het mediacircusGeplaatst door Igor Wijnker ma, maart 22, 2010 15:09:13Een paar weken geleden keerde ik voor het eerst sinds onze verhuizing naar Groningen (voorjaar 2006) terug bij FC Chabab. Het ambitieuze clubje in Amsterdam-West dat ik minutieus portretteerde in mijn eerste boek Onder Marokkanen.
Het kleine clubje is inmiddels een trotse hoofdklasser, maar heel veel is er niet veranderd. Bij de entree van het sportpark staat nog steeds het kassahokje dat ooit werd geleend van buurman KBV, daarna slordig werd overgeschilderd in de eigen clubkleuren. Het is door de wieltjes gezakt.
De gemeente heeft haar handen duidelijk van Sportpark Riekerhaven afgetrokken. De voormalige KBV-velden, het eigen hoofdveld en trainingsveld zijn veranderd in een wildgebied. De drainage functioneert niet meer, op het pad dat langs het nieuwe natuurgebied leidt zijn houten pallets neergelegd zodat je de kantine met droge sokken kunt betreden.
Het moet gezegd: de kleine kantine is opgefrist. Er zitten wel nog steeds dezelfde mannen te kaarten, praten en tv te kijken. Alleen mogen ze er nu niet meer bij roken. Sommigen mannen herkennen mij niet –vanwege mijn baard, denk ik. Of omdat ze niet zo enthousiast zijn over het boek.
Habib runt nog steeds in zijn eentje de bestuurskamer. Mohammed alias Charly is nog steeds de baas. Hij vindt dat ik een nieuw boek moet schrijven – destijds vond hij 80% van Onder Marokkanen goed en 15% niet. Het nieuwe boek moet gaan over de successtory van Chabab; hij regelt de vertaling in het Arabisch en Frans en weet zeker dat we minimaal 100.000 exemplaren gaan verkopen. Of ik nog wat wil eten (derde keer dat Charly danwel Habib mij dit vraagt binnen een half uur) en of ik dit voorjaar ook weer mee ga op een trip naar Marokko.
Kortom: ik ben terug van nooit weggeweest.
Enfin, kijk zelf maar naar dit item op TV Noord-Holland, die een docu-soap maakt over de club. De aflevering begint op minuut 12.38.
het mediacircusGeplaatst door Igor Wijnker do, november 05, 2009 15:10:24Ik werd deze week geattendeerd op een stuk dat 21 oktober verscheen op de opiniepagina van NRC Handelsblad. Het is geschreven door de hooggeachte onderwijspublicist Ton van Haperen die waarschuwt voor een generatiekloof tussen de oude docenten en leerlingen. Dit schrijft de heer Van Haperen op 2/3e van zijn betoog:
Hoe die kloof er dan uit ziet? Een voorbeeld uit de sport. Parooljournalist Igor Wijnker beschrijft in het boek Bezeten de opkomst en neergang van basketbalcoach Ton Boot. Wijnker koppelt de gedreven persoonlijkheid van Boot aan een decennialange reeks van overwinningen; de man is een mirakel. Vervolgens zoomt hij in op het laatste jaar. Boot is dan de zestig gepasseerd en heeft zijn passie voor drills en fundamentals omgezet in een snoeiharde trainingsaanpak.
Maar de spelers begrijpen hun coach niet. Zijn in beton gegoten optreden valt verkeerd, is van een andere tijd. En echt, die jonge basketballers zijn oké, ze proberen het, vanwege zijn reputatie, maar al snel kunnen ze moeilijk anders en gaat ontwijken over in saboteren. Boot eindigt als een zure zeur, die het succes als zand door de vingers ziet wegglippen.
Kijk, deze topcoach komt op televisie, heeft geld en kan kiezen uit alternatieven. Leraren zijn echter afhankelijk van collectieve regelingen. En dan is de situatie glashelder. Ja, langer werken moet, ook in het onderwijs. Hotshots die vanuit een kantoor roepen hoe het allemaal moet, copycats die met mappen over de gang lopen – dat kan best doorgaan tot 67. Maar de mannen en vrouwen voor de klas hebben hun moment van bederf, met zestig is het klaar, dan moeten ze met pensioen.
Lees hier het gehele artikel of natuurlijk genoemd boek waarin die kloof tot in de fijnste haarscheurtjes wordt beschreven.
het mediacircusGeplaatst door Igor Wijnker do, juni 18, 2009 02:23:44
Op recensies hoor je als gerecenseerde niet te reageren.
Ik vind dat heel moeilijk.
