igorblogt

igorblogt

Hier staan veelal persoonlijke verhalen.

Ik ben ook behoorlijk actief op Twitter: kijk maar.
En heb zelfs een website: www.igorwijnker.nl

Wordt 2019 het jaar...

Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker ma, januari 07, 2019 09:57:26

…dat je het verhaal van je leven schrijft – of laat schrijven?

Het is een diepgekoesterde wens van veel Nederlanders. Begrijpelijk, want het geeft enorm veel voldoening (zie verderop).

Helaas is het ook een voornemen dat vaak wordt uitgesteld of na een enthousiast begin weer in de la verdwijnt. Dat is heel herkenbaar. Schrijven=zitten. En schrappen. En blijven zitten. En door pijnlijke fases heen ploeteren. Geloof me: zelfs de grootste schrijvers die de mooiste zinnen zo uit hun mouw lijken te schudden, moeten daar heel hard voor werken.

Maar, en nu komt het…dat is het allemaal waard.

Als je geen zin hebt in dat gezwoeg, kun je natuurlijk ook een ervaren schrijver (…vul hier je favoriete biograaf in) inhuren. Kijk bijvoorbeeld eens hier.

Ik heb hieronder enkele redenen op een rij gezet om jezelf of een professional aan het schrijfwerk te zetten voor het verhaal van je leven:

1. Je geeft de wereld en jezelf iets heel moois en waardevols.

2. We leven in een jachtige tijd waarbij we te weinig of te kort stilstaan bij bijzondere gebeurtenissen. We gaan snel weer over tot de orde van de dag. Het is verrijkend om in alle rust te reflecteren op je leven. Het kan het verleden en dus ook het heden meer glans geven, het kan tot nieuwe inzichten leiden.

3. Het is ook simpelweg heerlijk om herinneringen op te halen. Om die mooie of ontroerende momenten weer te beleven, om te praten over een dierbare die er niet meer is.

4. Soms kan het ook enorm opluchten om het hart te luchten. Het (laten) opschrijven van je levensverhaal kan zelfs helpen bij het verwerken van moeilijke perioden.

5. De ervaring leert dat door het delen van je leven de band met de familie en andere dierbaren wordt versterkt. Meer inzicht leidt meestal tot meer begrip en waardering. De kracht van jouw woorden, die met veel zorg aan het papier zijn toevertrouwd, is van onschatbare waarde.

6. Het geeft veel voldoening: de zekerheid dat jouw verhaal generaties lang blijft voortbestaan. Of zoals muzikant Bert Hadders schreef na het lezen van het portret dat ik over hem had geschreven: “Ik heb het inmiddels al een keer of vier gelezen. Gewoon omdat ik er zo blij mee ben. Ik heb een beetje hetzelfde gevoel als na het uitkomen van onze eerste cd: ‘Als ik nu dood neerval is dit wat ik nalaat”. En dat voelt goed! Mooi geschreven, grappig en informatief.”

Mocht je nog niet overtuigd zijn, dan kun je gerust contact met me opnemen.

Veel schrijf- en vertelplezier in 2019.



  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post348

Zo kan het ook

Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker di, december 25, 2018 15:28:31
Een paar keer per jaar logeer ik bij mijn vriend Ferry en z’n lieve vrouw Monica in Amsterdam. Hun bovenwoning is een baken van rust en eenvoud in de jachtige stad. Pindakaas maken ze zelf en aan een kop koffie gaat steevast een ritueel vooraf van bonen malen (met de hand) en het water eerst koken vóór het in reservoir van het espressopotje wordt gegoten.

Het is ook alsof ze veel meer tijd hebben. Voor het bereiden van het eten, de maaltijd zelf, de gesprekken. Geen tv of smartphone die zich opdringt.

Volgens het CBS behoren Ferry en Monica tot de minima. Twee dagen per week verrichten ze ongeschoold werk. Precies genoeg om van te leven. Een leven zo sober dat het waarschijnlijk voor excentriek doorgaat. Naar het zwembad gaat Ferry bijvoorbeeld niet, wel zwemt hij een paar keer per week in een naburig meer. Het hele jaar door. Afgelopen juni ging ik voor het eerst met hem mee en was ik verkocht.

Beiden zijn ook begenadigde makers, maar dat schreeuwen ze niet van de daken. Zonder enige druk of haast werken ze maandenlang aan een verhaal (Ferry) of een tekening (Monica).

