radio-notitiesGeplaatst door Igor Wijnker wo, augustus 25, 2010 15:30:11
Met brakke lijven wandelen we rond het middaguur van de festivalcamping naar het dorpje Haldern. Alsof we terug in de tijd lopen: langs boerenland, vaker gepasseerd door een tractor dan een auto. De wc-rol is mee voor noodgevallen. Ik heb na twee etmalen nog steeds niet gekakt. Die Dixie-toiletten met zwemmende drollen nodigen op een of andere vreemde manier niet uit tot toiletbezoek. De maïsvelden daarentegen.
We betreden de bebouwde kom en passeren een groepje mensen in het zwart, de gezichten ernstig. Krakend komen er radertjes op gang in mijn alcoholische brein: er staat toch geen emocore-band geprogrammeerd? Terwijl ik peins ontwaar ik rechts een kerkhof, met nog wat treurende mensen in het zwart.
We moeten op de stoep om een auto heen waar een rouwende staat te roken. Ik zet mijn meest neutrale gezicht op.
Een paar seconden later komt een auto naast ons tot stilstand en stapt OOG-collega Martijn Middel (van het onvolprezen programma Oorsmeer) en zijn vriendin uit. Ze zijn op weg naar hun ontbijt (denk ik) en Martijn wijst ons de route naar de Haldern Pop Bar waar weldra Moss gaat optreden. Ik schreef hier al eens een klagerig stukje over de door Hilversum genegeerde band. Kort daarna braken ze echt door en inmiddels worden ze zelfs overdag op 3FM gedraaid. Misschien heb je de mannen dit weekeinde zien gloriëren op Lowlands.
Dit verhaal van hun Duitse debuut speelt een week eerder.
Als we arriveren staat en zit er al heel wat festivalvolk en in de bar is het blijkbaar zo warm en vol dat mensen door het raam naar buiten kruipen. In de eerste persoon meen ik Kim Janssen te herkennen. Kort daarna volgen andere leden van de Groningse band The Black Atlantic. Ze worden begeleid door applaus.
De kroeg loopt leeg en vanwege de drukte gaan wij vast naar binnen. The Black Atlantic geeft daarna op het pleintje voor het café nog een toegift – zie ik later pas op youtube. Nou ja, je kunt niet alles hebben. Wat we dan weer wel hebben is witbier uit glas: een verademing na dat lauwe bier uit blik en evenementenpis uit plastic.
Zitplaatsen zijn er niet, dus gaan we pal voor het podium staan en toekijken hoe ze in Godsnaam vijf personen plus instrumenten&versterking op het podium van twee bij vier meter krijgen. Alleen de pedalenbakken van de twee gitaristen, gitarist/toetsenist en bassist beslaan gezamenlijk al zo’n twee vierkante meter.
Omdat het café al is afgeladen moet de op- en afbouw door het raam. De twee bands werken eendrachtig samen. Uit het schizofrene leven van een popmuzikant: in Nederland op handen gedragen (lees maar), hier gewoon zelf je versterkers dragen. Je kunt zeggen: dat doet afbreuk van de rock&roll-mythe, maar ik vind het wel sympathiek. En ze doen het ook met plezier.
Het biedt ook een interessant kijkje achter de schermen, zo voor het podium. Zanger Marien heeft z’n eigen microfoonkabel, drummer Finn heeft z’n kit heel laag. We moeten wel een beetje ruimte maken voor de microfoonstandaards die niet meer op het podium passen.
Tijd voor een soundcheck is er niet. Is ook nauwelijks nodig voor deze geoliede machine, die staat te popelen om te beginnen. Alleen het sample-apparaat doet het niet. De drummer komt omhoog (ontwijkt hierbij handig de schemerlamp die ongeveer tegen zijn hoofd hangt), aan zijn hand bungelt een kabel met een plug. ‘Ehhh, misschien een detail, maar is het een idee om deze ergens in te doen?’