Na de beoordeling in de Volkskrant stond ik te popelen om iets terug te schrijven.
‘Niet doen!’ sprak ik mezelf vermanend toe.
Gisteravond las ik een andere bespreking waar ik van begon te sputteren. ‘Rustig rustig, laat het van je afglijden.’
Ik probeerde het te relativeren: ‘ja natuurlijk, een recensie is ook maar één particulier meninkje van één individu.’
En had ik niet al zoveel positieve reacties ontvangen van lezers, zelfs van een door mij bewonderde romanschrijver?
Toch was die twijfel er weer.
Gisteren verschenen eindelijk de verlossende woorden van dé sportboekenrecensent van de Lage Landen. De man die al vele jaren wekelijks een sportboek bespreekt. Alom beschouwd als de enige echte autoriteit op dit terrein.
En o jee, zijn recensie loog er niet om.
Maar op één of andere manier heb ik vrede met zijn verdict.
Hier staan trouwens de andere besprekingen.
het mediacircusGeplaatst door Igor Wijnker zo, juni 14, 2009 12:56:18
Hier nog wat achtergrondinformatie bij de beelden.
Wat je wel even ziet aan het begin van het filmpje, maar niet hoort is deze passage die ik hardop voorlees op het Museumplein – een belangrijke plek voor de hoofdpersoon in mijn boek.
Het leek mij namelijk een aardig idee om een scène uit het boek tot leven te wekken. En ik dacht meteen aan de puber Ton Boot die in zijn eentje aan het trainen was op het Museumplein. De uitgeverij zetelt pal naast het Rijksmuseum – dus dat was organisatorisch geen probleem.
Ik moest alleen nog even een look-a-like van de jonge Boot zien te vinden. En deze jongen zou dan – gestoken in sportkleding uit de jaren vijftig - de betreffende passage illustreren. Zodat de aanwezigen zich een moment in het jaar 1955 waanden. Moesten ze wel even de ultramoderne skatebaan negeren.
Mijn euforie over dit idee was van korte duur. Het duurde tot het moment dat ik moest concluderen dat ik eigenlijk niemand ken in het Amsterdamse jeugdbasketbal. Voor het plaatsen van een oproep was het te laat; het was nog maar enkele dagen voor de presentatie.
Toch even gemaild naar Gideon van der Hijden, die ik nog nooit had ontmoet, maar die op zijn website coachbox.nl best wel enthousiast was over mijn boek.
Beste Gideon, aangezien jij nogal veel contacten hebt in het Amsterdamse (jeugd)basketbal stel ik aan jou deze brutale vraag: ken jij toevallig een junior (dun, slungelig, kort donker haar, beetje Marokkaans/Indisch uiterlijk bijna) die dat evt. wil doen?
Nog diezelfde avond schreef hij terug:
Die look-a-like ga ik voor je vinden....
donker haar, slungel... moet lukken...
En of het lukte. Met dank ook aan mijn webmaster/fotoredactrice/levensgezel die op het allerlaatste moment nog door Amsterdam snelde om de juiste schoenen en kleding te kopen.
Maar het is toch echt jeugdinternational Paul Candiff die de show steelde.
Zoals cabaretier Erik van Muiswinkel op een gegeven moment een betere Anton Geesink/Harry van Raaij was dan Anton Geesink/Van Raaij zelf, zo bleek de 15-jarige Paul ook beter dan het origineel. Onze look-a-like was Tonnie Boot 2.0.
Ik stond tijdens het voorlezen met m’n rug naar hem toe, maar alle aanwezigen waren onder de indruk van zijn afstandschoten. Paul Candiff: houd hem in de gaten.
Toen ik het filmpje voor het eerst zag, moest ik wel schrikken. Uiteraard van mezelf.
Maar vooral toen Spinks tegen de interviewer zei dat hij al in de eerste week het vertrouwen van coach Boot had gewonnen nadat hij tijdens een training naar een wegrollende bal was gedoken. In mijn boek gebeurt dat pas na een maandenlange martelgang (zie blz. 186-187).
Welke Spinks heeft nu gelijk: die op het filmpje of in het boek?
het mediacircusGeplaatst door Igor Wijnker di, juni 02, 2009 23:09:58
Wat vooraf ging:
Ik was dus weer helemaal opgeleefd dankzij Ben Kamphuis. En die man in de auto met de theedoek tegen zijn bloederige slaap, zal Ben ook nog dankbaar zijn. Want de doorgewinterde reporter van de Martini Omroep wees de bestuurder vliegensvlug in de goede richting.
