igorblogt

igorblogt

Hier staan veelal persoonlijke verhalen.

Ik ben ook behoorlijk actief op Twitter: kijk maar.
En heb zelfs een website: www.igorwijnker.nl

Service & Contact

TendensenGeplaatst door Igor Wijnker do, oktober 27, 2016 15:58:01

Tegenwoordig is het normaal dat jij moeite moet doen om de fouten van bedrijven te corrigeren.
Zo'n bedrijf heeft het liefste dat de klant dat via de website regelt. Dan moet je eerst inloggen met een wachtwoord en allerlei schermen invullen.
Ik niet. ik wil contact. Ik wil graag een echt mens spreken.

Na diverse uitvoerige keuzemenu's, krijg ik na enige minuten zowaar een KPN-medewerker aan de lijn:

"Goedenmiddag, waarmee kan ik u van dienst zijn?"

"Goedenmiddag, ik heb een premium-abonnement maar KPN heeft toch telefoonkosten in rekening gebracht."

"Ja, ik zie het, dat is heel gek ja."

"Kunt u dat corrigeren?"

"Ja, dat zou wel moeten kunnen. Hé…het lukt niet. Vreemd. Dit heb ik nog nooit meegemaakt."

"Kan gebeuren, kunt u het veranderen? Oké, nog een fijne…"
"Blijft u heel even aan de lijn, Dat moet ik even aan collega vragen, ben zo bij u terug."

...
Na 10 minuten wachten met jankerige hitparade-muziek, hang ik op. En bel hetzelfde nummer, verricht dezelfde handelingen, moet nu iets langer wachten voor ik weer een medewerker aan de lijn krijg:

"Een hele goede middag, waarmee kan ik u helpen?"

"Uw collega….(ik leg mijn situatie uit)…kunt u dat voor mij in orde maken?"

"Uiteraard meneer."

"Daar heeft u mij niet bij nodig, toch?"

"Jawel, zonder u kan het niet."

"Ik kan niet zoveel doen, volgens mij moet u de fout corrigeren."

"Ja meneer, nee meneer, dat zijn de protocollen, hè. Maar ik probeer het zo snel mogelijk te regelen. Kijk, daar is het al. Ja, dat klopt niet, dat corrigeren wij met de volgende rekening."

"En kunt u ervoor zorgen dat ik volgende maand niet weer hoef te bellen? Dank u, een goede..."

"Blijf nog even aan de lijn alstublieft."

"Waar heeft u mij dan nog voor nodig?"
"Ja maar meneer, dat zijn…nou goed, ik stuur u wel een mailtje."

"Dat is goed. Dank u. Goedemiddag."

"Goede…" tuut tuut tuut


Naschrift:

Op 27/10/2016 hebt u contact gehad met een servicemedewerker van KPN.

Uw mening telt

Wij stellen het op prijs als u een aantal vragen wilt beantwoorden. Zo kunnen wij onze dienstverlening nog beter afstemmen op uw wensen. Dit neemt slechts enkele minuten in beslag.

Als de link niet werkt, kunt u het adres naar uw internetbrowser kopiëren.

Wij danken u hartelijk voor uw medewerking.

Met vriendelijke groet,

Bob Mols
Directeur Klantenservice










  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post328

Zo werkt De TV Draait Door (soms)

TendensenGeplaatst door Igor Wijnker di, oktober 18, 2016 14:36:22
Ze zijn soms heus wel om te lachen, die filmpjes die in de tv-rubriek van De Wereld Draait Door komen. Soms helemaal niet. En soms weet een monteerder of hoe zo iemand daar dan ook wordt genoemd niet hoe snel hij op de stop-knop moet drukken. Dat zou maar verwarrende context opleveren, nietwaar?

Dit is het fotografisch equivalent van zo'n fragment:

En dit is het origineel:


  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post325

Van de papieren generatie

TendensenGeplaatst door Igor Wijnker vr, augustus 16, 2013 22:22:40

Ik ben er nog steeds niet helemaal aan gewend dat het jonge winkelpersoneel mij tegenwoordig steevast met meneer of u aanspreekt. Maar ik kan moeilijk ontkennen dat de generatiekloof steeds breder wordt: ik word steeds ouder (41 inmiddels) en de jongelui blijven even jong.

Het was een zoele woensdagavond en ik stond op de bordestrap van popzaal Vera, waar zojuist Mikal Cronin had geconcerteerd. Leunde tegen de plastic bak (met daarin de laatste papieren Verakrant, verdwijnt na ruim veertig jaar), rookte shag en was in gesprek met een zeer productieve en gezichtbepalende redactrice van het Dagblad van het Noorden die na een ingrijpende bezuinigingsronde boventallig is verklaard en binnenkort moet solliciteren op haar eigen baan.

Ik had zoiets tien jaar geleden al eens meegemaakt bij Het Parool (ja, de krant was zijn tijd ver vooruit) en ben sindsdien freelancer. Beiden werkend in de hoek waar harde klappen vallen informeerden we naar elkaars welzijn (‘lukt het een beetje?’ ‘verwacht je dat je weer wordt aangenomen?’). We lachten meewarig. Jaja, het zijn zware en rare tijden voor de oude media en ons soort mensen.