‘Doe ‘m maar in mijn versterker,’ zegt Marien achteloos.
De ontspannenheid kenmerkt de band die blaakt van het zelfvertrouwen. En ook de volgepakte Haldern Pop Bar gaat voor de bijl. Ook al blijkt het een thuiswedstrijd (Marien: ‘Zijn hier nog mensen uit Nederland?’ Hele kroeg: Jaaaaaahhh!!!’) Maar ook het handjevol Duitsers wordt meegesleept.
Je kunt onmogelijk stilstaan bij deze pakkende liedjes en vooral de opzwepende drums. En hoe belangrijk de drummer is bij Moss, weet ik nu. Vooral dankzij dit krachtige beeld: de vier mannen met gitaar, bijna identiek staand naast elkaar, de bezwete hoofden een kwartslag naar links gedraaid, anticiperend op wat de drummer gaat doen.
Ondanks het vroege tijdstip is de sfeer in de Haldern Pop Bar uitzinnig. En na afloop blijken ook de mensen buiten zich uitstekend te hebben vermaakt. Volgend jaar maar in de tent of op het hoofdpodium van Haldern.
Van de mannen van Moss zijn we nog niet af –tenzij het buitenland ze gaat weglokken.
En straks in ieder geval in mijn programma.
Net als Villagers, de band rond Conor J. O’Brien die mij in de spiegeltent tot tranen roerde, maar dat is een ander verhaal.
PS: Beginnen? Niet dus, ontdekte ik toen ik woensdagmiddag de redactievloer van OOG betrad. 'De programma's beginnen volgende week pas,' zei anchorman Gert van Akkeren. 'Hadden ze dat niet gezegd?'
radio-notitiesGeplaatst door Igor Wijnker zo, juli 04, 2010 14:44:58
De uitzending was bijna afgelopen. Ik had net een telefonisch interview gedaan met de zanger van de Groningse band We Swim You Jump, het laatste lied laten instarten door technicus Eddy en afgekondigd met de abusievelijke woorden: ‘Tot volgende week. Laatste keer… Wijnkers Woensdag.’ Ik bedoelde natuurlijk: de laatste keer van dit seizoen.
Daarna liep ik naar de ruimte van Eddy, waar mijn collega Roel van het volgende programma (Jazzoog) reeds was gearriveerd. Roel maakt dit programma al jaren voor OOG Radio. Tegenwoordig neemt hij zijn uitzending vantevoren thuis op en neemt die opname (gebrand op een cd) mee naar de studio. Eddy helpt hem altijd even met het opstarten.
Roel heeft wel eens gezegd dat hij blij is dat ik tegenwoordig met mijn programma vóór hem zit. Maar ik ben minstens zo gesteld op Jazzoog. Na de uitzending stroomt er meestal nog wat adrenaline door mijn aderen, maar zodra de sonore stem van Roel klinkt, gevolgd door het eerste lied (liefst van een vaak gedraaide lp) daalt er een rust in mij neer. Dat is de magie van radio: ik word direct meegevoerd naar vroeger. Toen het leven nog in zwart-wit was en lekker overzichtelijk. Toen je nog geen PVV had, maar gewoon de Ku-Klux-Klan.
De meeste opnamen van Roel zijn meer dan vijftig jaar oud. Het is muziek uit de hoogtijdagen van de radio en van de kranten. En terwijl ik luister naar zo'n krakerig lied, doe ik de lichten uit in de opnamestudio en de lege redactiezaal. Eddy geeft nog wat technische tips aan Roel en kort na 19.00 uur verlaten Eddy en ik meestal gelijktijdig het pand Met achterlating van Roel.
Die daar in z’n eentje naar zijn programma zit te luisteren, in de gerieflijke lederen fauteuil achter de schuiven en knoppen. Ik houd van dit vredige en klassieke beeld: de jazzman, alleen in de verlaten en wat donkere studio. De laatste weken had Roel echter technische problemen, vertelde hij afgelopen woensdag op ernstige toon. Cd's met tikjes erin. Het vredige tafereel bleek minder idyllisch dan ik dacht: terwijl ik rustig naar huis fietste, zat Roel te vloeken en te tieren in de studio.