Daarna hervatte Ben weer achteloos ons gesprekje, alsof er niets was gebeurd. Dat hij zo-even waarschijnlijk een leven had gered, Ben vond het even normaal als het peukje dat hij nu uittrapte voor de draaideur van Martini.
Bij het zien van het verbodsbord (gsm met een rode streep erdoor) schakelde ik - in de kern blijf ik een brave provinciaal- subiet mijn mobieltje uit. ‘Oh, er staat in dit oude deel niet zo veel apparatuur hoor,’ zei Ben, ‘ik zet ‘m altijd op de trilstand.’
In de kleine studio waren nog drie mannen van middelbare leeftijd. Ben liet ons even achter bij de geluidsman omdat hij snel moest aanschuiven om zijn sporthoogtepunt van het weekeinde te noemen. Ben begon lyrisch te vertellen over de winst van de vrouwen van Oranje Nassau op een Limburgse ploeg - ik weet niet welke sport het betrof – toen in de opnameruimte een gsm klonk. Ben praatte onverstoorbaar door. De beller was echter een aanhoudend type ‘…en daar houd ik het even bij,’ zei Ben, ‘want dan kan ik mijn telefoon opnemen die u nu hoort.’
Ben trok de koptelefoon van zijn hoofd en liep snel het gangetje in, terwijl zijn collega op hetzelfde moment de verzoekplaat Amor van Julio Iglesias aankondigde en de geluidsman met een handgebaar duidelijk maakte dat hij de muziek moest instarten. Dit team was duidelijk goed op elkaar ingespeeld.
Daarna nam ik plaats tegenover Ben. Hij had vooraf al gezegd dat hij het boek binnen een dag had uitgelezen. Dat heb ik al van meerdere mensen gehoord en dat moet ik natuurlijk als een compliment opvatten, maar het is ook raar om te horen, omdat ik er zolang op heb geploeterd.
Bovendien heb ik mij bij interviewers wel vaker afgevraagd of ze het boek daadwerkelijk hadden gelezen. Zo niet Ben; het leek of hij elke pagina had uitgeplozen. En het leuke was dat Ben als doorgewinterd basketbalverslaggever ook zijn eigen ervaringen met Boot in ons gesprek verwerkte.
We wervelden door het boek. En ik kan niet anders zeggen dan dat Ben dat vakkundig deed. Ik mocht ook nog een nummer laten horen van een cd die ik op verzoek had meegenomen, maar ik vergat erbij te zeggen dat het liedje slechts 1.34 minuten duurde.
Maakte Ben helemaal niks uit en mij dus ook niet. Ik heb nog nooit zo relaxed in een studio gezeten. De beloofde twintig minuten liepen al snel uit tot drie kwartier. De luisteraars liepen toch niet weg.
Ik weet niet hoe Ben dat precies flikte, maar we hebben ongeveer het hele boek doorgenomen.
Het kortom, was een prettige start in de luwte. Ik maakte een paar domme opmerkingen die niemand ooit te horen zal krijgen.
Daarna moest ik nog even voor de foto poseren die deze week in de Weekkrant staat, bij een –zo ontdekte ik vandaag- welhaast ego-verpestend positief artikel van de wonderlijke kerel Ben Kamphuis.
het mediacircusGeplaatst door Igor Wijnker vr, mei 29, 2009 21:56:02Ik neem direct weer terug wat ik de laatste keer schreef: van dat ik al helemaal klaar ben met dat nieuwe boek en er nooit meer over wil praten. Dat komt natuurlijk óók door de positieve reacties die ik tot nu mocht ontvangen van de eerste lezers (dank hoor!), maar voor dit stukje wil ik toch even benadrukken dat ik in eerste instantie vooral dankzij Ben Kamphuis weer helemaal ben opgeleefd.
Ben (links op de foto, in gesprek met Ton Boot) heb ik in 2006 tijdens het laatste seizoen van coach Boot leren kennen. Ik dacht lange tijd dat ik met m’n 1.74 meter ongeveer de kleinste basketbalverslaggever van Nederland was, maar Ben bleek nog iets kleiner te zijn en dat nam mij meteen voor hem in.
Ben is zo’n duizendpoot bij wie je je afvraagt waar hij zijn tijd vandaan haalt. Ben werkt 40 uur in de week bij KPN. In zijn vrije tijd schrijft hij voor huis-aan-huis-blad De Weekkrant, hij is correspondent voor PA sport, verslaggever/presentator bij de ziekenomroep van het Martini Ziekenhuis. En een ouwehoer in de goede zin van het woord.
