igorblogt

igorblogt

Hier staan veelal persoonlijke verhalen.

Ik ben ook behoorlijk actief op Twitter: kijk maar.
En heb zelfs een website: www.igorwijnker.nl

Heel even invloedrijk (sort of)

het mediacircusGeplaatst door Igor Wijnker do, maart 29, 2012 23:50:23

Vandaag overkwam mij iets dat alleen beroemde en/of invloedrijke mensen overkomt. Een achteloze tweet van mij [onbeduidende twitteraar met zo’n 300 followers] over Joost Prinsen die op prachtige wijze het gedicht Ben Ali Libi van Willem Wilmink inleidt en voordraagt, raakte blijkbaar een snaar bij veel mensen.

Misschien ook omdat ik zinspeelde op zijn mogelijke overlijden. Maar natuurlijk vooral door het ontroerende filmfragment zelf. Hoe dan ook: mijn tweet werd een soort hit. Ontelbaar vaak gekopieerd&verspreid (geretweet) en tot favoriet gebombardeerd (favorited). Als een olievlek verspreidde mijn berichtje met link naar het filmfragment zich in de loop van de dag over Nederland en wellicht ook daarbuiten. Ik vond het vreemd, opwindend en ook een beetje beangstigend.

  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post194

Prijs ontvangen

het mediacircusGeplaatst door Igor Wijnker zo, januari 22, 2012 17:32:27

Igor Wijnker heeft tijdens een nogal regenachtig weekeinde in Aduard (Groningen) een door Jan Paul Schutten gesigneerd exemplaar van Ik wil vleugels in zijn brievenbus gevonden. Hij ontving de prijs voor zijn Top 3-bijdrage op Jan Paul's Blog. Het dankwoord van Igor Wijnker riekte naar plagiaat. "Ik ben een Nederlander van Duitsen bloed. Ik ben een rooms katholiek en ik heb een fucking gesigneerd boek van Schutten in mijn handen!", riep hij in de geheel verlaten keuken. Zijn vrouw en pasgeboren dochter lagen te slapen in een belendend vertrek. En ook zijn doorgaans heus wel trotse en geëmotioneerde ouders waren gewoon thuis in Noord-Holland - minding their own business.

De winnaar met zijn prijs. Foto genomen met zelfontspanner.

  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post182

Shownieuws

het mediacircusGeplaatst door Igor Wijnker za, oktober 22, 2011 12:53:46

Onze showbizz-correspondent voor Noord-Nederland die in zijn vrije tijd graag naar de cd Wintersongs van Tangarine luistert, trof op koopavond op de afdeling herenmode in een bekend warenhuis de helft van deze illustere muzikale tweeling Sander en Arnout Brinks. Het lukt hem nog steeds niet om de twee uit elkaar te houden, dus om een pijnlijke start te vermijden sprak hij de muzikant aan met ‘Hé, artiest!’

Arnout/Sander neemt zijn vak serieus en wil de komende maanden goed en vooral zonder keelklachten of andere winterse en vooral voor zangers vervelende kwaaltjes voor de dag komen als hij de grote poppodia aandoet. Hij was dus bezig met het uitzoeken van een nieuwe jas zonder tochtgaten en werd daarbij geflankeerd door een jonge man en dito vrouw.

Laten we ze kledingadviseurs noemen. Wat precies de driehoeksverhouding is bleef onduidelijk en deze rubriek is –in tegenstelling tot de amorele concurrentie- ook niet bedoeld om te roeren in het privéleven van artiesten, maar de verslaggever vond het wel opmerkelijk dat de onafscheidelijke tweeling Arnout en Sander niet in elkaars nabijheid verkeerden. Uiteraard keken wij voor de zekerheid nog even in alle pashokjes, maar Sander of Arnout was nergens te bekennen.

Desgevraagd vertelde Arnout danwel Sander veel te zin hebben in de tour met de populaire Tim Knol die op 3 november begint in Arnhem en waarmee Tangarine vele harten zal stelen. Volgens onze showbizzredactie is het een kwestie van tijd voor de tweelingbroers de minuut in De Wereld Draait Door mogen vullen.

De showbizzreporter wilde graag nog langer praten met de Assense rasartiest en de twee kledingadviseurs, maar voelde aan zijn water dat er deze avond meer nieuws was te halen in de Martinistad. En warempel, tegen sluitingstijd stuitte uw wakkere reporter tegen sluitingstijd in een filiaal van de ANWB op de echte Mart Smeets. Trui. De mastodont van tv, radio en gedrukte media was er zelf niet (hij zat waarschijnlijk een stukje te tikken), maar alleen al het zien van een kledingrek met Noorse truien bracht Mart Smeets heel, bijna eng dichtbij.

