verschijnen hand in hand- en presenteert hem pontificaal: ‘dames en heren, hier is-ie: Anne Soldaat!’ Hij krijgt weer applaus.
En natuurlijk gaat Tim Knol niet te vroeg naar bed en belandt hij met z’n vrienden in de kelderbar, waar hij niet wijkt van de zijde van Soldaat die zijn vader had kunnen zijn. Misschien vind ik dat wel het mooiste beeld van de avond: die twee daar zo te zien zitten kletsen aan de bar.
Vanavond kun je de interviews horen in mijn programma op OOG Radio, ook te beluisteren via de livestream op www.oogtv.nl. Uitzending gemist? Hier staat ze.
* op zijn website kun je lezen hoe Tim Knol deze avond en nacht heeft ervaren en hoe laat hij ongeveer naar bed is gegaan.
