Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker vr, juni 25, 2010 12:59:00
Jean Paul Schutten, gelauwerd kinderboekenschrijver en beheerder van een van de leukste weblogs die ik ken, herinnerde mij aan het feit dat Michael Jackson precies een jaar geleden stierf, terwijl ik mijn werkkamer aan het witten was.
‘Wat?!,’ dacht ik, ‘Is het al weer een jaar geleden dat deze kamer is geverfd?!’ Direct gevolgd door de vraag hoeveel werk er sindsdien in deze ruimte eigenlijk is verricht. Als je, zoals ik, bent opgegroeid in een omgeving met een sterk ontwikkelde arbeidsmoraal draag je die vraag je hele leven bij je.
Ik heb hier niet stilgezeten, houd ik mezelf voor. Maar het is vooral onbetaald werk dat ik heb verricht: redactiewerk voor een boek, ideeën uitgewerkt, liedjes geschreven, tientallen radioprogramma’s voorbereid, teksten voor dit medium.
Ik verdien net genoeg om van rond te komen, maar ondertussen knaagt die vraag. En anders knaagt de omgeving wel, ook al heet het dan interesse: ‘ik lees weinig meer van je. Schrijf je nog wel?’
‘Ja hèhè, tuurlijk,’ zeg ik dan geprikkeld.
Sinds m’n laatste boek en het witten van mijn werkkamer ben ik zoekende. Probeer ik dus andere uitingsvormen. Omdat ik dat nu het liefste doe, omdat ik wil ontdekken wat ik kan.
Al is het misschien tegen beter weten in. En besef ik ook wel dat je niet te ver van je basis moet afdrijven. Hoe witter Michael Jackson werd, des te minder echt werd zijn muziek. Maar zijn arbeidsethos heeft hem nooit verlaten. Zelfs na zijn dood.
Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker do, juni 24, 2010 13:11:46Voor de duidelijkheid: alle personen of producten op de foto heten Igor.
Toen ik nog overwoog om profvoetballer te worden, zocht ik een voorbeeld. Dat was Jesper Olsen, maar vanwege de naam spiegelde ik mij ook korte tijd aan deze Igor.
Veel dichterbij stond deze Igor:
Hij kwam uit Heerhugowaard, speelde met mijn broer in het jeugdteam van AZ en met de broertjes Frank en Ronald de Boer in de Noord-Hollandse selectie. Igor was helemaal niet zo goed, maar enorm grappig. En dat sprak mij meer aan dan die serieuze sporters die later beroemd werden. Misschien wilde ik liever geliefd worden om mijn humor.
Maar ja, toen kwamen kort daarna de hormonen en wilde ik liever zo'n soort Igor zijn:
Opvallend: er zijn diverse zwembroekmodellen die Igor heten. Ik had destijds ook best een fotogenieke sixpack. Sterker: ik had de aanleg om zo’n Igor te worden:
Maar dan zou ik door mijn geringe lengte een soort tweede Yuri van Gelder worden, of –gezien onze leeftijden- dan zou Yuri later een tweede Igor Wijnker worden.
Een andere sport dan maar. Ik wilde best zo’n Igor worden:
Maar daar moest ik dan wel dit soort dingen voor doen:
Misschien ging ik toch liever met een lift omhoog en was ik ook meer van dit soort sporten:
Wat ik zeker wist was dat ik in elk geval niet zo'n Igor wilde worden:
Met stropdas, bedoel ik.
Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker vr, juni 18, 2010 18:51:37Ik weet niet of ik in een serieuze identiteitscrisis ben beland, maar de laatste tijd vraag ik mij steeds vaker af: wat wil ik en wie ben ik eigenlijk? Een wezensvraag die sinds een prachtige zondag in mei zelfs als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangt. We zaten die zonnige dag met familie (drie generaties) bij de recreatieplas in Oost-Groningen te nietsen op het picknickkleed toen uit het niets een vrouw van middelbare leeftijd keihard “IGOR!!!” riep.
Hoewel ik in die contreien, afgezien van de genoemde familie, niemand ken, voelde ik mij direct aangesproken. Want ja: Igor, dat ben ik, in principe.
Bleek dat vrolijke jonge mannetje met een schofthoogte van ongeveer 75 cm ook naar de naam Igor te luisteren. Of eigenlijk deed die Igor dat helemaal niet, want hij kwam ondanks de waarschuwing van zijn baasje kwispelend op ons af, stak zijn neus in onze tassen en huppelde weer weg.
