igorblogt

igorblogt

Hier staan veelal persoonlijke verhalen.

Ik ben ook behoorlijk actief op Twitter: kijk maar.
En heb zelfs een website: www.igorwijnker.nl

Meine Heimat (een potentiële hit)

Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker wo, september 28, 2016 16:03:23
Vandaag is in het Europees Parlement een lans gebroken voor het Nedersaksisch. Ik spreek weliswaar met een Noord-Hollandse knauw (met een vleugje West-Fries), maar heb toch ook een zekere voorliefde voor het Duits. Heb ik waarschijnlijk van mijn voorouders (de familie Winke(r/n/l)) die tot eind 18e eeuw in Cloppenburg woonden en ongetwijfeld Nedersaksisch spraken.

Dit lied over mijn Heimat speelde ik eerder dit jaar tijdens De Meindert, Igor, Jonge Boschfazant & Kesanova Show in de Kroeg van Klaas.

Een van de bezoekers -wiens naam en gezicht mij zijn ontschoten- bezwoer me zelfs dat dit een potentiële hit is. En daar herinnerde hij me een paar maanden later weer aan, toen hij tevergeefs had gevraagd of ik dat lied weer wilde spelen.

Ik weet niet op welke hitparade hij doelde, maar hoop dat deze opname hem bereikt en dat ik hem er een plezier mee doe. En als hij Meine Heimat bij een Nedersaksisch georiënteerde dj wil pluggen dan heeft hij uiteraard mijn zegen.

Het is in elk geval geschreven en gezongen in mijn beste Duits, en er zit een knipoogje naar The Scorpions in.

En hoewel er het een en ander schort aan de opname, gemaakt met een portable recorder aan de keukentafel, lijkt mij dit toch een mooie dag om het de wereld in te slingeren. Komt-ie:





  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post322

Kunstsubsidies en de lange termijn

Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker do, augustus 04, 2016 15:27:47
Twee portretten van Rembrandt, 160 miljoen euro.

Ik snap de opwinding over de toegekende kunstsubsidies heus wel, maar laten we niet te snel oordelen en ook naar de lange termijn kijken. Het is nu investeren en dan kan best even duren voor je de vruchten plukt.
Ik bedoel, over circa 380 jaar is het helemaal niet denkbeeldig dat er twee verloren gewaande liedjes van De Staat in pak-'m-beet Polen worden gevonden en dat die vervolgens worden aangekocht door de Belgische regering en Studio Brussel.
Laatstgenoemde zender zal onder meer alle opbrengsten van de Glazen Huis-actie aan dit goede doel besteden in plaats van aan het al eerder beloofde dagje uit voor de smartphone-bochelkinderen.
Het aankoopbedrag van 500 miljoen Amerikaneuro's (dat is omgerekend 600 miljoen huidige euro's, incl. inflatiecorrectie) lijkt nu heel veel, maar het zijn gewoon hele andere, onvergelijkbare tijden.
Had je in 1634 tegen Rembrandt gezegd dat die twee huwelijksportretten ooit nog 'ns voor 160 miljoen euro zouden worden gekocht door de staat (zonder hoofdletters) en een groot museum, had hij je waarschijnlijk raar aangekeken en gezegd: "ach joh, gekkie! Doe niet zo mal! (of hoe ze dat dan ook zeiden in die tijd) 160 florijnen, zul je bedoelen."

  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post317

Tabee V&D! (Of: R.I.P geliefde slip)

Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker zo, februari 21, 2016 16:57:08

Ik mag graag de indruk wekken dat ik progressief en ruimdenkend ben. Maar de laatste jaren merk ik dat ik in veel opzichten behoorlijk conservatief ben en mijn afkeer tegen de nieuwe tijd blijft groeien. Telkens weer een nieuwe energieleverancier, ziektekostenverzekering, een nieuwe aanbieding voor een kranten- of smartphone-abonnement, nieuwe digitale facturen van een werkgever (“met dit instructiefilmpje kun je het in 30 minuten leren”). Weer een nieuw wachtwoord. En de vernieuwde en verbeterde internet- en telefoonverbinding .

Reparateur (de derde in twee weken): “Zo. Nu is uw verbinding 3x zo snel meneer!”

“Dat is leuk, maar ik heb liever dat het gewoon elke dag werkt. En dat we kunnen bellen.”