En, laten we dat vooral niet vergeten, een doortastende journalist. Sorry De Wereld Draait Door, Pauw&Witteman, Knevel&Van den Brink, RTV Noord, NOS Journaal, Langs de Lijn, of Studio Sport, maar het sportprogramma van de Martini Omroep -200 á 300 luisteraars, inclusief de herhaling- kreeg deze week dus de rtv-primeur.
Daar gingen natuurlijk wel keiharde onderhandelingen aan vooraf. Toen mijn eerste boek in 2006 uitkwam werd er nogal aan mij getrokken door allerlei tv- en radioprogramma’s. Stuk voor stuk wilde men mij als eerste hebben. Uiteindelijk werd het De Wereld Draait Door. Gelouterd door deze ervaring zou ik het Ben natuurlijk niet makkelijk maken; hij moest toch wel met een heel aantrekkelijk voorstel komen.
Ben belde ‘s avonds om half zeven –enkele seconden nadat ik mijn tong had verbrand aan de hete soep- of ik om 21.00 uur in de studio kon zijn.
‘Geen probleem,’ zei ik. Als ik namelijk iets had geleerd van dat overspannen media-gedoe in 2006 dan was het: gewoon overal op ingaan.
Ik was wel iets te optimistisch tegen Ben geweest, want hoewel mijn muze annex websitebouwer en ik ruim op tijd vertrokken en in de nieuwe parkeergarage van Martini arriveerden, waren we om 20.55 nog steeds naar de hoofdingang op zoek. Het nieuwe ziekenhuis is een modern architectonisch kunstwerk, maar deugdelijke richtingaanwijzers vond men blijkbaar achterhaald. Kortom: als Vip ben je bij het Martini Ziekenhuis volledig aan je lot overgelaten.
Ah, een bordje: hoofdingang. We konden niet precies zien in welke richting de aanwijzer wees, we namen de lift. Een sprekende lift: ‘Deze lift gaat omhoog,’ zei een blikkerige vrouwenstem. We kwamen uit de op de derde etage en betraden een volledig verlaten parkeerdek. Zonder camera’s (ik sms’te deze toplocatie meteen even door aan Wes).
We stapten terug in de lift, ik drukte op de 0 en de vrouwenstem zei: ‘Deze lift gaat naar beneden.’
We stonden buiten, volledig gedesoriënteerd en vroegen een man in pak naar de hoofdingang. ‘Dat is heel makkelijk,’ zei hij, ‘deze weg uitlopen en dan zie je het aan je rechterhand.’
Ik liep over een lege boulevard met veel kunstwerken. Ik had met Ben afgesproken dat ik hem zou bellen als we bij de hoofdingang stonden, waarna hij ons zou ophalen. ‘Waar sta je?’ vroeg hij.
‘Voor de hoofdingang,’ zei ik. ‘Bij die groene bestelbus.’ Mijn muze annex chauffeuse had de bus namelijk weer uit de parkeergarage gereden, omdat we geen geld bij ons hadden en het eerste halfuur was gratis.
‘Ik zie je niet,’ zei Ben.
Dat kon kloppen, want ik bleek voor de nieuwe hoofdingang te staan. Ben vond dit erg komisch. Hij zei dat we ons niet meer mochten verroeren. Hij zou naar ons toe komen. Ik dacht nog wel aan al die luisteraars die nu in de steek werden gelaten, maar zei daar natuurlijk niets over. Een Vip moet eerst aan zijn eigen belang denken, dat is namelijk de enige manier om de top te bereiken en –kan ik uit ervaring melden- om je aldaar te handhaven.
Mijn gsm ging. Het was Ben. ‘Ik ben bij de parkeergarage, je kunt de auto weer terugzetten hoor, ik heb een uitrijkaart voor jullie.’ Zijn woorden hadden een zeer kalmerend effect op mij; dat de uitzending inmiddels al was begonnen, leek hem totaal niet te deren. ‘Aahh, daar staan jullie!’ zei hij enthousiast. Ben stond te zwaaien aan de andere kant van de straat, bij de ingang van de parkeergarage. Hij droeg een korte broek en glimmende lederen schoenen.
We liepen ouwehoerend door de parkeergarage naar het oude gedeelte van het ziekenhuis. Toen we de oude hoofdingang naderden, passeerde een auto met daarin twee mannen. De bestuurder draaide snel het raampje open, hij was op zoek naar de eerste hulp-afdeling. Naast hem zat een jongeman die een theedoek tegen zijn hoofd drukte. De blauwe theedoek was doordrenkt met bloed.
(wordt vervolgd)