Ik vind Igor een rare naam voor een hond.
Maar hoe ziet de ideale Igor er dan wel uit? Misschien komt mijn beeld van Igor helemaal niet overeen met de werkelijkheid.
Tijd voor een zelfonderzoek. Tegenwoordig is dat heel simpel: je gaat naar Google, tikt je naam in en drukt op de knop afbeeldingen. In 0,22sec kreeg ik 5.860.000 afbeeldingen van Igor. Dat was niet alleen een overweldigende, maar ook een verfrissende en bij vlagen schokkende ervaring.
Igor blijkt hoe dan ook veel veelzijdiger te zijn dan ik altijd heb vermoed, al hoeft dat niet persé gunstig te zijn. Dan heb ik last van een selectief geheugen. Zo kan ik mij niks meer herinneren van deze periode:
En zelfs niet nadat ik met Natasha brak en mijn imago veranderde:
Er staat me nog wel vaag iets bij van die levensfase toen ik heel erg met mijn lichaam bezig was. Ik was er vroeg bij, ja:
Die periode, die nogal lang duurde, bereikte een hoogtepunt toen ik de CIOS-opleiding deed en uren per dag sportte.
Kort daarna raakte ik in de ban van de muziek. Dat was in de grungetijd:
Uiteraard wil Igor zichzelf graag van zijn beste kant (laten) zien. Al wordt dat ook wel eens overdreven.
Igor is heus geen heilige. Maar hij heeft zich wel altijd ingezet voor bejaarden. Hier zie je hem met Lela (ja, Igor staat op zo'n goede voet, dat hij ze bij de voornaam mag noemen):
En hier met Maria Huber:
Igor is ook een echte familyman, zoals deze foto uit de oude doos illustreert:
Maar je kunt nooit voorkomen dat ze je vastleggen terwijl je net een pornosite bezoekt:
De slimmere versies van Igor klikken het scherm op tijd weg:
(Volgende keer: méér Igor)
Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker ma, juni 14, 2010 13:24:26De weersvoorspellers hadden het wéér bij het verkeerde eind. Het was wederom helemaal geen grijze of natte dag. Het waaide nauwelijks, de zon scheen niet al te uitbundig: ideale omstandigheden om weer eens op pad te gaan om onze provincie beter te leren kennen.
Het Hoogeland: daar wilde ik wel eens naar toe. ‘Wellicht het meest karakteristieke deel van Groningen,’ lees ik in Golden Raand – Landschappen van Groningen. ‘Weidsheid. Uitgestrekte akkers vol wuivend graan en koolzaad.’ Het land van Ede Staal, zou ik eraan willen toevoegen.
Fietsen uitgeladen op een parkeerplaats voor een lagere school in Warffum, waar ze maandagmiddag met z’n allen op een groot scherm naar Nederland-Denemarken gaan kijken.
Eerst even naar Noordpoolderzijl, dat heeft de kleinste zeehaven van Nederland. Haven is inderdaad een groot woord voor de smalle ondiepe geul die bij laagwater geheel droog valt.
Er lag nog één vissersboot, een rondvaartboot, een platbodem van particulier en er voer juist een huurjacht binnen.
We aten onze gesmeerde boterhammen op de steiger. Keken en luisterden geamuseerd naar drie kinderen die uitgebreid een dode en halfvergane meeuw bespraken en daarna heel stout over het hek klommen en het met slijk bedekte grasland betraden. Het jochie probeerde er met z’n step te rijden, dat ging hem nog best goed af.
Op de steiger passeerde ook een wonderlijk glimmend beestje: een kruising tussen een garnaal, pissebed en sprinkhaan. Dat springen deed het beestje echter heel ongecontroleerd; het moest zich telkens opnieuw oriënteren na weer een noodlanding op de rug of zij.
Aan de andere kant van het haventje graasden ganzen, koeien en schapen. En lammetjes die al in de puberleeftijd waren. Pas toen een van de beestjes begon te piesen, ontdekten we dat het uiertje halverwege de buik heel geen uiertje was, maar een leutertje. Vervolgens stelde het andere rammetje zich keurig in rij voor hem op, perste er eerst een paar drollen uit en begon toen ook te piesen. Wel handig zo’n vrij hangende plasser.