“In principe wel. En deze lijn is dus 3x zo snel, ideaal als je films wilt uploaden”

“Ik hoef geen films te uploaden.”

Graag zou ik willen afspreken dat we geen dingen meer veranderen die toch al goed functioneerden.

Ik was vorige week zelfs blij dat ik weer gewoon naar de tandartspraktijk kon bellen voor een afspraak voor ons gezin. De afgelopen jaren moest ik daarvoor drie digitale formulieren invullen. Mijn blijdschap was van korte duur. De vrouw aan de andere kant van de lijn hoopte en dacht dat het snel weer zou worden ingevoerd. Er moesten alleen nog wat euvels worden verholpen. Dit zou ongetwijfeld worden gedaan door het bedrijf dat dit geweldige systeem een paar jaar geleden had bedacht en geïnstalleerd. Uiteraard tegen een riant uurtarief. Maar dat wel zou worden opgehoest door de cliënten - zonder dat ze het doorhebben.

Ik kan extra genieten van simpele, betaalbare producten die het al jaren of decennia goed doen. Zoals van ons espressopotje dat –inmiddels helemaal zwartgeblakerd- nog steeds voor heerlijke koffie zorgt. Ik wil al die amateur-barrista’s niet voor het hoofd stoten, maar daar kan echt geen moderne machine tegenop.

Zo kocht ik jarenlang mijn onderbroeken (donkerblauwe slips, maat L) bij Vroom&Dreesman. Drie voor € 5,-, onverwoestbaar. Nou ja, als ze vaak genoeg wast en er heel veel uren mee op stoelen en fietszadels zit dan slijten ze op den duur wel.

Omdat het niet in mijn hoofd opkwam dat V&D ooit uit mijn leven zou verdwijnen vond ik het niet nodig om een flinke voorraad in te slaan. Ook niet toen een paar jaar geleden het V&D distributiecentrum –en grootste werkgever- in mijn dorp werd gesloten en er 110 mensen op straat kwamen te staan.

Dit had een signaal voor mij moeten zijn. Ook al was dit volgens de directie slechts een logistieke keuze en ontkende zij dat de keten in zwaar weer verkeerde.

Ik weet nog dat ik rond die tijd weer ‘ns drie slips aanschafte in mijn warenhuis (vestiging Groningen) en met vertedering naar een bejaarde man keek die in één keer wel twintig onderbroeken en tien hemden kocht. “Zo, die kan mooi tot en met zijn dood zijn favoriete ondergoed dragen.” Het was een rustgevend idee. Stom genoeg volgde ik zijn voorbeeld niet.

Ik werd al snel gestraft. Kort daarna verkocht mijn warenhuis geen blauwe slips meer. “Dan maar grijze,” dacht ik, ruimdenkend als ik soms ben. Maar die bleken net te strak te zijn. Daarna probeerde ik de witte, ook maat L. Ook te strak. En tenslotte de zwarte: van hetzelfde laken een pak.

Ja, ik weet wat je denkt, maar maat XL was overduidelijk te groot.

De verkopers, altijd ouderwets vriendelijk, konden het verschil ook niet verklaren: “maar de donkerblauwe kunt u nog wel online bestellen.” Zoals een plaatsgenote (en V&D-werkneemster) me echter al had gewaarschuwd voor de slechte webwinkel van haar bedrijf, was het een helse zoektocht om bij de online slips te komen. En mijn donkerblauwe slip zat er niet tussen.

Met dit soort tegenslagen kan ik moeilijk omgaan. Ik weiger me er in deze eerste fase (die van de ontkenning) dan ook bij neer te leggen. Nog een behoorlijk lange tijd heb ik dus naar mijn favoriete slip gezocht. Niet dat ik er speciaal voor op uittrok, maar telkens als ik in een (middel)grote Nederlandse stad was en de tijd had om de plaatselijke V&D te bezoeken, stiefelde ik meteen naar de afdeling ondergoed. Om even later gedesillusioneerd en zonder nieuwe slips door de klapdeuren weer te worden uitgespuugd. En het uiteindelijk tot me doordrong: mijn favoriete slip was definitief verleden tijd.


Inmiddels heb ik een goede vervanger gevonden bij een andere keten. Een witte, zit comfortabel, is scherp geprijsd, maar de eerste stiksels beginnen al los te laten.

Zo goed als de blauwe V&D-slip wordt het nooit meer.