Ferry schreef een van de mooiste boeken die ik dit jaar heb gelezen: Achterwaarts vooruit. Helaas niet te koop, want verschenen in een bescheiden oplage van 70. Om het goed te maken krijg je straks hieronder een link die leidt naar een prachtig verhaal van Ferry.

Het is natuurlijk wel curieus dat ik jaren geleden de hoofdstad verliet voor een Gronings dorp en tegenwoordig pas in Amsterdam volledig tot rust kom. Toch is het zo: na een bezoek aan Ferry en Monica ben ik altijd opgeknapt en vol goede voornemens om mijn leven te veranderen. Die voornemens zijn zo voor de hand liggend dat het bijna lachwekkend is: genieten van het alledaagse, vrienden en familie meer aandacht geven, nu ze er nog zijn ze laten merken dat ze veel voor je betekenen. En vooral zoveel mogelijk datgene doen waar je het gelukkigst van wordt. Niet van zwemmen in het open water, bleek bij mij in oktober.

Ferry en Monica laten me zien hoe het ook kan, in deze jachtige en competitieve tijd die me meer in z’n greep heeft dan mij lief is. Mijn besluit om naast de journalistiek met Ieder verdient een boek meer levensverhalen vast te leggen is een eerste stap in de goede richting.

Het is enorm verrijkend om met een ander uitgebreid over zijn of haar leven te praten. Om stil te staan bij de belangrijke gebeurtenissen uit iemands leven en die op te mogen schrijven.

Nu alleen mijn eigen leven nog.

Weer was het mijn vriend die me de weg wees. Toen Ferry’s ouders recentelijk hun 50-jarige huwelijk met een etentje vierden kon hij zich geen duur cadeau veroorloven. Hij gaf hen -én zichzelf- iets veel waardevollers: een ontroerend portret van het gezin.

Het wordt tijd dat ik ook de pen ter hand neem voor een verhaal over mijn eigen familie.

Wie volgt?

PS: Dit verhaal van Ferry kan ik van harte aanbevelen.



  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post347

In Marokko

Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker wo, juni 20, 2018 14:06:38

Vanwege het WK voetbal, waaraan Marokko meedoet, heb ik het grote verhaal (tevens slothoofdstuk in mijn boek Onder Marokkanen) over mijn reis door dit wonderlijke land bewerkt en online gezet op Reporters Online en Blendle.

Hier is het eerste deel van het verhaal:




Het einde nadert van mijn seizoen bij FC Chabab (vrij vertaald: FC Jeugd), een kleine voetbalclub in Amsterdam-West waar ik als participerend journalist bijna dagelijks over de vloer kom. Ik heb in het tumultueuze jaar (waarin Theo van Gogh werd vermoord, ik bestuurslid werd en meedeed aan de ramadan) zo’n sterke band met enkele clubleden opgebouwd dat ik diverse uitnodigingen krijg van voetballers van het veteranenteam om mee te gaan naar Marokko. Al worden de meeste reizen toch weer geannuleerd.

Ik besluit mee te gaan met een educatieve, sportieve en charitatieve rondreis, georganiseerd door Mohammed el Johari. Ik heb hem weliswaar nog nooit bij Chabab gezien, maar volgens voorzitter/geldschieter Charly is hij een goede man.

De reis wordt gemaakt onder de vlag van zijn stichting Rabita, die de afgelopen vijf jaar honderden afgedankte rolstoelen in Marokko heeft afgeleverd. De Marokkaanse overheid financiert ook een deel van de reis.

Rolstoelen zullen ook nu weer worden overhandigd en wel door een groep Amsterdamse B-junioren (14-16 jaar), geselecteerd en getraind door onze eigen Mimoun.


Foto: Mimoun, trainer en nachtbraker na een nachtje doorhalen.

El Johari is een man van actie. Alles is al geregeld. Ik hoef alleen maar ja te zeggen en twee pasfoto’s in te leveren. En daarvoor heb ik nog een paar dagen.

Ik ga dus niet met de veteranen, maar met de jeugd naar Marokko. Toch met chabab (zonder hoofdletter) naar Marokko. Al gaan er ook heel wat voetbalvaders en begeleiders mee. En voorzitter Charly, die zich als een van de sponsors van de reis heeft opgeworpen. Uiteraard.

De avond voor het vertrek is er een bijeenkomst in het kantoor van Rabita, waar de ingepakte rolstoelen al klaar staan voor vertrek. De spelers drentelen rond, met één oor in contact met de MP3-speler, petjes schuin op het hoofd, stoere blik eronder, maar ondertussen scherp oplettend dat ze niet uit de toon vallen.