Daarna bezocht de onvermoeibare reporter de plaatselijke poptempel en ontmoette daar veel weliswaar aardige en misschien zelfs boeiende maar voor deze rubriek oninteressante want onbekende Nederlanders. Afgezien misschien van deze vrouw

die je misschien al op een display in de betere bakkerij hebt gezien. Volgens onze altijd goed geïnformeerde kookredactie gaat zij met dat kookboek (gemaakt met haar compagnons) de komende winter Nederland veroveren.

Tenslotte was er een spetterend optreden van Pete And The Pirates. Pete is een echte Britse gentleman en droeg een geruit hemd dat tot het bovenste knoopje dicht zat. En dicht bleef. Hij werd geaccordeerd door ondermeer twee bebrilde (bas)gitaristen. Op de mooie foto hieronder, gemaakt door Henk Veenstra, een typische pose van slaggitarist Peter Hefferan. De showbizzredactie weet het zeker: was 2011 het jaar van de baard, in 2012 is de bril weer helemaal terug op het poppodium.

De slaggitarist. Foto: Henx/Henk Veenstra

Onder het genot van een Fanta-rode wijn vertrouwde Piet (die eigenlijk Thomas Sanders heet) de verslaggever -die gewoon bier dronk- na afloop toe dat hij met z'n piraten alweer bezig is met het volgende album. 'Dat moet snel verschijnen, hopelijk al de eerste helft van 2011.'

Dit is de eerste aflevering van een nieuwe rubriek die op onregelmatige basis zal verschijnen, misschien zelfs nooit meer.

  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post171

Napublicatie en zingen op de radio

het mediacircusGeplaatst door Igor Wijnker vr, december 10, 2010 15:07:43

Het mediacircus rond de Elliott Smith Tribute draait op volle toeren. Gisteren verscheen een zeer persoonlijk en misschien ook wat raar verhaal van mij in de Groninger Gezinsbode - dat is trouwens een veel vlotter huis-aan-huis-blad dan de naam doet vermoeden, maar stadjers wisten dat allang. Bij wijze van napublicatie staat dat verhaal hieronder, integraal.

Gisteren werd ik ook langdurig geïnterviewd door het Dagblad van het Noorden. Dat verhaal zal ik hier binnenkort ook wel plaatsen, maar daar heb ik nu geen tijd voor, want ik moet naar de kapper. Ik kom namelijk vanavond op de radio, in het programma Scherpe Oren. Ook in het kader van het tribuut. Ik ga zelfs twee liedjes spelen, ben te gast van 18.30 tot 19.00 uur. Luisteren kan via de livestream van: www.oogtv.nl

Hier dan het verhaal, zoals het ongeveer in de Gezinsbode verscheen:

Elliott Smith, inspirator

Zondag spelen Nederlandse, Belgische en Canadese popmuzikanten in het Platformtheater de sprankelende liedjes van Elliott Smith. De jonggestorven singer-songwriter bereikte nooit een groot publiek, maar is nog steeds een belangrijke inspirator voor veel muzikanten. Ton Boot-biograaf Igor Wijnker, initiatiefnemer van dit eerbetoon, probeert via vader Cor, Kurt Cobain, Ron Jans en Seth Gaaikema duidelijk te maken wat de muziek zo goed maakt.

De dood van Kurt Cobain zal ik nooit vergeten. Het was al na middernacht toen mijn vader, teletekstjunk van het eerste en het laatste uur, mij de onheilstijding bracht. Ik heb zacht liggen snikken in bed.

Van het doodsbericht van Elliott Smith in oktober 2003 kan ik mij dan weer niets herinneren. Ik bezat destijds één cd en had hem een paar jaar eerder live gezien. Maar dat optreden was zo bleek dat mijn interesse daarna blijkbaar is verflauwd. Het kwartje was nog niet gevallen.

Hij kwam weer in mijn leven op vrijdag 5 juni 2009, de dag nadat m’n boek over Ton Boot was gepresenteerd. Met een doos auteursexemplaren onder de arm stapte ik een bekende Amsterdamse platenzaak binnen om mezelf op het restant van het oeuvre van Elliott Smith te trakteren.

Waarom ik persé alle muziek van hem wilde, kan ik niet achterhalen. Het enige dat ik erover teruglees in mijn agenda is dat ik kort daarvoor met mijn bandje begon en waarschijnlijk op zoek was naar inspiratie, of gewoon liedjes om te spelen.

Met zes cd’s in mijn hand liep ik naar de kassa toen ik plots voetbaltrainer Ron Jans ontwaarde, die voor zijn vakantie nog even wat muziek hamsterde. Achteraf beschouwd is dit voor mij een beslissend moment, waarbij Jans mijn vorige leven symboliseerde. Ik gaf hem een boek (scheelde mij weer gewicht) en betrad mijn nieuwe leven.