  • Reacties(2)//deblogger.igorwijnker.nl/#post312

De Avonden (een liedje)

Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker ma, december 28, 2015 10:29:46

Eindelijk een lied over het boek dat ik vele jaren heb herlezen in december. Door Arie Paulowna en zijn broers en zus.

  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post310

Noteer in je agenda:

Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker ma, oktober 05, 2015 13:00:24

Geënthousiasmeerd door bovenstaande fraaie foto zal ik donderdagavond een bijzonder wielerverhaal voorlezen. Verder een persoonlijk verhaal over vallen. Ook is het mij al langer een doorn in het oog dat Meindert Talma nog steeds geen eigen leader heeft. Deze zal tijdens de show worden onthuld. Tevens introduceer ik een nieuwe korte multimediale rubriek (denk aan Een Ander Joods Geluid, maar dan anders), waarvan het nog maar de vraag is of die een lang leven beschoren zal zijn. Kortom: ik heb mij weer belachelijk uitgesloofd om jullie een plezier te doen. Ergo: niet komen zal ik nog net niet als een belediging opvatten, maar noodzaakt mij toch om de gele kaart uit mijn borstzakje te halen. Nee, laat ik het anders formuleren: ik zou het waarderen als je erbij bent, bij deze show vol "multimediahilariek" zoals Fokke van de Kroeg van Klaas het op de nieuwe poster heeft getypeerd.

Donderdag 8 oktober De Meindert, Igor, Kesanova en soms Pepr Show in de Kroeg van Klaas. Aanvang: 20.30 uur. Entree: gratis!

  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post308

Dag van de materiaalman

Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker do, september 24, 2015 14:21:20

Omdat het vandaag Nationale Dag van de Materiaalman is plaats ik hier een passage uit mijn boek Onder Marokkanen:


De volgende zondagmiddag is het proppen in de bestuurskamer, want er zijn twee teams op bezoek. Hassan vraagt of ik de gasten van een drankje wil voorzien. Dat wil ik wel, maar praktisch is het niet: ik zit achter in het hoekje, ingeklemd tussen de welvarende bestuursleden van Sporting Martinus. En Hassan zit naast de geopende deur, op nog geen twee meter van de bar. Hij kan zijn bestellingen zo naar de barman roepen. Ik vraag dus of hij dat zelf wil doen.

‘Nee,’ zegt Hassan, ‘ik praat niet meer met die man; die man is gek.’ Die man is kantinebeheerder Taher.

Omdat Habib druk in de weer is met administratieve zaken, hijs ik mij uit de stoel en wurm ik me langs de anderen een weg naar de kantine. Ik kan er alleen langs als de gasten hun buik tegen de tafelrand duwen en we allemaal onze adem inhouden. Als ik eenmaal bij Taher ben gearriveerd, blijkt hij precies hetzelfde over Hassan en het bestuur te denken. Ik vraag, op nadrukkelijk verzoek van Habib, of hij een bonnetje wil uitschrijven. Dat doet Taher met veel tegenzin en volgens mij alleen maar om mij – de Nederlandse gast – niet in verlegenheid te brengen.

Terug in de bestuurskamer worstel ik mij weer op mijn stoel en vertellen de mensen van Sporting Martinus dat zij zestien teams met F-pupillen hebben en geen leden meer kunnen aannemen. Ik ben er inmiddels achter dat clubbestuurders óf graag praten over het eigen succes óf klagen over het gebrek aan vrijwilligers. ‘We hebben een ledenstop. Het is bij ons elke zaterdag een gekkenhuis,’ zegt het Amstelveense bestuurslid.

Ik vertel maar niet wat ik een dag eerder bij Chabab meemaakte. In gedachten ga ik wel terug naar gisteren.

Het is een grijze en kille zaterdagochtend en ik denk opeens: laat ik eens afwijken van mijn min of meer vaste bezoekdagen (dinsdag, donderdag, vrijdag en zondag) en kijken wat er nu bij Chabab gaande is. Bar weinig, op het eerste gezicht. De kantine is gesloten, de gordijnen zijn dicht. Alleen de deur van het materiaalhok is open. Daar tref ik Mustapha, de gesubsidieerde materiaalman. Hij heeft rubberen laarzen aan, een honkbalpet op en draagt keepershandschoenen. ‘Hé, jongen, wat kom je doen?’