De consul-generaal van Marokko is er ook, maar El Johari is ontstemd omdat de groep nog niet compleet is. Hij doet geen moeite zijn ergernis te verbergen. Als Charly ook is gearriveerd kunnen we beginnen. “Tijd is tijd,” zegt El Johari. “En niet zoals vanavond om 19.30 uur en dan komt iemand om 20.00 uur. Als je dat doet, dan heb je geen principes en kun je geen persoon zijn.”

Onderuitgezakt in de versleten leren banken luisteren de jongens naar El Johari. “Jullie hebben goede cijfers op school gehaald. Daarom mogen jullie mee met deze reis. Het is niet alleen vakantie en voetballen. Jullie zijn de toekomst. Wees goede Marokkanen. Haal niet alles van internet en…”

El Johari’s gloedvolle speech wordt ruw verstoord door een gsm. Die van zichzelf. Vanaf de banken klinkt hoongelach. El Johari zet zijn telefoon uit en praat onverstoorbaar verder. “Jullie zijn de derde generatie, wij de tweede. Dus dat is prima. We geven de vuur…of hoe heet dat, Igor?...de fakkel, ja…door aan jullie. Ja, jullie mogen mijn Nederlands ook corrigeren. Dat is juist heel goed.”

De jongens krijgen te horen dat ze zijn uitverkoren, dat ze straks in Marokko heel bijzondere ontmoetingen zullen hebben (‘met hele hoge en belangrijke mensen’), ze veel zullen leren en zich dienen te gedragen. Enzovoort.

De consul komt ook uitgebreid aan het woord, in het Arabisch. Als hij na vier minuten klaar is en El Johari zijn dankwoord uitspreekt, roept een speler: “Wat zei ie? Ik heb het niet verstaan.”

“Ik ook niet!”

Een aanzienlijk deel van de uitverkorenen, geboren en getogen in Amsterdam, heeft het niet verstaan. Afgaande op de minutieuze vertaling van El Johari heeft de consul ook veel stichtelijks gezegd.


Foto: Op de foto met minister Chekrouni. El Johari praat geanimeerd met de minster, rechts voorzitter/suikeroom Charly.

Dan is eindelijk het moment waarop de meeste jongens hebben gewacht: de uitreiking van de sportkleding en de sporttas. Het is een uitgebreid pakket. Niet minder dan drie verschillende shirts zijn er vervaardigd: een witte, een rode en een oranje. Het witte tenue is duidelijk favoriet. De consul reikt de tenues persoonlijk uit en geeft elke speler vier zoenen. De cameraman van de multiculturele zender filmt en de meeste jongens moeten blozen.

Het rumoer neemt toe. “Meneer…meneer, waar moeten we morgen zijn,” vraagt een jongen ongerust, “want Schiphol is zo groot.” El Johari legt het uit en benadrukt dat iedereen drie uur voor vertrek aanwezig moet zijn. “Anders laten we je gewoon achter in Amsterdam!”

Verder lezen kan hier, via Blendle.





  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post342

Verloren land op Radio Noord

Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker ma, januari 29, 2018 19:36:11

Dat wil ik vaker doen, samenwerken met PJ Harvey. Zij bedacht de melodie, ik de tekst.

Zondag was voor het eerst ons liedje op de radio.

Prachtig vertolkt door Eva Waterbolk.

En smaakvol gearrangeerd door Frans Buschman.

Hier is de uitzending van
het betreffende radioprogramma Twij deuntjes veur ain cent van Henk Scholte: https://www.rtvnoord.nl/radio/programma/20060/Twij-Deuntjes-veur-ain-Cent/aflevering/14846

Ons lied begint bij 36.15.


En dit is een foto van Henk Scholte

Voor doven & slechthorenden of anderszins geïnteresseerden staat hieronder de songtekst van Verloren land:


De minister telt, het noorden schudt

Ze komen aan het fundament

De toekomst ligt achter ons, onder ons


Dutch Desease…nog-niet-uitgewoed

Waar is ons geld, de overvloed

in noordoost Groningen……..win…win…win


Ref:

Laat ze begaan…ze weten heus wel wat ze doen

Dit is toch Nederland, land van fatsoen

En de techniek, steeds dieper kan de boor

Laag na laag na laag...ze gaan door


Tot de zon, hier ondergaat

De melkkoe, dit land verlaat

En het graan…steeds verder buigt

in de dorpen, het cement, verkruimelt


Ref:

Laat ze begaan…en wat is hier nog te doen

Dit is verloren land, blaas de klaroen

Pijnstillers helpen niets, steeds dieper gaat de boor

Spring hoog, laag, hoog, laag…geen gehoor















  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post340

Irogs Beautyblog

Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker zo, juli 09, 2017 20:41:36
6 maanden worden 6 minuten

Ik heb groot respect hoor voor al die bikkels die zichzelf maandenlang in het zweet werken, tegen betaling van een flink bedrag, om in de baltstijd goed voor de dag te komen.