Een doorstart, met Elliott Smith. En nu viel het kwartje wel. Met de impact van een rijksdaalder. Of maak er ook maar zo'n eenarmige bandiet van – die blijft rinkelen. Want welke cd er ook op stond: ik hoorde louter pareltjes. Ik raakte ervan overtuigd dat die man geen slechte liedjes kon schrijven. Daar ben ik wel even van in de war geweest.

Maar misschien was ik gewoon verslaafd. Ik pluisde zijn liedjes uit (met woordenboeken), schreef Nederlandstalige teksten op zijn muziek, bekeek tientallen covers op youtube (van werkelijk tenenkrommende tot bloedmooie versies), las de biografie ‘Elliott Smith and the big nothing’ van benjamin Nugent (te gretig na zijn dood verschenen – schrijft de Boot-biograaf die al publiceerde vóór ’s mans dood) en maakte van de tweede uitzending van mijn muziekprogramma op OOG Radio al meteen een Elliott Smith-special (veel te gretig).

Het gaat alweer hoor, al ben ik nooit gestopt met het (af)spelen van zijn muziek. Liedjes als Son of Sam en Plainclothes Man speel ik nog bijna dagelijks en nu komt het gekke: ze klinken nog steeds knisperend vers. Ze blijven sprankelen.

Ik ken geen andere componist die dat voor elkaar krijgt.

Het curieuze is dat sommige mensen er juist gedeprimeerd van worden. De teksten zijn ook vaak gedrenkt in melancholie of ronduit suïcidaal. Zijn vermeende zelfmoord, hij zou zichzelf met een mes twee keer in de borst hebben gestoken, was geen grote verrassing.

Maar ik vind het vooral troostende muziek, kan al gelukkig worden als ik één akkoord hoor.

Je kunt ook stellen dat ik ben doorgeslagen, al trof ik op internet veel gelijkgestemden: jonge mensen die hem net hadden ontdekt en nog nooit zo diep waren geraakt door muziek. Dat maakte mijn afwijking natuurlijk nog niet acceptabel; er zijn waarschijnlijk ook mensen die foto’s van aangereden dieren met elkaar uitwisselen.

Pas toen ik gaandeweg ontdekte hoeveel muzikanten fan zijn van Elliott Smith en door hem zijn beïnvloed, wist ik dat ik er iets mee moest doen.

Ook omdat zoveel mensen zijn muziek nog steeds niet kennen en daardoor iets missen. En zo veranderde ik van een verstokte fan in een missionaris (Smithsionaris, zou Seth Gaaikema zeggen).

Waarom geen eerbetoon?, dacht ik ruim een jaar geleden. Voorzichtig polste ik bij muzikanten en non-profit concertorganisator Amigos de Musica of ze daar trek in hadden. De louter enthousiaste reacties overdonderden mij nogal.

Het programma was al rond toen ik opnamen zag van de Belgische tributeband Lost & Found. Ik was perplex: nog nooit had ik zulke goede vertolkingen van Elliott Smith gehoord. Deze band moést en zou ook komen. Klein probleem: ik kon de Belgen geen gage garanderen. Ze zijn zelfs niet meer actief, ondermeer omdat de zanger in Zwitserland woont. Toch komen ze. Net als de Canadese band The Mohawk Lodge die dit weekeinde in de buurt is en gratis wil meedoen.

Andere acts zijn: Awkward i, Bernard Gepken, Gerhardt (van Beans&Fatback) en uit Groningen Inge van Calkar (van Zaza) en We Swim You Jump. Er zijn interviews en een quiz. De zaal gaat open om 15.00 uur.

  • Reacties(2)//deblogger.igorwijnker.nl/#post143

Gelukkig hebben we de Print Screen nog

het mediacircusGeplaatst door Igor Wijnker di, december 07, 2010 14:11:40

Waarschijnlijk behoor ik tot een marginale groep, maar voor mij is teletekst nog steeds een instituut. De pagina’s 101, 201, 202, 203, 601, 801, 704 en 705 zijn ankerpunten van mijn bestaan. En niet te vergeten pagina 372: Vara Hittekst. Al zeker twee decennia laaf ik mij aan de volstrekt willekeurige verzameling (non-)nieuws uit de popwereld. Over de hond van Madonna, het nieuwe album van Arcade Fire, het laatste nieuws van Guns ‘n Roses.