In de Oosterstraat passeerden honderden studenten ('de hoop des Vaderlands', om met Bolland te spreken), deelnemers aan de KEI-week. De meesten gunde Vera geen blik waardig. Club for the International Pop Underground? Oude mensen op een trap? Boeie! Dat binnen zojuist een van de beste liedjesschrijvers van het moment een vrij memorabel concert met zijn band had afgesloten, het zou wat.

In trance liepen ze richting de Martinitoren, aangetrokken door de lokroep van de Grote Markt: een keihard beukende monotone beat. Die muziek (als je het zo mocht noemen) was een pijnlijk onderwerp voor mijn favoriete Vera-portier, tevens binnenstadbewoner. Hij doet deze week ’s nachts oordopjes in, maar kon niet wachten tot de KEI-week weer is afgelopen.

Toch deed The Club for The International Pop Underground woensdagavond zelfs mee aan de KEI-week. Op vertoon van hun polsbandje mochten deze zogenoemde KEI-lopers gratis naar binnen. De wervende flyers (met daarop de bekendste bands uit de Vera-historie: Nirvana, Sonic Youth, White Stripes en Pearl Jam) hadden geen massale toeloop ontketend. De portier had welgeteld één polsbandje gezien. ‘Dat is onze hoop in bange dagen,’ zei hij lachend.

Het was inmiddels na middernacht. Ik fietste slalommend langs zwalkende studenten en werd opgenomen in de mensenmenigte op de Grote Markt. Ik wilde weten waar die allesverzengende beat vandaan kwam en kwam uit bij een grote groep studenten die op een heel klein stukje stoep tegen elkaar aan stonden voor een podium waarop een al wat oudere man (maar jonger dan ik) dingen in een microfoon schreeuwde. Zijn kreet ‘en nu allemaal lekker kapot gaan!!!!’ kreeg veel bijval. Ik stond aan de grond genageld en moest het even op mij laten inwerken. Tot een paar jaar geleden was dit soort muziek voor kaal- en leeghoofdige jongens in glimmende trainingspakken uit lagere sociale milieus.


Feestende menigte op de Grote Markt. Fotograaf onbekend

Ik fietste verward verder. Het had allemaal niets met elkaar te maken, maar in mijn licht aangeschoten toestand zag ik heel helder het grote verband tussen al deze dingen.

Op weg naar het ommeland bereikte ik de eerste buitenwijk. Vanaf het parkeerterrein van winkelcentrum Paddepoel klonk een zware hiphopbeat. Ik zag een groep urban jongeren, hangend bij hun gepimpte auto’s. Ik telde er zeker zes (Honda’s, meende ik) en ze waren vrijwel identiek.

Nee, zij gaan de krantenwereld er ook niet bovenop helpen, vermoedde ik.



  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post244

De vervoersmiddelen van de sint

TendensenGeplaatst door Igor Wijnker do, december 09, 2010 15:42:23

Voordat ik je weer ga lastigvallen met mijn muzikale obsessie die zondag haar ontlading beleeft, hier even een luchtig tussendoortje. Opgemerkt in Het Westerkwartier, algemeen nieuws- en advertentieblad voor het Westerkwartier en omstreken. Een laagdrempelig periodiek dat al 73 jaargangen bestaat en in elke uitgave minstens twee foto’s plaatst van onze burgemeester Fennema – steevast geroutineerd poserend met blinkende ambtsketting. We zullen hem nog gaan missen als hij in 2011 met pensioen gaat.

De wethouder die ons huwelijk sloot staat op een sterke tweede plaats qua foto’s.

In het nummer van deze week werden beide heren echter volledig weggedrukt door een ander hoogstaand heerschap. Dat is op zich niet verwonderlijk, begin december.

Wat mij wel verbaast zijn de vervoersmiddelen waarvan de goedheiligman zich tegenwoordig bedient. De schimmel lijkt te hebben afgedaan in deze regio.

Volgens Het Westerkwartier arriveerde hij op pagina 9:

in een grote Amerikaan (te Pieterzijl), te voet (Grootegast) en in een politie-auto met gillende sirenes (Grijpskerk).

Om door te reizen naar pagina 25:

En daar in Zuidhorn te arriveren in of op een ligfiets (zie foto boven).

Om in het fotobericht daaronder in Noordhorn zijn opwachting te maken in een brandweerauto.

En gelukkig ook nog gewoon met z’n boot. Ook in Noordhorn:

  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post142

Mijn bieb

TendensenGeplaatst door Igor Wijnker ma, oktober 25, 2010 20:35:25

De nieuwe tijd is aangebroken, dacht ik vanmiddag toen de elektrische schuifdeuren van MFC De Meeden geruisloos open zoefden. Vorige week moest ik de massieve houten deur nog op eigen kracht openen. In de gang van het Multifunctioneel Centrum had zich ook een totale make-over voltrokken. Je kunt ook zeggen dat de lobby was gerestyled, of geüpgraded.