Gelukkig wist Roel nu eindelijk wat de oorzaak was: zijn cd-recorder had een vieze laser. En dat had hij heel eenvoudig verholpen door een cleaning-cd. Terwijl Roel dit triomfantelijk vertelde, stopte hij een cd in de bovenste speler van de studio. Uit de studioboxen klonk een klassiek muziekje. Eddy en ik schrokken ervan en bekritiseerden hardcore jazzman Roel om zijn curieuze muzikale koerswijziging. Hij stelde ons meteen gerust met de mededeling dat dit de bewuste cleaning-cd was. Daarna klonk inderdaad een vrouwenstem die cleaning-instructie gaf.
'Nog een keertje,' zei Roel. ‘Wordt-ie lekker schoon van.’
We babbelden wat, tot Eddy na anderhalve minuut plotseling wit wegtrok. Er bleek een rood lampje te branden.
Je kunt dit nu al klassieke radiofragment horen aan het einde van de uitzending, vanaf ca. 54.50min.
HeldenGeplaatst door Igor Wijnker wo, juni 30, 2010 02:02:27
Ik slaap al bijna als ik ’s nachts op een aflevering stuit van Andere Tijden Sport, over topvoetballer Willi Lippens. Hij was voor mij slechts een naam en een bijnaam: Der Ente (vanwege zijn waggelende loop). Geen bewegende beelden, geen foto. Een voetbalheld die ik mijn hele leven al had genegeerd.
Tot deze nacht.
De archiefbeelden brengen me terug naar m’n jeugd: felle kleuren, geen reclame op de katoenen shirts die worden gedragen door behaarde mannen. Ik doe iets wat ik tijdens dit WK nog niet één keer heb gedaan: ik ga op het puntje van mijn stoel zitten. Voor een fenomenale voetballer, een droomspeler. Een soort Messi-avant-la-lettre, maar dan niet zo snel - was ook niet nodig in die jaren.
Willi Lippens was een speler die je nu niet meer ziet. Een entertainer met volstrekt unieke passeerbewegingen en toch functioneel. Of bescheiden: eerst vier man doldraaien en dan de bal aan een medespeler geven die mag scoren.
Lippens, is de zoon van een Nederlandse vader en Duitse moeder, geboren en getogen in Duitsland, maar bezitter van een Nederlands paspoort. Een generatiegenoot van Cruijff en co en dat is zijn tragiek. En zijn anti-Duitse vader, maar daar zal ik hier niet over uitweiden, daarvoor moet je die film zien.
Lippens was in het begin van de jaren zeventig een van de grote sterren in de Bundesliga. De Duitse bondscoach Helmut Schön vroeg hem herhaaldelijk voor het Duitse team, maar Willi wilde in Oranje spelen.
En door zijn prestaties in de Bundesliga kon hij ook onmogelijk genegeerd worden door de bondscoach. Hij speelde en scoorde tegen Luxumburg, maar kreeg weinig ballen en werd vanaf het begin (weg)gepest door de vriendenkliekjes van Ajax en Feijenoord. Willem van Hanegem noemde Lippens stelselmatig Donald Duck en in de spelersbus zei aanvoerder Rinus Israël tegen Lippens dat-ie die nazi-zender af moest zetten (ze luisterden op dat moment naar ARD). Een onvergeeflijke opmerking als je de persoonlijke geschiedenis van Lippens kent. Maar die kende Israël en die andere spelers natuurlijk niet en die wilden ze ook niet kennen. Lippens wilde het liefste meteen uit de bus stappen.
Daarna zou hij nooit meer in het Nederlands team spelen.
Heel moeizaam komt er ruim 35 jaar later in de film een halfslachtig excuus over de lippen van Israël, die het zich allemaal ook niet zo goed kan herinneren. Maar toch ook met een zekere voldoening praat over de pesterijtjes van de kromme.