De volgers die mij inmiddels al een beetje kennen weten dat ik niet zo van dat sportschool-gedoe ben. Hoewel ik nota bene een half jaar (of daaromtrent) stage heb gelopen bij Sportschool Aarts in Haarlem als fitness-, callanetics- en aerobics-instructeur.

Veel tijd om te sporten heb ik ook niet tegenwoordig met mijn drukke zzp-praktijk.
En dan komt altijd weer die vraag: "Hoe kun je er dan op jouw leeftijd nog strak en vitaal uitzien? En dat sixpack?! Hoe doe je dat?!"

En dan zeg ik: "Mijn geheim? Breekbrood van DE AFBAKKER
6 minuten in de voorverwarmde oven (220 graden) en je gaat dansend naar het strand."

Ik wens iedereen nog een hele fijne zomer.


  • Reacties(0)//deblogger.igorwijnker.nl/#post337

Verkiezingsgedachte

Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker di, maart 14, 2017 22:46:22

Het was al met al een langdradige en vervelende verkiezingscampagne. Met als dieptepunt een kiezer die op tv zei dat ze geen fan van hem is ("helemaal niet zelfs"), maar dat ze toch op hem gaat stemmen.
Gelukkig was ik vanmiddag op de valreep toch nog getuige van iets intelligents.
Ik zat op de eerste verdieping van de centrale bibliotheek te werken (lees: peinzend uit het raam te kijken) en zag op het stenen plateau een kauwtje die probeerde een nootje uit de harde schil te krijgen. Het pikte en pikte met zijn snavel. Vergeefs.

Ik schonk er verder geen aandacht aan. Het leven was nu eenmaal hard, vooral tegenwoordig in deze prestatiemaatschappij. Ik moest ook door; mijn steentje bijdragen aan de BV Nederland. Maar door mijn sociale en diervriendelijke inborst keek ik nog wel met een schuin oog naar mijn gevederde vriendje. En zag –over de rand van mijn laptop- de kauw nog wel een paar keer omhoog en weer omlaag vliegen.

Toen ik al snel weer zo’n peinsmoment had, besloot ik de vogel ‘ns een langere blik waardig te gunnen. En nu begreep ik pas waar hij/zij mee bezig was: de kauw nam het nootje telkens mee omhoog, ging op de dakrand staan (zo’n vier meter hoog) en liet het nootje vervolgens op een tegel vallen. Scheerde snel naar beneden, om aldaar te constateren dat het nootje nog steeds niet was opengebarsten.

Ik pakte mijn telefoon om het te filmen, maar toen fladderde hij/zij weg. Geschrokken van mijn beweging, dacht ik. Er ging een golfje van medelijden door mij heen; ik had het de kauw zó gegund. Hij/zij was links uit het zicht verdwenen en ik keek nog even door een ander raam en warempel, daar zat hij/zij! Nu op een andere dakrand die ruim twee keer zo hoog was. Weer liet hij/zij het nootje vallen. En jawel, het brak open.

En de kauw knalde met stip mijn top 3 van favoriete vogels binnen.

Zojuist las ik ook nog het volgende over de kauw: Na onderzoek is vast komen te staan dat de kauwenvrouwtjes behoorlijk bazig zijn en hun mannetje er goed onder hebben. Ondanks dat de dames dus niet altijd even lief zijn voor hun mannetje, blijven paren een leven lang bij elkaar.

Tot zover dit verhaaltje waar verder geen enkel verborgen of bindend stemadvies achter zit. Dat je vooral niet denkt dat ik vind dat je woensdag CDA of Christen Unie moet gaan stemmen. Al denk ik na vanmiddag wel dat sommige dieren meer aanspraak op een kiespas maken dan sommige mensen.



  • Reacties(1)//deblogger.igorwijnker.nl/#post334
Volgende »