Ik kom kijken hoe hij de Lijnvast Markeerwagen van Perfors vult met kalkwater en vervolgens mooie witte lijnen trekt. Mustapha doet dit werk samen met Mous, maar die staat nog steeds op non-actief. ‘Mous is ziek, hè,’ zegt Mustapha schertsend. ‘Hij wil niet werken. Heeft hij ook nooit gedaan; z’n vrouw werkt voor hem. Hij heeft een Nederlandse vrouw.’

Ik volg Mustapha en zijn Lijnvast Markeerwagen over het hele veld. Hij doet zijn werk consciëntieus. Ook de dwarsstreepjes op de achterlijn, die toch een anoniem (kwade tongen spreken zelfs van overbodig) bestaan leiden, markeert Mustapha uit de vergetelheid. Losgescheurde plaggen gras worden teruggelegd en weer aangestampt. ‘Het A-veld is slecht. Vroeger hadden ze bij de groenvoorziening een man die het perfect onderhield. Nu zie ik nooit meer iemand.’ Die klacht hoorde ik ook al bij Amsterdam Serefspor, de andere voetbalclub op dit sportpark. In stadsdeelraadjargon heet het dat Sportpark Riekerhaven ‘niet de hoogste prioriteit heeft’.

Daarna maakt Mustapha de kleedkamers schoon. Het is alsof de spelers hun best hebben gedaan om zoveel mogelijk rotzooi achter te laten. ‘Moet je kijken,’ zegt Mustapha vol verwijt. ‘Dit is van het veteranenteam.’ Hij raapt wat proppen papier en tape op en gooit ze in de vuilnisbak die in de kleedkamer staat. ‘Prullenbak? Nee hoor, dat doen wij niet bij Chabab. Dat is te moeilijk.’

We lopen naar het materiaalhok. Mustapha stopt de tenues in de wasmachine, die evenals de droogmachine van het merk Atlas is.

‘Komen die uit Marokko?’ vraag ik.

Hij kijkt me verbaasd aan: ‘Nee hoor, hoezo? Gewoon bij Megapool.’

Ik wijs naar het merk.

‘O, dat… dat is toeval.’

Ik vertel dat in mijn vorige team de spelers om de beurt de grote tas met tenues zelf mee naar huis moesten nemen en wassen. Deze machines staan ook nog maar sinds kort bij Chabab, legt Mustapha uit. ‘Daarvoor gingen wij jarenlang naar de wasserette, omdat Chabab geen wasmachine kon betalen.’

‘Maar die wasserette was toch ook niet zo goedkoop?’ vraag ik.

‘Poeh, zeker. Ongeveer zesduizend gulden per jaar.’

‘Hoe lang heeft Chabab dat op die manier gedaan?’

‘Oh, jááren. Maar ik heb zelf ook vaak Chabab-kleding gewassen hoor. Mijn vrouw wilde dat niet doen, omdat het te smerig was. Het mocht wel in onze wasmachine, maar dan moest ik dat zelf maar doen. En ik moest het ook zelf ophangen.’

We horen gestommel, boven ons in de bestuurskamer. ‘Wordt daar ook geslapen?’ vraag ik.

Mustapha knikt, op zodanige wijze dat het ongepast is hierover door te vragen. ‘Ik ga douchen,’ zegt hij, ‘wil je thee?’ De materiaal- en terreinman staat te neuriën onder de douche.

Uit: Onder Marokkanen, een jaar bij FC Chabab (Nieuw Amsterdam, 2006), hoofdstuk 9 Fusiedriften

Naschift: Dit voorjaar heeft FC Chabab dan toch afscheid genomen van Sportpark Riekerhaven. Na talloze vergeefse pogingen om met een Amsterdamse club te fuseren is FC Chabab deze zomer eindelijk gefuseerd. Vanaf dit seizoen (2015-2016) speelt FC Chabab weer in de Hoofdklasse, maar nu in roodwit tenue en onder de naam Nieuw Utrecht. De thuiswedstrijden zijn op Sportpark Rijnvliet, in Leidsche Rijn.

Naar verluidt heeft SV Nieuw Utrecht feitelijk Chabab overgenomen, inclusief de huurschuld van 28.000 euro. Volgens de gemeente Utrecht heeft Nieuw Utrecht zelf nog een schuld van 238.000 euro.





  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post306
« VorigeVolgende »