Lippens was anders. Hij sprak Duits en was een bedreiging voor het veilige clubje, en meer direct voor de Ajacieden Piet Keizer en Rob Rensenbrink. Maar om met Israël te spreken: met hen kon hij toch niet concurreren.
Lippens zou met zijn verbluffende kwaliteiten ook zomaar de nieuwe ster van het team kunnen worden en dat was natuurlijk onbestaanbaar. Zoals het ook logisch was dat de beste Nederlandse doelman aller tijden Jan van Beveren de eerste keeper werd van het oranje van Johan Cruijff. En is er ook niet dat verhaal over topscorer Ruud Geels, die ook werd weggepest door die fijne groep topvoetballers?
De mythe van 1974 wordt steeds lelijker en die vermeende voetbalhelden uit de jaren zeventig verschrompelen tot kleine mensen.
Maar voor de tot voor kort niet-bestaande Willi Lippens richt ik hier een standbeeld op. Al is het alleen maar omdat hij nog steeds van de bal houdt (kijk en geniet hoe hij op zijn oude dag de bal jongleert).
PS: Volgende keer leg ik uit waarom ook het huidige Nederlands elftal geen wereldkampioen zal worden.
PPS: wegens voortschrijdend inzicht zie ik toch maar af van die uitleg.
Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker vr, juni 25, 2010 12:59:00
Jean Paul Schutten, gelauwerd kinderboekenschrijver en beheerder van een van de leukste weblogs die ik ken, herinnerde mij aan het feit dat Michael Jackson precies een jaar geleden stierf, terwijl ik mijn werkkamer aan het witten was.
‘Wat?!,’ dacht ik, ‘Is het al weer een jaar geleden dat deze kamer is geverfd?!’ Direct gevolgd door de vraag hoeveel werk er sindsdien in deze ruimte eigenlijk is verricht. Als je, zoals ik, bent opgegroeid in een omgeving met een sterk ontwikkelde arbeidsmoraal draag je die vraag je hele leven bij je.
Ik heb hier niet stilgezeten, houd ik mezelf voor. Maar het is vooral onbetaald werk dat ik heb verricht: redactiewerk voor een boek, ideeën uitgewerkt, liedjes geschreven, tientallen radioprogramma’s voorbereid, teksten voor dit medium.
Ik verdien net genoeg om van rond te komen, maar ondertussen knaagt die vraag. En anders knaagt de omgeving wel, ook al heet het dan interesse: ‘ik lees weinig meer van je. Schrijf je nog wel?’
‘Ja hèhè, tuurlijk,’ zeg ik dan geprikkeld.
Sinds m’n laatste boek en het witten van mijn werkkamer ben ik zoekende. Probeer ik dus andere uitingsvormen. Omdat ik dat nu het liefste doe, omdat ik wil ontdekken wat ik kan.
Al is het misschien tegen beter weten in. En besef ik ook wel dat je niet te ver van je basis moet afdrijven. Hoe witter Michael Jackson werd, des te minder echt werd zijn muziek. Maar zijn arbeidsethos heeft hem nooit verlaten. Zelfs na zijn dood.
Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker do, juni 24, 2010 13:11:46Voor de duidelijkheid: alle personen of producten op de foto heten Igor.
Toen ik nog overwoog om profvoetballer te worden, zocht ik een voorbeeld. Dat was Jesper Olsen, maar vanwege de naam spiegelde ik mij ook korte tijd aan deze Igor.
Veel dichterbij stond deze Igor:
Hij kwam uit Heerhugowaard, speelde met mijn broer in het jeugdteam van AZ en met de broertjes Frank en Ronald de Boer in de Noord-Hollandse selectie. Igor was helemaal niet zo goed, maar enorm grappig. En dat sprak mij meer aan dan die serieuze sporters die later beroemd werden. Misschien wilde ik liever geliefd worden om mijn humor.