Eikenhoutbruin had plaatsgemaakt voor frisse kleuren. Nu hing er de lucht van verse verf. Dat was nog de grootste schok. Het rook in deze hal namelijk altijd zoals het bij mijn opa en oma rook. Naar doorrookte gordijnen, versleten tapijten, oude meubels en oude mensen.

Hoewel die ietwat incontinente lucht me soms onpasselijk maakte, had ik er vanmiddag direct al heimwee naar.

Verdwenen waren ook de snuisterijen. Die waren er neergezet zonder enige visie en dat maakte het juist zo leuk. Een schoolbank uit de eerste helft van de 20ste eeuw, vazen met droogbloemen. Een set nieuwe bloembakken, van steen. Die lagen er al een paar jaar te koop. Ik herinner me ook een strijkijzer en een verroeste kassa. Volgens mij was er nog veel meer te zien. Schokkend hoe snel je dat soort dingen vergeet.

Nu stond er alleen nog een antieke piano. De nieuwe zakelijkheid had haar intrede gedaan. Eigenlijk zou zakelijkheid een mannelijk woord moeten zijn - ik zie tenminste altijd mannetjes in pakken voor mijn geestesoog verschijnen.

Deze restyling van De Meeden heeft waarschijnlijk niets te maken met het nieuwe kabinet of de ingrijpende bezuinigingsoperatie van de gemeente die ook mijn dorpsbieb keihard gaat treffen. Maar ik kan die dingen moeilijk los zien van elkaar.

Ik wil het nog niet geloven, maar over een jaar bestaat mijn bieb waarschijnlijk al niet meer.

Ik ben gehecht geraakt aan deze plek, niet omdat het aanbod zo om over naar huis te bloggen is. De streekromans en zogenaamde literaire fffffrillers zijn bovenmatig vertegenwoordigd, maar er is genoeg te lenen voor een bescheiden lezer als ik. Bovendien mag ik de boeken die in de grote bibliotheek in de grote stad heb geleend, hier inleveren. Bij de immer aardige bibliothecaressen.

Het ruikt in mijn bieb frisser dan in de rest van het gebouw en ik trek mij dan ook graag een paar uur terug met wat kranten en tijdschriften in de leeshoek, op een van de twee lederen banken. Vooral als het flink waait en de regen op het koepelraam tikt en op de andere bank petst.

Natuurlijk kijk ik dan met een schuin oog wie er op bezoek is. Er is genoeg aanloop: kinderen (die graag onder de boekenkasten kruipen), vrouwen uit diverse leeftijdscategorieën en opvallend veel oudere mannen. Volgens mij voorziet de dorpsbibliotheek in een behoefte.

Dit is natuurlijk vooral een uit eigen belang geslaakte noodkreet, maar ehhh BLIJF MET JE ROTPOTEN VAN MIJN ROTBIEB AF!

Nagekomen bericht: vanmiddag was ik er weer (precies een week later) en zag tot mijn vreugde dat de kassa er weer stond en nog wat andere memorabilia. Ik meende zelfs die lucht weer te ruiken.

  • Reacties(1)//deblogger.igorwijnker.nl/#post134

Het mooiste beroep van de wereld

TendensenGeplaatst door Igor Wijnker do, september 10, 2009 15:40:36

Ik weet niet precies wanneer ik voor het eerst mijmerde over een ander beroep met een normale beloning. Misschien op die dag in 2008 toen een erkend vakblad mij vroeg een stuk van 450 woorden te schrijven. Beloning: een boekenbon.

Het tweede voorbeeld diende zich een aantal maanden later aan: ik mocht een aantal bijdragen leveren voor een boekwerkje. Honorarium: voor elke bijdrage kreeg ik één exemplaar van dat boekje.

Deze week benaderde een glossy vakblad mij voor foto’s van een bekende coach. Eigenlijk waren ze op zoek naar rechtenvrije foto’s, maar vooruit: voor een foto hadden ze 25 euro over. Voor de cover was er zelfs iets meer budget: 35 euro.

We kwamen er niet uit.

Niet omdat ik zo principieel ben, want de twee andere opdrachten heb ik destijds wel aangenomen.

Misschien was de maat vol. Of omdat ik een dag eerder had besloten het abonnement op mijn ochtendblad te beëindigen. Over de inhoud van de krant ben ik zeer te spreken, maar de klantenservice heeft nog geen enkele keer mijn klacht over de bezorging serieus genomen. Toen ik na het wederom niet ontvangen van de krant in arren moede maar de website bezocht zag ik tot mijn verbijstering dat het leeuwendeel van de artikelen uit de papieren krant hier gewoon gratis te lezen was.

Weldra stap ik op de fiets voor een reportage met mijn getalenteerde bondgenoot. Of we er ook geld mee gaan verdienen, zal later blijken.

  • Reacties(2)//deblogger.igorwijnker.nl/#post85