Daarna nog even een Dokkummer kovvie (met slagroom en een flinke scheut Weduwe Joustra Beerenburg) op het terras van het café, waar ook twee kerels zaten die met de platbodem waren gekomen, al de nodige drankjes op hadden en nogal luidruchtig waren, maar eerder op een aanstekelijke dan vervelende manier.
Met een licht hoofd en warme alcoholbenen verlieten we de kust en reden landinwaarts. Ik wilde namelijk naar het Hoogeland.
Weidsheid inderdaad en wierdedorpen waar de nuchterheid had plaatsgemaakt voor oranjegekte. We fantaseerden over het zou zijn om hier te wonen. Het ene moment reden we door een sfeervolle oude dorpskern of een groene buitenwijk met statige huizen en prachtige oude bomen. De volgende bocht belandden we in een straat waar ik ondanks de oranje slingers en deze fraaie junidag direct zelfmoordgedachten voelde opkomen. Dat al die dorpjes als Uithuizen, Usquert, Warffum en Baflo stuk voor stuk stationnetjes hebben pleitte weer heel erg voor deze plekken. Usquert heeft ook een fraai gelegen ijsbaan.
Even voorbij Rottum priemden twee kapotte schoorstenen van een voormalige steenfabriek in de lucht. Op de hoogste pijp stonden van boven naar beneden de letter eres. Er stonden ook nog een paar muren van de fabriekshal overeind. Dit soort plekken oefent een grote aantrekkingskracht op ons uit.
Ik wilde al over het hek klimmen toen we in de weelderige tuin een man zagen die hout sprokkelde. Mijn vriendin sprak hem aan en hij zei: ‘als je geïnteresseerd bent, een rondleiding is gratis.’
En daar liepen we dan door de heerlijke tuin in het kielzog van Bert Lanjouw, die met liefde en kennis vertelde over de voormalige steenfabriek Ceres die in bedrijf was van 1857 tot 1968. De bakstenen en draineerbuizen die hier werden gebakken. De boten die via het Boterdiep de klei en brandstof aanvoerden. De kleinste schoorsteen die bij een hevige storm een kopje kleiner was gemaakt. Over de gebouwen die in 1974 grotendeels waren gesloopt, maar nu in de vertrouwde handen waren van Bert en zijn vrouw.
Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker ma, april 12, 2010 12:46:44
Deze foto maakte ik onlangs in Assen. Zij* staat afgedrukt op twee pagina's in het aprilnummer van het magazine hockey.nl waarvoor ik elke maand op reportage ga.
De laatste uitzending van m'n radioprogramma is trouwens ook weer te beluisteren. Dat kan hier. Zo'n wereldreis met popliedjes is mij goed bevallen, dus die gaan we aanstaande woensdag voortzetten.
*Steeds vaker moet ik tegenwoordig opzoeken of een woord van het mannelijke of vrouwelijke geslacht is. Een foto mag zowel vrouwelijks als mannelijk volgens mijn (licht)groene boekje. Afgaande op deze foto vind ik 'zij' gepaster.
Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker wo, maart 31, 2010 11:43:06
Het heeft de jury van de Nico Scheepmakerbeker behaagd om Bezeten. Ton Boot, de winnaar & het laatste seizoen te nomineren voor het beste sportboek van het jaar.
Hier staat de shortlist van de tien boeken.
Het is de eerste keer dat een jury beslist over de winnaar en niet –zoals in het verleden- de sportjournalisten die hooguit enkele van de boeken hadden gelezen.
De winnaar wordt op 26 april bekend gemaakt in het Olympisch Stadion.
Je kunt nog tot 21 april op deze plek stemmen voor de publieksprijs. Da’s een kleine moeite, je hoeft slechts naar de B van Basketbal te scrollen.
Uiteraard is het zaak om nu met beide benen op de grond te blijven staan en ook nog eens niet naast de schoenen te gaan lopen. En dat valt niet mee. Het wordt ook enorm onderschat door mensen die nooit worden genomineerd. Toen ik destijds werd genomineerd voor de Tom Bouws-prijs, was ik ook enige tijd van slag. Ik schreef zelf al een dankrede, die ik nooit heb kunnen uitspreken.
Ik heb van die ervaring geleerd dus probeer ik het leven nu gewoon weer op te pakken: worden er plannen gesmeed voor een nieuw ambitieus multimediaal project en moet er nog een radioprogramma worden gemaakt voor vanavond.