Maar ja, toen kwamen kort daarna de hormonen en wilde ik liever zo'n soort Igor zijn:
Opvallend: er zijn diverse zwembroekmodellen die Igor heten. Ik had destijds ook best een fotogenieke sixpack. Sterker: ik had de aanleg om zo’n Igor te worden:
Maar dan zou ik door mijn geringe lengte een soort tweede Yuri van Gelder worden, of –gezien onze leeftijden- dan zou Yuri later een tweede Igor Wijnker worden.
Een andere sport dan maar. Ik wilde best zo’n Igor worden:
Maar daar moest ik dan wel dit soort dingen voor doen:
Misschien ging ik toch liever met een lift omhoog en was ik ook meer van dit soort sporten:
Wat ik zeker wist was dat ik in elk geval niet zo'n Igor wilde worden:
Met stropdas, bedoel ik.
Dagelijks levenGeplaatst door Igor Wijnker vr, juni 18, 2010 18:51:37Ik weet niet of ik in een serieuze identiteitscrisis ben beland, maar de laatste tijd vraag ik mij steeds vaker af: wat wil ik en wie ben ik eigenlijk? Een wezensvraag die sinds een prachtige zondag in mei zelfs als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangt. We zaten die zonnige dag met familie (drie generaties) bij de recreatieplas in Oost-Groningen te nietsen op het picknickkleed toen uit het niets een vrouw van middelbare leeftijd keihard “IGOR!!!” riep.
Hoewel ik in die contreien, afgezien van de genoemde familie, niemand ken, voelde ik mij direct aangesproken. Want ja: Igor, dat ben ik, in principe.
Bleek dat vrolijke jonge mannetje met een schofthoogte van ongeveer 75 cm ook naar de naam Igor te luisteren. Of eigenlijk deed die Igor dat helemaal niet, want hij kwam ondanks de waarschuwing van zijn baasje kwispelend op ons af, stak zijn neus in onze tassen en huppelde weer weg.
Ik vind Igor een rare naam voor een hond.
Maar hoe ziet de ideale Igor er dan wel uit? Misschien komt mijn beeld van Igor helemaal niet overeen met de werkelijkheid.
Tijd voor een zelfonderzoek. Tegenwoordig is dat heel simpel: je gaat naar Google, tikt je naam in en drukt op de knop afbeeldingen. In 0,22sec kreeg ik 5.860.000 afbeeldingen van Igor. Dat was niet alleen een overweldigende, maar ook een verfrissende en bij vlagen schokkende ervaring.
Igor blijkt hoe dan ook veel veelzijdiger te zijn dan ik altijd heb vermoed, al hoeft dat niet persé gunstig te zijn. Dan heb ik last van een selectief geheugen. Zo kan ik mij niks meer herinneren van deze periode:
En zelfs niet nadat ik met Natasha brak en mijn imago veranderde:
Er staat me nog wel vaag iets bij van die levensfase toen ik heel erg met mijn lichaam bezig was. Ik was er vroeg bij, ja:
Die periode, die nogal lang duurde, bereikte een hoogtepunt toen ik de CIOS-opleiding deed en uren per dag sportte.
Kort daarna raakte ik in de ban van de muziek. Dat was in de grungetijd:
Uiteraard wil Igor zichzelf graag van zijn beste kant (laten) zien. Al wordt dat ook wel eens overdreven.
Igor is heus geen heilige. Maar hij heeft zich wel altijd ingezet voor bejaarden. Hier zie je hem met Lela (ja, Igor staat op zo'n goede voet, dat hij ze bij de voornaam mag noemen):
En hier met Maria Huber:
Igor is ook een echte familyman, zoals deze foto uit de oude doos illustreert:
Maar je kunt nooit voorkomen dat ze je vastleggen terwijl je net een pornosite bezoekt:
De slimmere versies van Igor klikken het scherm op tijd weg:
(Volgende keer: méér Igor)