De rubriek Hittekst-ruil vind ik het mooiste: ‘ik zoek vhs-opnamen van Kadanz uit de jaren 1982-1984. Ook ben ik geïnteresseerd in de single (liefst vinyl) ‘Gonna make u mine’ van Caught in the Act.’

Je kunt je voorstellen dat ik hevig geëmotioneerd was, afgelopen vrijdag, want daar stonden we hoor, tussen The Killers, dEUS, Nirvana, Kyteman en Vampire Weekend. Kijk maar:

Inmiddels zijn we alweer terug in de vergetelheid geduwd door Paul McCartney, Snoop Dogg en Coldplay. Een beetje te snel naar mijn smaak, al begrijp ik ook wel dat ze kleine artiesten wat aandacht willen geven. En gelukkig heb ik dus tijdig op Print Screen gedrukt.

Geen kwaad woord van mij over teletekst. Het is in Nederland geïntroduceerd in 1980 en is nog steeds een prachtig medium. Je hangt voor de buis, de eerste commercial knalt je tegemoet, je drukt direct de mute-knop in en daarna op txt/tv. Zo gaat het bij tenminste altijd. Ik duik soms naar de afstandbediening, omdat het geluidsvolume vaak zo drastisch verandert.

Zouden de reclamemakers en adverterende bedrijven er wel eens bij stilstaan dat veel mensen allergisch zijn voor die informatie-fragmentatiebommen die ze in onze gezichten laten ontploffen?

Of behoor ik hierin ook tot een marginale groep?

En moet ik dat muziekevenement van zondag aanstaande dat ik al een tijdje aan het promoten ben van veel meer uitroeptekens en hoofdletters voorzien?

Oftewel kunst zoals het moet, volgens de nieuwe VVD-staatssecretaris voor cultuur Halbe Zijlstra.

Nou, daar komt-ie, Halbe:

KOM ZONDAG ALLEMAAL NAAR HET PLATFORMTHEATER, WANT DAN IS ER EEN GEWÈÈÈÈÈLDIG MUZIEKSPEKTAKEL. DE ELLIOTT SMITH TRIBUTE!!!!

HEEEEL VEEEEL MOOIE MUZIEK VOOR WEINIG CENTJES!!!!

EN LET OP, MÉT…..BN’ERS!!!!!!

WAT DACHT JE VAN EEN QUIZZZZZ – MET EEN UNIEKE HOOFDPRIJS!!!

  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post141

Terug bij FC Chabab

het mediacircusGeplaatst door Igor Wijnker ma, maart 22, 2010 15:09:13

Een paar weken geleden keerde ik voor het eerst sinds onze verhuizing naar Groningen (voorjaar 2006) terug bij FC Chabab. Het ambitieuze clubje in Amsterdam-West dat ik minutieus portretteerde in mijn eerste boek Onder Marokkanen.

Het kleine clubje is inmiddels een trotse hoofdklasser, maar heel veel is er niet veranderd. Bij de entree van het sportpark staat nog steeds het kassahokje dat ooit werd geleend van buurman KBV, daarna slordig werd overgeschilderd in de eigen clubkleuren. Het is door de wieltjes gezakt.

De gemeente heeft haar handen duidelijk van Sportpark Riekerhaven afgetrokken. De voormalige KBV-velden, het eigen hoofdveld en trainingsveld zijn veranderd in een wildgebied. De drainage functioneert niet meer, op het pad dat langs het nieuwe natuurgebied leidt zijn houten pallets neergelegd zodat je de kantine met droge sokken kunt betreden.

Het moet gezegd: de kleine kantine is opgefrist. Er zitten wel nog steeds dezelfde mannen te kaarten, praten en tv te kijken. Alleen mogen ze er nu niet meer bij roken. Sommigen mannen herkennen mij niet –vanwege mijn baard, denk ik. Of omdat ze niet zo enthousiast zijn over het boek.

Habib runt nog steeds in zijn eentje de bestuurskamer. Mohammed alias Charly is nog steeds de baas. Hij vindt dat ik een nieuw boek moet schrijven – destijds vond hij 80% van Onder Marokkanen goed en 15% niet. Het nieuwe boek moet gaan over de successtory van Chabab; hij regelt de vertaling in het Arabisch en Frans en weet zeker dat we minimaal 100.000 exemplaren gaan verkopen. Of ik nog wat wil eten (derde keer dat Charly danwel Habib mij dit vraagt binnen een half uur) en of ik dit voorjaar ook weer mee ga op een trip naar Marokko.

Kortom: ik ben terug van nooit weggeweest.

Enfin, kijk zelf maar naar dit item op TV Noord-Holland, die een docu-soap maakt over de club. De aflevering begint op minuut 12.38.

  • Reacties(1)//deblogger.igorwijnker.nl/#post115
Volgende »